Ο ΑΛΛΟΣ ΡΕ ...

Πικρία

2009-12-04T11:47:00.004+02:00

Όταν δεν θέλεις να σηκώσεις το χέρι σου

για να χαιδέψεις κάποιον,

ο άλλος έχει πεθάνει ή εσύ;

Δίκοπη ζωή

2009-07-14T14:04:00.002+03:00

Ξυπνάω δίκοπος. Έτοιμος να κόψω κι απ τις δυό πλευρές. Λυπάμαι αυτούς που δεν το ξέρουν και νομίζουν πως αρκεί να διαλέξουν πλευρά. Ξυπνάω και μαζεύω τσιγάρα απ το τασάκι. Όχι δεν καπνίζω. Καμιά, ποτέ δεν μάζεψε τα αποτσίγαρα. Ούτε το ποτήρι της. Μόνο τα ρούχα αργά. Με ελπίδα. Με προσμονή. Μήπως και πω "μείνε". Ξυπνάω, φτιάχνω καφέ, γράφω σε χαρτάκια κι ύστερα τα σκίζω. Δίκοπος. Ποτέ στη ζωή μου δεν πήγα με πόρνη. Ίσως γι αυτό ερωτοτροπώ με τις λέξεις. Οι λέξεις δεν καπνίζουν, δεν περιμένουν τίποτα από μένα.

Σήμερα ξύπνησα και δεν έκοβα. Στόμωσα. Γύρισα πίσω, στην εποχή που ήμουν μέταλλο αλλά δεν ήμουν μαχαίρι. Που προτιμούσα να αντανακλώ ματιές απ το να κόβω. Κι ύστερα άνοιξα το mail και είδα το μήνυμα. "Δίκοπη ζωή". Μια εκτέλεση από την Καλλιόπη Βέτα, τον Μίλτο Πασχαλίδη και Γιώργο Μεράντζα στο χωριό Τσόπελα. Ένα μικρό χωριό στο δρόμο για το Συράκο. Πήγα πρώτη φορά φοιτητής. Την Καλλιόπη Βέτα την έλεγαν τότε Πόπη ακόμη. Πίναμε ούζο στο νησί με την Πόπη και τραγουδούσαμε περιμένοντας να βγει απ το στρατόπεδο ο αγαπημένος της. Ο Γιώργος ο Μεράντζας αγαπημένη φωνή απ το παρελθόν, έφτιαξε έναν ξενώνα στα Τζουμέρκα ,μαγειρεύει και τραγουδάει για φίλους. Σχεδιάζαμε πριν δυό χρόνια να πάμε εκεί με φίλους αλλά...Αλλά άρχισα να κόβω. Δίκοπη ζωή

"Όσους δειλά περπάτησαν μαζί σου, να σημαδεύουν πάλι το κορμί σου και να σαι το πουλί και ο κυνηγός." λέει ο Ελευθερίου. Εγώ τι να πώ. Πως θέλω να σταματήσω να κόβω. Αλήθεια...

ΘΑ ΜΕ ΔΙΚΑΣΕΙ...

2009-06-13T17:50:00.005+03:00

"Θα με δικάσει ο κούκος και τα αηδόνι

μα στην Αγιάσο σταυρουδάκι μου χρυσό..."

Φοβάμαι μόνο τη μέρα που θα κοιταχτούμε ψάχνοντας βλέμματα

Mal du depart II

2009-05-02T13:29:00.005+03:00

Κουράστηκα κι απ τον έρωτα κι απ τον πόλεμο

Μα πιο πολύ κουράστηκα να ερωτεύομαι σαν να πολεμώ...

ΚΛΕΦΤΗΣ

2009-04-18T19:06:00.004+02:00

Δεν λέω πως δεν σ αγαπώ

Μα έχω μετρήσει όλες τις λέξεις

Και με τα μάτια ανοιχτά

Και με τις πόρτες ξεκλείδωτες

Καμιά δεν λείπει

Ζωή ποτέ δεν άγγιξα

Που δεν ήταν ζωή σου

ΤΕΛΟΣ...

2009-03-24T01:59:00.007+02:00

www.koutipandoras.gr

ΤΕΛΟΣ...ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΣΜΟΥ

ΔΕΝ...

2009-02-26T23:51:00.005+02:00

Δεν σε θυμάμαι.

Είναι που η μνήμη κάνει θαύματα.

..............

Mal du depart

2009-02-23T13:16:00.002+02:00

Θέλω να είμαι ο εγωισμός σου

να μην με διώχνεις, να μαι δικός σου.

Θέλω να είμαι έρωτας πόνος

να μαι μαζί σου κι ας είμαι μόνος.

Θέλω να είμαι δίψα κι αρμύρα

σ ένα ταξίδι που λένε μοίρα.

Θέλω να είμαι στην τρικυμία

πάνω στα χείλη σου, σταγόνα κρύα

Σβήσε τα φώτα κι αγκάλιασέ με

σβήσε τα φώτα να χαθούν οι σκιές

σ ένα σου όνειρο δειλά χωρεσέ με

να γελάσω να κλάψω

να χεις κάτι να λες.

Θέλω να είμαι όλες οι λέξεις

τα λάθη όλα για να τ αντέξεις.

Θέλω να είμαι σαν αμαρτία

να μαι η συγνώμη που χει λατρεία.

Σβήσε τα φώτα κι αγκάλιασέ με

σβήσε τα φώτα να χαθούν οι σκιές

σ ένα σου όνειρο δειλά χωρεσέ με

να γελάσω να κλάψω

να χεις κάτι να λες.

ΑΦΙΕΡΩΣΗ...

2009-02-15T11:09:00.016+02:00

Ναι, αγαπημένη μου.
Πολύ πριν να σε συναντήσω, εγώ σε περίμενα.
Πάντοτε σε περίμενα.

Τάσος Λειβαδίτης

εδώ λοιπόν ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

(προτείνεται ακρόαση προσεκτική με μάτια ερμητικά κλειστά)

* Στον φίλο Αλέξανδρο που ρώτησε τι σημαίνει:

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.

Γιατί πάντα υπάρχει μια εξήγηση.Ειδικά στον έρωτα που δεν δίνει καμία...

Υπάρχει βέβαια και αυτό

Νατασσάκι ευχαριστώ

BUENA VISTA

2009-02-11T19:55:00.002+02:00

Ο Ορλάντο "Κασαίτο" Λόπεζ, άφησε για πάντα το μπάσο. Επαγγελματίας του ερασιτεχνισμού,και γι αυτό μουσικός από έρωτα, έφυγε μετά τον Ιμπραχήμ Φερέρ και τον Κομπάι Σεκούντο. Δεν ξέρω για άλλους τι σημαίνουν οι Buena Vista Social Club. Φαντάζομαι. Τόσο, που μπορώ να το χορέψω. Για μένα; Για μένα σημαίνουν πολλά. Νοσταλγία από έρωτα και επανάσταση, λογαριασμούς και με τα δύο. Με τη μνήμη δεν λογαριάζεσαι. Εύχεσαι μόνο να αντέχεις.Στη Μαλεκόν, ο Ατλαντικός μαστιγώνει όσους έχουν το θράσσος και τον έρωτα να πλησιάσουν. Οι μουλάτες ιδρωμένες μυρίζουν πιπέρια και κρυφές ηδονές. Ο κομαντάτε Τσε αγναντεύει το μέλλον που θα τον κάνει κι άλλα εφηβικά όνειρα και μπλουζάκια. Κάπου αγκομαχά μια μηχανή που προσπαθεί να βγάλει χυμό από ζαχαροκάλαμο. Η αλμύρα μοιάζει με υπόσχεση δροσιάς αλλά είναι κατάρα. Μια ακόμη φωτογραφία στο σκαμπώ που καθότα ο Χέμινγουει. Και ένα πούρο ακόμη. Τα κορμιά μουσκεύουν μα ίσως να είναι ρούμι. Το National , το ξενοδοχείο της Επανάστασης διατηρητέο.Oπως η Επανάσταση. Τα χρώματα, ο ήχος του γυαλιού στα ποτήρια που τσουγκρίζουν, το πλήθος. Το πλήθος που ανοίγει αφήνοντας έναν τραγουδιστό ψίθυρο. "Ο Κομπάι, ο Κομπάι". Ο Κομπάι με το λινό μπεζ κουστούμι, το Montecristo νούμερο 4,και το σάστισμα για το πώς έγινε τόσο γνωστός. Ο Κομπάι που χτυπάει το κουταλάκι του καφέ μετατρέποντάς το σε μουσικό όργανο. Ο Κομπάι που διψάει και πίνει ron, ρούμι. Και μετά τραγουδάει το Chan Chan.

ΑΘΩΟΤΗΣ...ΜΗΔΕΝ

2009-01-27T10:35:00.003+02:00

Το παιδί που υπήρξα

δεν μιλά σε αγνώστους.

Πίνει, καπνίζει και γελά

με αμαρτίες που ξέρει.

Στα χρόνια της αθωότητας

όλα είναι στρογγυλά

σαν στήθια γυναίκας.

Το παιδί που υπήρξα

τις πιο σκοτεινές στιγμές

παίζει με τα σπίρτα.

Στα χρόνια της αθωότητας

κανείς αθώος

αν δεν έφταιγε.

ΥΠΑΡΧΩ

2009-01-06T00:07:00.001+02:00

Υπάρχω από έρωτα. Πώς άλλως θα υπήρχα.Λείπω αλλά είμαι μαζί σας

Υ.Γ Συγνώμη που δεν μπορώ να απαντήσω. Σας αφήνω τον πολύ αγαπημένο Ζακ Μπρελ

DONNA FUGATA

2008-12-24T10:46:00.003+02:00

Κύλησε πάνω της ζεστό. Ανατρίχιασε. Στο στήθος, στο λαιμό,στα χέρια. Κύταρρα που ξύπνησαν. Δικά της, ξεχασμένα. Γλυκιά αίσθηση. Έκλεισε τα μάτια και τράβηξε τις παλάμες πάνω στα βρεγμένα μαλλιά της. Τα ένοιωθε να μουσκεύουν και να κολάνε στους ώμους της σαν χέρια. Σαν χέρια που έλειπαν. Σαν χέρια που υπήρξαν. Σαν...
Νερό. Καυτό.Λυτρωτικό. Καιρό τώρα,αυτές ήταν οι πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής της. Κάτω απ το καυτό νερό που έτρεχε. Αφηνόταν. Σε αυτή την ηδονική αίσθηση που δεν απαιτούσε ανταλλάγματα. Ξεπηδούσε από μέσα της όπως ακριβώς το ζεστό νερό απ το ντους. Την τύλιγε. Στην αρχή σαν ανατριχίλα και μετά σαν νοσταλγία και πληρότητα μαζί. Αφηνόταν. Οι μοναδικές ευτυχισμένες στιγμές της μέρας. Δεν σκεφτόταν. Δεν ήθελε. Είχε, μόνο είχε.
Το μυαλό της επιτέλους σταματούσε. Δεν βασανιζόταν. Όχι δεν ήταν απόλαυση. Ήταν μερικά λεπτά στα οποία μπορούσε να κυριαρχήσει. Δεν ήταν καν συναίσθημα. Ήταν συμφιλίωση. Συμφιλιωνόταν με τα μέσα της, τα λίγα λεπτά που δεν χρειαζόταν να τα αντιμετωπίσει. Που δεν υπήρχαν γιατί. Κάτω απ το νερό που έτρεχε.
Έκλεισε τα μάτια. Μικρά ρυάκια έτρεχαν ανάμεσα στα στήθια της. Θεέ μου να μην τελειώσει ποτέ. Ας ήταν να μείνει εκεί. Όλη τη μέρα. Όλη της τη ζωή. Με το νερό να τρέχει πάνω της. Πώς έγιναν έτσι τα πράγματα; Γιατί έγιναν έτσι τα πράγματα; Το νερό κυλούσε απ το μέτωπο στα μάγουλά της. Ήταν νερό ή δάκρια;Τι σημασία είχε. Κάθε μέρα έκλαιγε. Κάτω απ το ντους, κάθε πρωί, το ζεστό νερό ήταν τα δάκρυα της ζωής. Το άφηνε να κυλήσει πάνω της.
Πώς έγιναν έτσι τα πράγματα; Απέφευγε να αναρωτηθεί πώς τα έκανε έτσι. Κάποια στιγμή είχε πει πως θα πληρώσει το τίμημα όποιο και αν είναι. Δεν μπορούσε να φανταστεί τι σημαίνει αυτό. Πως η ζωή δεν έχει ταμείο. Ούτε μέρες πληρωμών. Και πλήρωνε κάθε μέρα. Μέχρι πότε; Γιατί να μην μπορεί να γυρίσει ένα κουμπί για να ξαναγίνουν όλα όπως πριν; Γιατί;
Το νερό κυλούσε; Ποιό νερό; Η λύτρωση μέσα της. Για λίγα λεπτά της μέρας. Πριν η θλίψη ντυθεί χαμόγελα. Ανατρίχιαζε. Παντού. Χανόταν. Δεν ήταν νερό. Ήταν τα χέρια του. Παντού. Μετρούσαν τα κύταρρα που είχαν ανατριχιάσει. Ήταν το βλέμα του που έμπαινε μέσα της. Δεν τολμούσε να ανοίξει τα μάτια. Θα τον έχανε. Προτιμούσε να τον νοιώθει. Να υποθέτει πως γελά, πως δαγκώνει τα χείλια του. Πως σκύβει πάνω από το λαιμό της και είναι η ανάσα του πιο ζεστή απ το νερό.
Σήκωσε το κεφάλι της σαν να περίμενε να της φιλήσει το λαιμό. Ήταν κάπου εκεί. Το ένοιωθε. Ήταν το νερό το ίδιο που την αγκάλιαζε. Θεέ μου, είχε μερικά λεπτά ακόμη. Χωρίς γιατί. Χωρίς πρέπει. Δεν ήταν μόνη. Δεν είχε υπόσταση. Ήταν και η ίδια νερό. Καθαρό. Και αυτός νερό ήταν. Και την αγκάλιαζε. Κι ύστερα ξεμάκραινε και την έβλεπε από μακριά.
Πόσο της άρεσε να την βλέπει από μακριά! Και ύστερα να τον νοιώθει να πλησιάζει. Πατώντας στο βρεγμένο πάτωμα. Αργά. Βασανιστικά. Για να την αγκαλιάσει. Άκουγε τα βήματά του. Πόσο ήθελε να ανοίξει τα μάτια και να τον δει. Ήταν σίγουρη πως θα τον δει. Όχι ήταν σίγουρη πως αν άνοιγε τα μάτια θα τον έχανε. Έχει τρελαθεί Θεέ μου. Τον άκουγε, τον ένοιωθε. Ήταν εκεί. Ήταν παντού γαμώτο.
Σήκωσε την παλάμη και την τράβηξε πάνω στα μάτια της. Θα τα ανοίξει και ας χαθεί. Τα κράτησε για λίγο ακόμη κλειστά. Έχει τρελαθεί. Η ανάσα του, κάπου εκεί είναι το σώμα του.
Στα μάτια της είχε σταγόνες ακόμη. Ήταν θολά αλλά έβλεπε τη φιγούρα του. Ναι τον έβλεπε. Ετοιμάστηκε να φωνάξει. Άνοιξε το στόμα της. Ήταν εκεί. Θα τελείωνε ο εφιάλτης. Πώς; Ανατρίχιασε. Το στήθος της γέμισε αέρα. Η φωνή της δεν μπορούσε να βγει. Τι γινόταν; Και ξαφνικά κατέρευσε.
"Έλα ρε μαμά τελείωνε θα αργήσεις για τη δουλειά"
Άπλωσε το χέρι της ως τη βρύση
"Εντάξει κορίτσι μου βγαίνω"

Σημείωση Donna Fugata σημαίνει "χαμένη γυναίκα" . Έτσι ονόμασε τα κρασιά της μια οικογένεια Σικελών οινοποιών. Το κρασί Ανθήλια της οικογένειας είναι αγαπημένο κρασί το οποίο ευθύνεται για τη γέννηση αυτής της ιστορίας

ΓΙΕ ΜΟΥ

2008-12-08T10:11:00.004+02:00

Γιε μου

Τώρα που η μέρα γέμισε αίμα

Κάπου θα υπάρχει μια πληγή

Βαθιά μέσα μου

ΞΕΡΕΙΣ

2008-11-21T18:23:00.003+02:00

Τα αυτοκίνητα έφτασαν ταυτόχρονα. Έσβησε τα φώτα και περίμενε. Κοίταξε στο καθρεφτάκι και την είδε να βγαίνει. Αερικό. Οπτασία. Ναι μ αυτό τον τρόπο η φαντασία τιμωρεί τους ανθρώπους. Γίνεται για λίγο μια πραγματικότητα και σε πλησιάζει. Και πρέπει να αποφασίσεις γρήγορα. Να αποφασίσεις σωστά. Να αποφασίσεις. Πού έμπλεκε πάλι παναθεμά τον;
Την είχε δει για πρώτη φορά σε μια εκδήλωση πριν από δύο χρόνια, περιτριγυρισμένη από άντρες που ήθελαν να την αγαπήσουν και γυναίκες που την μισούσαν ήδη. "Υπάρχουν λοιπόν τόσο όμορφες γυναίκες" είχε σκεφτεί. Αυτό, μόνο αυτό.
Τώρα η μοίρα έδειχνε να αποφασίζει κι άλλα. Γύρναγε από μια κηδεία. Νεκρός κι ο ίδιος για λόγους που δεν φανταζόταν. Ήθελε μόνο να πιεί και να τρέξει με το αυτοκίνητο. Ως το πρωί. Ως το πουθενά. Χτύπησε το τηλέφωνο και το απάντησε χωρίς κουράγιο. "Πού είσαι γαιδούρι, ούτε ένα τηλέφωνο δεν με έχεις πάρει. Έλα τώρα απ τη Φιλοθέη για καφέ. Θα έρθει και μια φίλη μου". Αποφάσισε να μετρηθεί με τις ανόητες σκέψεις του αργότερα. Σε τελευταία ανάλυση χρειαζόταν ένα καφέ. Είχε καιρό να μιλήσει με μια φίλη. Πήγε. Γέλασε, διγήθηκε πράγματα θυμωμένος, υποσχέθηκε άλλα. Και ξαφνικά σώπασε. Όπως και ο κόσμος γύρω του. Για ελάχιστα δευτερόλεπτα. Μια σιωπή που ξέρεις πως είναι λάθος αλλά την έχεις ανάγκη. Για να θαυμάσεις απρόσκοπτα, μόνο να θαυμάσεις. Η ομορφιά περνούσε δίπλα απ όλους για να φτάσει ως αυτόν. Χτυπούσε σε καρέκλες,βλέματα, επιφωνήματα, για να φτάσει ως αυτόν. Έβγαλε τον μπερέ που της συγκρατούσε τα μαλλιά, τα τίναξε σαν να βγαινε μόλις απ τη θάλασσα και του άπλωσε το χέρι
"Γειά σου, χαίρομαι που έχουμε την ίδια φίλη. Νομίζω πως έχουμε συναντηθεί δύο τρεις φορές. Μία στη δουλειά σου, μία στη δική μου και μία στο σούπερ μάρκετ"
Άπλωσε το χέρι και προσπάθησε να καταλάβει τι συμβαίνει. Σκέφτηκε να τη ρωτήσει, πότε, πού, αλλά μετάνοιωσε. Της πέταξε μόνο αυτό που της χρώσταγε από χρόνια "υπάρχουν λοιπόν τόσο όμορφες γυναίκες!"
Όσα ακολούθησαν δεν είχαν να κάνουν με την ομορφιά της αλλά με ένα περίεργο πράγμα που μοιάζει μεταφυσικό αλλά δεν είναι τίποτα άλλο από το πραγματικό μέτρημα των ζωών και των ανθρώπων.
Κάθισαν επί ώρες πίνοντας και κουβεντάζοντας. Γέλαγε σαν να αγκάλιαζε όλο τον κόσμο. Κι ύστερα σηκώθηκε τον φίλησε και έφυγε. Όπως ήρθε. Πάνω στο χαλί της σιωπής που δημιουργούσε το πέρασμά της. Μέσα στον θαυμασμό που δεν τολμά να γίνει πόθος μην και προσβάλει την ομορφιά.
Έφυγε αλλά ήξερε. Και οι δύο ήξεραν
Της έστειλε ένα αθώο μήνυμα την άλλη μέρα. Τα μηνύματα έγιναν πολλά ως το βράδυ. Τα μεσάνυχτα πήρε το μήνυμα που έμοιαζε με απειλή "πρέπει να σε δώ για πέντε λεπτά. Στο δρόμο, στο αυτοκίνητο για πέντε λεπτά μόνο".
Χάθηκε απ το καθρεφτάκι του αυτοκινήτου και βρέθηκε πλάιτου. Άνοιξε την πόρτα και κάθισε δίπλα του. Γελούσε αλλά τα μάτια της ήταν υγρά. Της γέλασε και τη ρώτησε "να περιμένω ανακοίνωση;"
"Το ότι δεν μασάς τα λόγια σου είναι ένα είδος εξουσίας σου στις γυναίκες; Αυτό που δεν μπορούν να αντέξουν και υποτάσσονται;"
Γέλασε πάλι αλλά αμήχανα. "Λοιπόν τι θα μου πεις;"
Τον πλησίασε πολύ κοντά. Μύριζε όλα τα αρώματα που έβγαζε το κορμί της. Όχι το άρωμά της. Ο πόθος και ο φόβος της. Τα φρεσκολουσμένα μαλλιά και το κλάμα της : "δεν θέλω να σου ανακοινώσω τίποτα. Θέλω να σε ρωτήσω τι συμβαίνει. Σε γνώρισα πρις από 30 ώρες, είναι σαν να ξέρω πάντα αλλά δεν ξέρω τίποτα. Τι συμβαίνει"
"Νομίζεις πως η ερμηνεία θα σε βοηθήσει; Γιατί την έχεις"
"Όχι θέλω να με βοηθήσεις εσύ. Είμαι στην πιο ισορροπημένη φάση της ζωής μου, είμαι καλά, έχω πάρει αποφάσεις για τη ζωή μου που νομίζω ότι είναι σωστές και ξαφνικά εμφανίζεσαι απ το πουθενά και τα ανατρέπεις όλα. Φοβάμαι καταλαβαίνεις; Είσαι άγνωστος, το ίδιο και εγώ για σένα. Γιατί γίνεται αυτό; Γιατί νοιώθω τόσο χάλια ξαφνικά ενώ είμαι καλά;"
"Αν ήσουν καλά θα ήσουν αλλού, όχι μαζί μου"
"Θέλω να φύγεις, δεν θα αντέξω να πάρω άλλες αποφάσεις, άλλη ανατροπή. Και εσύ είσαι μόνο αυτό. Φύγε γιατί θα είναι αργά"
Το "καληνύχτα" ακούστηκε πάνω στο κλείσιμο της πόρτας. Γεμάτο θόρυβο, θυμό και δικαιολογίες που δεν εκστομίστηκαν καν.
Έφυγαν και οι δυο μέσα στο θόρυβο από τους κινητήρες που αγκομαχούσαν. Άνοιξε δυνατά τον Λέοναρντ Κοέν στο CD. Αρνιόταν να επεξεργαστεί λογικά ότι είχε γίνει. Ή η ζωή είναι όμορφη και οι γυναίκες τρελές ή το ανάποδο. Πάτησε το γκάζι για να τρέξει η αδρεναλίνη. Το καλύτερο φάρμακο. Το φως του τηλεφώνου άναψε. Μήνυμα. Το άνοιξε βιαστικά. Μια λέξη. "Ξέρεις..."
Πάτησε πάλι το γκάζι. Ο Κοέν άφηνε τη βραχνάδα του. Η μηχανή τη δική της. "Ξέρω" μονολόγησε. Το μεγαλύτερο λάθος του...

ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΖΩ

2008-10-23T19:58:00.002+02:00

Τα δικά μου τα χρόνια

Έρωτες και λαμπιόνια

Κι όταν κλείνει η αυλαία

Μια γυναίκα μοιραία

Όλα γύρω μου πρόζα

Κι εγώ παίρνω την πόζα

Η ζωή θεατρίνα

Φωτισμένη βιτρίνα

Πού ειν η φλόγα ν ανάψω;

Με τα χάδια να κάψω;

Όποιος ξέρει αγαπάει

Στο χαμό του κι ας πάει

Δεν είμαι εγώ, τα μάτια κλείσε

Δεν είμαι εγώ, είμαι ότι είσαι

Ρίξε τα φώτα, όλα σαν πρώτα

Δικά μου χρόνια, φώτα λαμπιόνια

Η δικιά μου πορεία

Μια παλιά απορία

Σα μοιραίο ερώτημα

Θα ακουστεί χειροκρότημα;

Έλα χόρεψε τώρα

Πάντα είναι η ώρα

Στα τακούνια μου πάνω

Τα όνειρά μου τα φτάνω

Έλα δως μου τσιγάρο

Μία φλόγα να πάρω

Και στους τίτλους του τέλους

Σ αγαπώ επιτέλους

Δεν είμαι εγώ, τα μάτια κλείσε

Δεν είμαι εγώ, είμαι ότι είσαι

Ρίξε τα φώτα, όλα σαν πρώτα

Δικά μου χρόνια, φώτα λαμπιόνια

ΤΟ ΣΚΟΥΛΗΚΙ...

2008-10-12T09:30:00.005+02:00

Κάθισε σταυροπόδι στο κρεβάτι κι έγειρε λίγο μπροστά. Λίγο. Ίσα για να μπορέσω να μυρίσω τι μυρωδιά έχει ο ιδρωμένος έρωτας που ξεπετάγεται όχι απ τα κορμιά αλλά απ τις ζωές.
"Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό,
στάλα τη στάλα συναγμένο απ το κορμί σου,
σε τάσι αρχαίο μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν"
Η Φάτα Μοργκάνα στο cd . Όχι. Η Φάτα Μοργκάνα δίπλα μου. Γελούσε από ευτυχία. Τι μυρωδιά που έχει ο έρωτας όταν βγαίνει από την ευτυχία!
"Θα μ αγαπάς για πάντα;"
"Τι θα πει για πάντα;"
"Να μη χρειαστεί ποτέ να πεις κάποτε"
Τι μυρωδια που έχει ο έρωτας όταν δίνει υποσχέσεις! Τράβηξε το σεντόνι ως τα στήθια της. Το έσφιξε πάνω της σταυρώνοντας τα χέρια και γέλασε. Όχι. Δεν γέλασε. Μ άνοιξε ένα δρόμο για να περάσω από εκεί που δεν είχα περάσει ποτέ. Ο έρωτας. Σαν παιδικά χρόνια. Σαν ώριμες αποφάσεις. Σαν γέλιο. Σαν το γέλιο της.
"Σε ζηλεύω που γράφεις τόσο όμορφα. Θα θελα και εγώ..." Σούφρωσε τα χείλια της σαν να ξεστόμισε την πιο μεγάλη ζαβολιά της. Τι όμορφη που είναι!
"Λοιπόν θα σου πω το πιο συγκλονιστικό πράγμα που έχω διαβάσει". Σήκωσε το χέρι της , κι άπλωσε την παλάμη της. Όχι δεν σήκωσε το χέρι της. Το έστειλε να χορέψει μπροστά μου.
"Το πιο συγκλονιστικό κείμενο, ήταν ενός συγγραφέα, που περιέγραφε πώς κουνιέται ένα σκουλήκι πάνω στην παλάμη. Μοιάζει αηδιαστικό αλλά ήταν τόσο πραγματικό που το ξεπερνούσε. Το ένοιωθες να κουνιέται στην παλάμη σου..."
Ανατρίχιασε. Ήξερε πως μ άρεσε όταν ανατρίχιαζε. Τι όμορφος που είναι ο έρωτας όταν ανατριχιάζει! Σηκώθηκε και έκλεισε το παράθυρο. Σηκωνόταν χρόνια μετά για να κλείσει το παράθυρο. Μετά εγώ έκλεισα μια πόρτα. Κάποτε...
Η περιγραφή της αυτή για το σκουλήκι χρόνια τώρα με στοιχειώνει. Έλεγα πως κάποια μέρα θα περιγράψω εγώ πώς είναι να κουνιέται ένα σκουλήκι πάνω στην παλάμη, καλύτερα από οποιονδήποτε το έχει κάνει. Της το είχα υποσχεθεί. Σήμερα αποφάσισα να το κάνω. Ναι θα το κάνω. Καλύτερα απ τον καθένα. Πάμε λοιπόν.
"Το σκουλήκι...Το σκουλήκι..."
Δεν μπορώ γαμώτο. Δεν μπορώ να περιγράψω το σκουλήκι. Το σκουλήκι που την τρώει μέσα της. Δεν...

ΚΑΙ Η ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

2008-10-04T19:38:00.004+02:00

Δεν συμμετέχω σε μπλογκοπαίχνιδα. Αλλά αυτή τη φορά με κάλεσε η Ανασαιμιά .
Υποψιάστηκε όπως έγραψε, πως σε αυτό θα δεχθώ να μπω. Και είχε δίκιο. Το παιχνίδι λέγεται "παιχνίδι συγκίνησης από οποιοδήποτε λόγο". Πρέπει να αναρτήσεις ένα κείμενο,βίντεο, στίχο, τραγούδι που σου προκαλεί συγκίνηση, χωρίς απαραίτητα να εξηγήσεις το λόγο. Διάλεξα ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ADDRESS πριν από καιρό. Είναι το κείμενο ενός πολεμικού ανταποκριτή στη Βαγδάτη. Είναι ο δικός του πόλεμος. Αυτοί οι πόλεμοι συνήθως δεν φτάνουν στο γυαλί...

ΝΥΧΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ

Τα νεύρα μας είναι σπασμένα. Να αρχίσει γαμώτο να τελειώνουμε. Να τρέξει η αδρεναλίνη να μας λυτρώσει. Να κλείσουμε τους λογαριασμούς μας με το φόβο και να αρχίσουμε κάτι να κάνουμε. Αυτή η αναμονή είναι θάνατος. Ο Αλέξης έχει ανοίξει ένα μπουκάλι με ουίσκι , ρουφάει μια γουλιά και δοκιμάζει τη γεννήτρια. Αρχίζω να σηκώνω τις ντάνες με τα μπουκάλια του νερού για να βγάλω το κρυμμένο δορυφορικό τηλέφωνο. Πρέπει να πάρω Ελλάδα, πρέπει να πάρω οπωσδήποτε. Πρέπει. Μια γουλιά ουίσκι. Η Βαγδάτη από κάτω όμορφη. Πολύ όμορφη. Πότε θα ξεκινήσει γαμώτο; Πότε; Θα πεθάνουμε αφημένοι στα νύχια της αναμονής. Ο Αλέξης στήνει προσεκτικά το πιάτο του δορυφορικού να μην μας δουν από κάτω. Πιάσαμε δορυφόρο; Πιάσαμε. Γιατί δεν πιάνει Ελλάδα. Είναι 19 Μαρτίου πανάθεμά με. Πρέπει να πάρω Ελλάδα. Γιατί δεν πιάνει; Να δεις που θα βομβαρδίσουν σήμερα.

Κλείνω τα μάτια και υπόσχομαι στον εαυτό μου πως όταν τα ξανανοίξω, θα δω στο καντράν του τηλεφώνου το σήμα της ανοιχτής γραμμής. Τα ανοίγω. Ναι πιάνει. Ή όχι; «Ναι; Μ ακούς παιδί μου; Μ ακούς αγόρι μου;». Τα γαμημένα τα σήματα και οι δορυφόροι. Τρία δεύτερα καθυστέρηση. Ακούω τη φωνή του ή μου φαίνεται γαμώτο..

« Σ ακούω μπαμπά, είσαι καλά;»

«Ναι αγόρι μου είμαι καλά, δεν παθαίνω τίποτα μη φοβάσαι. 19 Μαρτίου σήμερα, σε πήρα για να σου πω χρόνια πολλά για τα γενέθλιά σου. Συγνώμη που δεν είμαι εκεί. Ξέρεις, είσαι μεγάλος πια»

«Ξέρω ρε μπαμπά. Να προσέχεις»

«Δεν ξέρω πότε θα τα ξαναπούμε»

Ο Αλέξης δοκιμάζει τη γεννήτρια. Εγώ τις αντοχές μου. Ο πόλεμος έχει αρχίσει. Μέσα μου. Η Βαγδάτη είναι όμορφη. Για πόσο;

«Αλέξη τα τηλέφωνα δεν πιάνουν θα έχουμε επίθεση. Πιάσε γραμμή με Ελλάδα με το κανάλι και κράτα τη ανοιχτή»

Η Βαγδάτη είναι όμορφη. Και η ζωή . Και αυτή η λάμψη. Τεράστια. Καταπίνει και προχωρά. Το ξενοδοχείο τρέμει. Μπορεί και να φλέγεται. Μπορεί και να έχουμε πεθάνει και να μην το ξέρουμε. Πεθάναμε γαμώτο ή όχι; «Ζεις ρε;» «Ζω». «Ζούμε». «Ακούει η Ελλάδα;» «Ακούει».

Ο πόλεμος ξεκίνησε ...
..........................................................................................................................................................................

Καλώ στο παιχνίδι τους Κούκο, Λου Αμάλθεια
Νατασάκι

ΜΗΝ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ

2008-09-25T10:19:00.007+02:00

Άλλαξε πάλι ο καιρός, μπορεί να βρέξει
ίσως γι αυτό να με πονάνε οι πληγές
παλιά σημάδια της αγάπης πριν να φέξει
μ αυτό το "φεύγω" και μαχαίρια τις ματιές.

Δύο παλιές φωτογραφίες στο συρτάρι
κι ένα κραγιόν σου ξεχασμένο στη γωνιά
όλα τα άλλα, μαζί σου τα έχεις πάρει
ρούχα,τραγούδια και έναν έρωτα φονιά.

Μην πεις ποτέ πως όλα ήταν ένα λάθος
είναι οι άνθρωποι το ίδιο τους το πάθος
μην με ρωτάς ποιός είναι τυχερός
αυτός που χάνεται δεν είναι κανενός.

Ξέρω τη θλίψη που μέσα της γυρνάς
όλα εκείνα που ποτέ δεν θα σου φτάνουν
δεν φεύγει ο πόνος, μοναχά σαν του γελάς
όποιοι γελάνε την ψυχή τους, πάντα χάνουν.

Μην πεις ποτέ πως όλα ήταν ένα λάθος
είναι οι άνθρωποι το ίδιο τους το πάθος
μην με ρωτάς τι έζησα, θυμήσου
είναι όλα δρόμος που περπατησα μαζί σου.

.........................................................................................................................................................................

ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΛΟΙΠΟΝ

2008-09-04T21:36:00.005+02:00

Στις 20 Ιουλίου του 1969, ο Νηλ Αρμστρονγκ, ο πρώτος αστροναύτης που πάτησε στη σελήνη, ακούστηκε να λέει από τον ασύρματο της ΝΑΣΑ το ιστορικό: "είναι ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο αλλά ένα μεγάλο για την ανθρωπότητα." Λίγο αργότερα, πολλοί επιμένουν, πως είπε μια ακόμη ιστορική αλλά περίεργη φράση : GOOD LUCK, MR.GORSKY. "Καλή τύχη κύριε Γκόρσκι"
Πίστεψαν πως πρόκειται για μια ευχή προς κάποιον σοβιετικό κοσμοναύτη. Οι υπηρεσίες ασφάλειας της ΝΑΣΑ, άρχισαν να ψάχνουν τους καταλόγους τους, αλλά τέτοιο όνομα κοσμοναύτη δεν υπήρχε. Ο Άρμστρονγκ μετά την επιστροφή του στη γη, αρνήθηκε πεισματικά να πει τι εννοούσε. Εικοσιέξι χρόνια μετά, το 1995, σε μια συνέντευξη τύπου στη Φλόριντα, ο Άρμστρονγκ έλυσε το γρίφο
Όταν ήταν μικρός πήγε στην αυλή του γείτονά του, του κυρίου Γκόρσκι, να ψάξει μια μπάλα του μπέηζμπωλ που είχε χάσει. Φτάνοντας κοντά στο παράθυρο άκουσε την κυρία Γκόρσκι να λέει στον άντρα της "τι θες, στοματικό έρωτα; Αποκλείεται. Μόνο αν ο γιος του γείτονα πάει στο φεγγάρι"
Όταν ο γιος του γείτονα ,Νηλ Άρμστρονγκ, έκανε το αδιανόητο, πάτησε στο φεγγάρι, εκτός από το χρέος προς την ανθρωπότητα, θυμήθηκε και το χρέος στον κύριο Γκόρσκι.
Η ιστορία αυτή ίσως να μην είναι αληθινή. Ίσως είναι ένας urban myth. Ένας αστικός μύθος που εφευρέθηκε γιατί οι εφευρέσεις κάνουν καλό στην ελπίδα. Και στους ανθρώπους.
Την θυμήθηκα πάντως πριν από καιρό συζητώντας με μια φίλη. Με είχε ρωτήσει για το αν ήθελα να πραγματοποιήσω κάποια επιθυμία μου, απ αυτές που ανεβαίνουν στα σύννεφα της φαντασίας για να δουν από ψηλά την πραγματικότητα. Και τότε θυμήθηκα εκείνες τις μέρες του 1984.
Ήταν οι Ολυμπιακοί του Σεράγεβο. Είχα δει στην τηλεόραση μια οπτασία να γλυστρά στον πάγο. Έτρεχε, έκοβε τον πάγο με τα παγοπέδιλα και το κοινό με τα γκρίζα της μάτια. Γέλαγε, άφηνε μετέωρο το χαμόγελό της για να ολοκληρώσει τη φιγούρα της και μετά συνέχιζε να γελά με τη σιγουριά του νικητή.
Την επόμενη μέρα έκοψα την φωτογραφία της Καταρίνας Βιτ από την πρώτη σελίδα μιας εφημερίδας και την κόλησα στον τοίχο. Ήμουνα σίγουρος πως όλη η υφήλιος ήταν το ίδιο ερωτευμένη με εμένα. Υποσχέθηκα όμως στον εαυτό μου, πως εγώ θα ήμουν αυτός που κάποτε θα της το έλεγα. Και ήμουν σίγουρος πως θα γελάσει σε μένα , με τον ίδιο τρόπο που γελούσε γλιστρώντας με τα παγοπέδιλά της, πάνω απ τις επιθυμίες των αντρών του κόσμου.
Όταν είπα την ιστορία στη φίλη μου άρχισε να γελάει. "Έχεις μεγάλη φαντασία φίλε μου". Τότε της είπα την ιστορία με τον Άρμστρονγκ και τον Γκόρσκι.
"Κοίτα μην σου ευχηθώ εγώ κάποτε καλή τύχη" της απάντησα.
Δεν ξέρω αν με πίστεψε. Μάλλον όχι. Εγώ το εννοούσα. Και ήρθε η ώρα

ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΛΟΙΠΟΝ ΦΙΛΕΝΑΔΑ

(Για αυτούς που ξέχασαν αλλά και γι αυτούς που επιμένουν να θυμούνται η Καταρίνα-Κάρμεν το 1988 .)
Στη φωτό πάνω η Καταρίνα σήμερα
..........................................................................................................................................................................

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΤΣΟΥΛΗ

2008-08-22T17:12:00.003+03:00

Είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους. Απ αυτούς που έχουν δει το θαύμα. Ναι. Έχω δει τον Ηλία να βγάζει το πακέτο με τα τσιγάρα και να χαράζει πάνω του , κρυφά, σεμνά, το στίγμα. Σαν να παίζει πιάνο με τα πλήκτρα της ψυχής. Πρώτα της δικής του.
Έχω δει τον Μάνο να κάνει το ίδιο, σε μια χαρτοπετσέτα. Κι ύστερα να την διπλώνει και να την βάζει στην τσέπη. Σφιχτά. Μην φύγουν οι λέξεις. Μην δεν προλάβουν να γίνουν στίχοι.
Ο Ηλίας έφυγε.
Τι κάνει κανείς, όταν φεύγουν οι ποιητές;Επικήδειους; Τι κάνεις όταν πρέπει να βγάλεις δυο λέξεις και να τις βάλεις δίπλα στις δικές τους που κάποτε έκαναν ρίμα με την ψυχή σου και ομοιοκαταληξία με τον πόνο σου; Τι κάνεις;
Ο Ηλίας έφυγε. Την μορφή του την ξέρουν ελάχιστοι. Δεν βγήκε στις τηλεοράσεις. Δεν έγραψε τραγούδια για τις κυρίες με τα ψηλά πόδια που αστράφτουν όσο και οι χρυσοί δίσκοι τους.
Το τραγούδι του "ήθελα να μαι εισιτήριο" μια μεγάλη εταιρεία παραγωγής του το επέστρεψε ως ακατάλληλο . Ένα απ τα πιο ερωτικά τραγούδια. Σημείο των καιρών κι αυτό.Από τύχη βγήκε. Ή μάλλον εξαιτίας του Θαλασσινού. Είναι πραγματικά παράξενη εποχή να βρει το δίκιο του ένας στίχος. Και οι ποιητές πεθαίνουν. Τι κάνεις όταν πεθαίνουν οι ποιητές; Κλαις; Ή λες θέλω να τραγουδήσω κάτι.

ΚΑΙΡΟΣ ΑΣΤΑΤΟΣ

2008-08-13T13:44:00.005+03:00

Σε ποιόν μιλάς
όταν μιλάς στον εαυτό σου;
Ποιος αποκρίνεται;
Αφού λείπεις.

"Θα βρέξει" λες, όταν φυσά μέσα σου.
Βροντά η σιωπή
μα εσύ δεν άστραψες ακόμη.

Εσύ το σύννεφο.Εσύ το δάκρυ.
Τα σημάδια εσύ.
Και τα σημεία των καιρών

Ποιά όχθη διάλεξες
και στέρεψε ο ποταμός;
Τι να ενώσει τώρα η γέφυρα;
Κι η βάρκα υπήρξε
ή το ναυάγιο μόνο;

Γη τίποτα δεν φύτρωσες
με χρώμα έρωτα
και υπομονή πλάτανου.

Φωτο ηλιοβασίλεμα Μόλυβος Λέσβου

ΕΙΚΟΝΕΣ

2008-07-28T18:17:00.006+03:00

Εδώ είμαι.Γι αυτούς που ανησύχησαν και μου γραψαν διάφορα. Τα δάχτυλά μου γεμάτα άμμο χτυπούν τα πλήκτρα. Αυτή την άμμο την ψιλή, την γεμάτη υποσχέσεις.Πρέπει να κόψω τα νύχια. Να μην χαλάσω το πληκτρολόγιο. Να μην το γεμίσω άμμο. Και υποσχέσεις. Δεν υπάρχει σέρβις για αναμνήσεις. Γι αυτό να θυμηθώ να κόψω τα νύχια. Να κόψω τα νύχια...

Δεν ήθελα να γράψω. Γιατί δεν είχα κάτι να πω. Νοιώθω.Μόνο νοιώθω. Όπως άλλοι βλέπουν μια καρτ ποστάλ. Και διακρίνουν θάλασσες, βουνά, ανθρώπους, μια γάτα σ ένα σοκάκι στη Σίφνο, ένα παιδί με μεγάλα μάτια στην Αλόνησο, εκείνο το μπλε στην Κεφαλονιά χωρίς αιτία.

Νοιώθω. Την αρμύρα,τη μυρωδιά που έχει ο γλυκάνισος μόλις ρίξεις δυο στάλες νερό στο ούζο, τη σκουριά κάτω απ την παλιά καρέκλα δίπλα στη θάλασσα, το ανατρίχιασμα στο δέρμα με την υπόσχεση ενός κάποιου έρωτα. Γι αυτό δεν γράφω. Γι αυτό δεν έγραφα.

Και ξαφνικά είδα το σχόλιο της φίλης μου που αποκαλείται "το κέρας της Αμάλθειας" http://amal8eia.blogspot.com/. Κέρατο βερνικωμένο. Μου άφησε το τραγουδάκι "της αγάπης την ουσία την μετρώ στην απουσία". Όχι δεν με συγκλόνισε το τραγούδι. Δεν μετρώ απουσίες. Ούτε αγάπες.
Με συγκλονισε το βίντεο. Οι εικόνες. Οι ξεχασμένες. Οι δικές μου. Ο Μπομπ Ντύλαν, Οι Pink Floyd o κομαντάντε Τσε, ο κομαντάντε Μάρκος, εκείνο το απορυπαντικό Jet στη γωνιά στο ράφι με τους θαυματουργούς κόκους που έκανε κομμάτια τα χέρια της μάνας μου. Ο Χριστός σταυρωμένος πια με τις σακούλες του Βερσάτσε και η μικρή φλεγόμενη από τις ναπάλμ στο Βιετνάμ στην αγκαλιά του Μίκυ και του κλόουν των Μακ Ντόναλτς. Το σύνθημα στον τοίχο "έρωτας και επανάσταση". Και εκείνο το ποδήλατο. Εκείνο το ποδήλατο με τα σύμβολά του.
Το Τείχος, ο τοίχος και καμιά φορά ο ήχος από μέσα μου. Άλλωτε γέλιο και άλλωτε βογγητό.
Α ρε Αμάλθεια το κέρατό σου μέσα. Καλοκαιριάτικα.
Αυτά μη χαλάσουμε και το πληκτρολόγιο...Και μη σπαταλάμε και την άμμο.

ΕΚΠΤΩΤΟΙ

2008-07-06T11:00:00.003+03:00

Ο ένας, πάντα μισό

έκπτωτου ονείρου.

Πού ν ακονίζει τη ρομφαία του

εκείνο το παλιό θαύμα;

Στη Μάνη;

Στη Φολέγανδρο;

Στη λάβα των Μεθάνων;

Μια χαραμάδα θέλει το ψέμα

για να λάμψει σαν φως.

Μίσος η αγάπη που πονάει

μα πάλι αγάπη.

..........................................................................................................................................................................

ΚΑΙ ΣΥΓΝΩΜΗ

2008-06-27T12:56:00.004+03:00

Πότε μεγάλωσαν; Σαν μεγάλες πόρτες που μ έκλεισαν απέξω. Και ψάχνω την κλειδαρότρυπα για να δω κάτι απ τη ζωή τους; Πότε μεγάλωσαν; Και ρωτάνε "γιατί ρε μπαμπά δεν μας εμπιστεύεσαι". Πότε μεγάλωσαν και φάνηκα τόσο μικρός και λίγος.
Ήταν πριν από 11 χρόνια ακριβώς. Άνοιξε τα μάτια της. Και είδα μέσα τους τον κόσμο. Μόνο που τον φανταζόμουν πιο ήμερο. Άνοιξε τα μάτια της, αυτά τα θολά ματάκια που παλεύουν με τις εικόνες απ τους δυό κόσμους, και θόλωσαν τα δικά μου. Ακόμα θολώνουν, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα πια. Μόνο να μην βλέπω θολά τα πράγματα.
Βγήκα στο ζεστό καλοκαιρινό βράδυ ιδρωμένος. Χαρούμενος. Μπερδεμένος. Η ζωή άνοιγε λογαριασμούς. Εγώ έκλεινα.

"Ξέρεις θέλω να σου εξομολογηθώ κάτι;"

"Τι πράγμα;"

"Αγαπάω κι άλλη γυναίκα"

Σιωπή που πελεκούσε σπλάχνα. Γέλασα.

"Από σήμερα αγαπώ και την κόρη μου"

Γέλασε κι αυτή. Όπως γελά.

Χρόνια πολλά κορίτσι μου. Και συγνώμη...

ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΑΚΙΡΗΣ

2008-06-25T11:45:00.003+03:00

Ήταν γύρω στα 16. Όχι κλειστά. Εκείνη δυό χρόνια μεγαλύτερη. Ήταν ένας έρωτας που μύριζε τσίχλα ADAMS δυόσμου,κολώνια ΜΥΡΤΩ και φόβο. Μην τους δουν. Μην τους καταλάβουν. Στο καμαρίνι ενός παλιού αγροτικού. Αγχωμένος έρωτας. Άβολος. Δεν ήξερε, φοβόταν, ήταν και το χειρόφρενο. Το δίχως άλλο το χειρόφρενο έφταιγε.

Εκείνη άναψε τσιγάρο μόλις έσβησε τη δική της φλόγα. Πήρε την παλάμη του και την έβαλε πάνω στο στήθος της

"Βλέπεις δεν ταιριάζουμε. Μια γυναίκα και ένας άντρας ταιριάζουν αν το στήθος της χωράει ακριβώς στην παλάμη του" .

Ναι δεν ταίριαζαν. Έφταιγε και το χειρόφρενο που εμπόδιζε. Και σίγουρα το φρένο που δεν έβαλε από τότε στον έρωτα.

Από εκείνους τους εφηβικούς έρωτες δεν έμεινε τίποτα. Μόνο η μέτρηση. Η παλάμη του είχε γίνει ένα ερωτικό μετρικό σύστημα. Η παλάμη άνοιγε και απλωνόταν στο γυναικείο στήθος Μέτραγε σαν το γοβάκι της σταχτοπούτας. Ταιριάζει; Καμιά δεν ταίριαζε. Φρόντιζε να μην ταιριάζει. Όλο κάτι περίσσευε,κάτι δεν έφτανε.

Σε εκείνο το ξενοδοχείο δεν μύριζε ούτε φόβος, ούτε κολώνιες,ούτε ενοχές. Μύριζε υποσχέσεις ανθρώπων και προσμονή αγριμιών. Εκείνη άναψε τσιγάρο. Αυτός άπλωσε την παλάμη στο στήθος της. Να μετρήσει την σταχτοπούτα του.

"Κοίτα ταιριάζουμε. Το στήθος σου χωράει ακριβώς στην παλάμη μου. Είναι ένδειξη λένε αυτό"

Εκείνη γέλασε. "Βρε χαζό δεν ισχύει αυτό. Τα κορμιά ξέρουν. Κοίτα τα κορμιά μας. Η κάθε καμπύλη σου είναι φτιαγμένη για να ταιριάζει στη δική μου. Δες το. Τα κορμιά ξέρουν"

Εφάρμοζε τις καμπύλες της πάνω στο κορμί του. Πλήρης εφαρμογή. Τα κορμιά ξέρουν.Μόνο αυτός δεν ήξερε.

Κοίταξε την ανοιχτή παλάμη του. Τις γραμμές, τους ρόζους. Πολύ σκληρό για γοβάκι σταχτοπούτας. Άλλωστε τα κορμιά είναι αυτά που ξέρουν.

Όλα τα κορμιά έχουν καμπύλες. Μόνο το δικό του έχει γωνίες. Λεπίδια

Λες να υπάρχει γυναίκα φακίρης;

ΛΥΚΟΣ

2008-06-20T20:03:00.005+03:00

Την ένοιωσε, δεν την είδε. Πρώτα την ένοιωσε. Όπως ο λύκος το θήραμα. Πλησίασε με τον αέρα που υπόσχεται θύελλες. Την μύρισε. Αυτή τη μυρωδιά κάτω απ το άρωμα. Η βασανιστική ισορροπία που παίζει με την μικρή φλέβα στο λαιμό. Άρωμα, γυναίκα. Γυναίκα άρωμα.Γυναίκα. Κι αυτός λύκος.

"Γειά σου είμαι η Κατερίνα. Από δω ο Γιάννος"

Γύρισε και την είδε. Αυτή ήταν η Κατερίνα. Και αυτός κάποιος. Κάποιος που τη συνόδευε. Αυτή ήταν λοιπόν η Κατερίνα. Γνωστή ηθοποιός. Με τον αέρα της. Παιδί κάποιας παλιάς θύελλας. Μάνα κάποιας καινούριας.

Έλαμπε. Σταύρωσε τα τεράστια πόδια της και πάνω της σταυρώθηκαν τα βλέματα του κόσμου. Άπλωσε τα χέρια της σαν υπόσχεση και σε λίγο το γέλιο της. Γέλαγε. Μισόκλεινε τα μάτια και γέλαγε. Δυό μικρές ρυτίδες εμφανίζονταν σε κάθε μάτι. Ήταν σίγουρος πως αγνοούσε την ομορφιά τους. Τη φοβόταν. Πόσο όμορφη ήταν.

Χάθηκε μέσα στην κουβέντα της μεγάλης παρέας και ύστερα αναδύθηκε. Με τα μαύρα της μαλλιά, με το γέλιο της, με το κλάμα της. Ναι το κλάμα της. Κανένας δεν τον καταλάβαινε. Μόνο αυτός. Ο λύκος.

Γύρισε τα μάτια του και είδε τον Γιάννο. Αρκετά μικρότερος. Δεν ήξερε τι σημαίνει θύελλα. Τι θα πει ναυάγιο. Πώς κοιτάει ο λύκος. Ο Γιάννος ασχολιόταν "με πέτρες". Εννοούσε με διαμάντια και η φράση ήταν το ακρότατο σύνορο του χιούμορ του. Η Κατερίνα γέλαγε με το κλάμα της. Διαχεόταν, διέκοπτε, πρωταγωνιστούσε. Παντού. Με τον αέρα αυτού που κυριαρχεί, με τη μπόρα αυτού που φοβάται.

"Σ αρέσει το κρασί" τη ρώτησε

"Πολύ" του απάντησε

"Αυτό φταίει;"

"Όχι"

Την ήξερε. Ήξερε τι θα του απαντούσε. Ήξερε τι έπρεπε να τη ρωτήσει. Της το είπε.

"Σε ξέρω. Ξέρω πώς τρως, πώς κάνεις έρωτα. Ξέρω πως θες να σε ταίσω με τα δάχτυλα, ξέρω πως θες να ταράξω την κατασκευασμένη ηρεμία σου, ξέρω πως προτιμάς τη θύελλα που μπορώ να εξαπολύσω απ αυτή που μπορεί να ξεσπάσει μέσα σου".

Χαμογέλασε. "Το νοιώθω αυτό που λες" του απάντησε, "μήπως φταίει η ομοιότητα που λένε όλοι πως έχω με την πρώην σου"

Γέλασε αυτός. "Φταίει η ομοιότητα που έχεις με όλες τις γυναίκες που θέλουν να γίνουν άλλες αλλά δεν αντέχουν ούτε αυτό που είναι ούτε την αλλαγή"

Ήπιε μια γρήγορη γουλιά από το ποτήρι της και κοίταξε λοξά προς τη μεριά του Γιάννου.

"Θέλεις να βρεθούμε να τα πούμε, με ενδιαφέρει η άποψή σου" του είπε

"Όχι, γιατί είσαι αλογάκι της Παναγίας"

"Τι;"

"Τρως αυτόν που ερωτεύεσαι γιατί δεν τον αντέχεις. Δεν αντέχεις την απαίτηση που έχει η ίδια η επιλογή σου. Θες να υπάρχεις χωρίς κόστος και αυτό είναι το κόστος σου. Μοναξιά λέγεται. Με θόρυβο.Γι αυτό διάλεξες τον "πετρά". Είσαι αυτοκαταστροφική"

Τα μάτια της γυάλισαν. Πίστεψε πως θα κλάψει. Γύρισε όμως στην παρέα και άρχισε να γελά χωρίς λόγο. Έκανε και αυτός το ίδιο. Σαν λύκος γύρισε αργά το κεφάλι προς τον Γιάννο και τον ρώτησε:

"Εσύ που ασχολείσαι με διαμάντια έχεις δει τι χρώμα έχει το διαμάντι όταν το βγάζει ο "ντιγκαμαν" από τις λάσπες στη Σιέρα Λεόνε"

"Βέβαια από διάφανο ως μαύρο"

"Όχι φίλε μου"

"Αφού έχω δει"

"Έχει το χρώμα απ το θολό βλέμα της μοναξιάς. Της μοναξιάς μιας γυναίκας ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους"

ΑΛΜΑ

2008-06-19T08:44:00.002+03:00

Δένει τα κορδόνια. Κοιτάει τον πήχη.Ξέρει.

Το άλμα είναι κάτι που δεν σε κάνει να σέρνεσαι. Και να ντρέπεσαι

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΩΡΑ

2008-06-17T09:37:00.002+03:00

Η στιγμή. Αυτή η στιγμή που σε τσιμπά σαν το κεντρί της μέλισσας. Και ξυπνάς. Σήκωσε το φλυτζάνι με τον καφέ και ήπιε. Πόσα χρόνια είχε να πιεί έτσι καφέ. Να τον μυρίσει. Γέλασε. Κάπου στην άκρη των χειλιών υπήρχαν δυό σταγόνες καφέ. Τις έγλειψε με απόλαυση. Η στιγμή. Που μυρίζεις, που νοιώθεις, που επανέρχεσαι. Που είσαι έτοιμος.

Πού είχε χαθεί; Γιατί είχε χαθεί; Λάτρευε το μυαλό του. Το εμπιστευόταν. Γιατί τον πρόδωσε; Ή μήπως το πρόδωσε αυτός;

Γιατί δέχθηκε να ανταλλάξει την πνευματικότητά του με έναν ανούσιο πόλεμο για το τίποτα; Γιατί αντικατέστησε τον προβληματισμό του με το πρόβλημα; Γιατί δεν το πέταξε από πάνω του; Κουράστηκε. Η μάχη για το αυτονόητο.Παραδόθηκε, γι αυτό. Γδαρμένος από τη βία του μικρού που παράγουν οι μικροί.

Γέλασε ξανά. Τι είναι οι άνθρωποι; Και πόσα δεν είναι;

Πέρασαν 11 χρόνια. Άλλαξε. Ήταν ένα παιδαρέλι που πίστευε πως μπορεί να τα καταφέρει όλα. Και έγινε ένας σαραντάρης που αναρωτιέται τι κατάφερε. Τι κατάφερε;

Πέρασε τα δάχτυλα μέσα στα μαλλιά του. Αυτάρεσκα. Στους κροτάφους έχει λίγες γκρίζες τρίχες. Νάρκισσε...

Τη θυμήθηκε ξαφνικά να τον ρωτά: "έτσι λοιπόν είμαι εγώ, αυτό που περιγράφεις;" Ο καθένας είναι αυτό που επιλέγει. Κι όταν περπατά δίπλα σου, κι όταν ξεμακρύνει.

Την έσβησε. Την έκλεισε σαν την τηλεόραση. Από σεβασμό περισσότερο. Για να μην την δει να καταρρέει. Ξέρει πως θα καταρρεύσει, όπως ακριβώς ήξερε όσα τις είχε πει. Μόλις ο θυμός της σβήσει, μόλις οι δικαιολογίες και τα άλλοθί της τελειώσουν θα καταρρεύσει. Μέσα στην εικονική της πραγματικότητα.

Την έσβησε για να μην το ζήσει. Να μην την δει να γίνεται δυστυχισμένη μέσα στην αναζήτηση μιας αόριστης ευτυχίας. Να μην τη δει να ξεπέφτει. Να αλλάζει τσάντες, ρολόγια και μετά άντρες ψάχνοντας αυτό που δεν μπορεί να βρει. Να μην τη βλέπει να τσακίζεται πάνω στις δικαιολογίες. Να πέφτει απ τα σύννεφα που έφτιαξε για να κρύβει την αλήθεια.

Την έσβησε. Για να έχει μια εικόνα για το μακρινό μέλλον. Απείραχτη.

Χάιδεψε το μάγουλό του. Φρεσκοξυρισμένο. Έντεκα χρόνια ξυριζόταν , πόζαρε στον καθρέφτη και σαν να έβλεπε αυτή μονολογούσε "γειά σου όμορφη, σ αγαπώ".

Γέλασε. Σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε τον καθρέφτη μέσα του. Πήρε ύφος, έγλειψε τα χείλια του και μονολόγησε :

"Γειά σου όμορφε. Σ αγαπώ.Επιτέλους σ αγαπώ"

ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ

2008-06-11T10:56:00.002+03:00

Το θέμα "γυναίκα" δεν επιδέχεται καμία απλούστευση.

Οι γυναίκες πάλι, πολλές...

ΣΕΙΣΜΟΣ

2008-06-09T08:54:00.002+03:00

Και ήρθε η ώρα του σεισμού. Του σεισμού που σάρωσε και πάλι την ευπρέπεια και την αίσθηση ευθύνης. Μια χούφτα επιστήμονες. Ο κόσμος τους κοιτάει στα μάτια για να ακούσει τι θα πουν. Και αυτοί λύνουν διαφορές και βγάζουν απωθημένα. "Οι σεισμοί δεν προβλέπονται, η ομάδα ΒΑΝ δεν έχει κάνει καμιά πρόβλεψη"

Ένα από τα πιο σοβαρά επιστημονικά θέματα, με την ανοχή του κράτους που ουδέποτε ξεκαθάρισε τι ακριβώς γίνεται, γίνεται αντικείμενο σπέκουλας στα κανάλια.

Πριν από χρόνια ο Παναγιώτης Βαρώτσος, ένας ιδιόμορφος επιστήμονας, ανακοίνωσε πως με την ομάδα του είναι κοντά στην πρόβλεψη των σεισμών. Όταν οι μεγάλες μάζες στο εσωτερικό της γης πιέζονται πριν συνθλιβούν και δημιουργήσουν σεισμό, παράγουν ηλεκτρικά φορτία. Ρεύμα. Η ανίχνευση του ρεύματος μπορεί να οδηγήσει σε πρόβλεψη του σεισμού. Η ομάδα ΒΑΝ υποστηρίζει πως η παράλληλη μελέτη και άλλων προσεισμικών φαινομένων (συμπεριφορά σύννεφων, υπόγειων νερών, ζώων) μπορεί να δώσει στο μέλλον πρόβλεψη.

Δεν ξέρω αν ο έλληνας φυσικός έχει στα χέρια του τη δυνατότητα πρόβλεψης. Αν έχει πάρει μεγάλα κονδύλια για την έρευνά του. Αν δεν είναι όσο ακριβής υποστηρίζει. Καταλαβαίνω όμως πως πρόκειται για κάποιον ο οποίος κάνει έρευνα. Και επιχειρεί αυτό που ενδεχομένως φαίνεται ακατόρθωτο. Όπως έκαναν όλοι οι μεγάλοι επιστήμονες πριν τις ανακαλύψεις τους.

Απέναντί του βλέπω μια άνομοιόμορφη ομάδα καθηγητάδων να υποστηρίζουν με θρησκευτική ευλάβεια και αντιεπιστημονικά το "δεν". Οι σεισμοί δεν προβλέπονται και νυν και αεί.

Αν ήταν έτσι, ο άνθρωπος δεν θα πηγαινε στο φεγάρι, δεν θα ανακάλυπτε την πενικιλίνη, δεν θα επικοινωνούσε μέσω ίντερνετ. Η επιστημονική σκέψη, η έρευνα δεν παράγεται από τα "δεν" των καρεκλοκένταυρων. Από την μικροψυχία των μέτριων. Παράγεται από την αμφισβήτηση. Πόσο μάλλον, όταν όλοι αυτοί οι καθηγητάδες του "δεν", έχουν ανακοινώσει κατά καιρούς πως οι ίδιοι έχουν τη λύση της πρόβλεψης. Και μάλιστα πολλοί απ αυτούς κρυφά πουλάνε "προβλέψεις" σε δήμους και νομαρχίες.

Μακάρι να ήξερα τι ακριβώς έχει ανακαλύψει ο κύριος Βαρώτσος. Εγώ πάντως είμαι με το μέρος του Γαλιλαίου που επέμενε πως η γη γυρίζει. Η Ιερά Εξέταση με τρομάζει. Κι αυτή και τα "δεν" της

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΣ

2008-06-01T09:05:00.003+03:00

Κακιά μέρα. Οι άνθρωποι μπορούν να πνιγούν μέσα σε αυτό που νοιώθουν. Να τους ξεβράσει το "γιατί" στην άκρη της ζωής. Μπορεί να τσακιστούν στα ίδια τα βράχια που κάποτε κάθισαν για να απολαύσουν τη ζωή. Κακιά μέρα.

Σιωπή. Άκουγα το μέταλλο του αναπτήρα να γδέρνει την τσακμακόπετρα για λίγη φλόγα. Και μέσα μου όλα γδαρμένα. Χωρίς σπίθα. Άπλωσα το χέρι να κλείσω τα τηλέφωνα. Να μην χτυπήσουν. Να μη με βρούνε. Να μη με ρωτήσουν.

Πριν προλάβω να το κλείσω χτύπησε. Απάντησα.

"Έίμαι ο Στέφανος έλα τώρα απ το σπίτι"

"Δεν μπορώ ρε φίλε, δε γίνεται ίσως αύριο"

"Τώρα υπάρχει λόγος"

Πήγα. Με γδαρμένο το μέσα μου, με τελειωμένο τον αναπτήρα, χωρίς φλόγα, χωρίς. Απλώς χωρίς. Άνοιξε την πόρτα και μπήκα. Ο Στέφανος ντυμένος στα άσπρα έσυρε το σκαμπώ ως το πιάνο.

"Από δω η Σόνια"

"Ναι σε ξέρω"

"Σώπα και άκου"

Στο μπαλκόνι μου μύρισε η γαρδένια. Ο Στέφανος στα άσπρα χάθηκε μέσα στις μουσικές και το μαύρο του πιάνο . Και η Σόνια με το έντονο κοκκινάδι στα χείλια άρχισε να παίρνει εκείνο το στήσιμο της ντίβας. Σαν να ήταν όχι στην Κυψέλη αλλά στη Σκάλα του Μιλάνο ή στην Όπερα της Βιέννης. Σαν να ετοιμαζόταν να της απονείμουν πάλι το βραβείο Μαρία Κάλας.

Η μουσική απ το πιάνο ξεχύθηκε. Ήρεμα και μετά κυριαρχικά. Κάτι μου θύμιζε αλλά τι;

Και τότε η ντίβα άνοιξε τα χείλια με το κοκκινάδι κι όλα έγιναν μια φωνή. Από κάπου έβγαινε που δεν καταλάβαινα. Αλλά χτυπούσε πάνω μου. Καταπάνω μου. Ρεύμα. Ήταν τα λόγια, που τα χάιδευε τέτοια φωνή. Γνωστά λόγια

Απ τη Σμύρνη ως τη Βαγδάτη

μπερδεμένοι οι καιροί

πνίγηκαν μες τον Ευφράτη

του Παράδεισου τα Ουρί

Ένας γέρος στη Νατζάφη

ξύνει δυο παλιές πληγές

και ματώνουν της ζωής του

έρωτες και συμφορές

Παραμύθι του καιρού μου

ποιό το τέλος ποια η αρχή

κόκκινη κλωστή δεμένη

στην ανέμη τυλιγμένη

δως της Θέ μου αντοχή

Ο Στέφανος στα άσπρα έχει χαθεί στο μαύρο πιάνο του, η Σόνια έχει γονατίσει στο πάτωμα και στέλνει στον ουρανό τη φωνή της και εγώ έχω γονατίσει μέσα μου και κλαίω.

Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Πώς γίνονται τόσα κακά και καλά σε μια μέρα. Πόσο όμορφο είναι ένα τραγούδι. Πόσο βλάκας μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος;

"Σ άρεσε;"

"Μ άρεσε" μόνο αυτό κατάφερα να πω

"Θα το τραγουδήσω στην Όπερα είναι το τραγούδι μου. Μπορώ να ζήσω με αυτό. Μεγάλο ποίημα. Όπως και τα άλλα. Θα τα τραγουδήσω όλα"

Πόσο αμήχανος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος; Και πόσα να καταλάβει σε μια μέρα. Η ζωή είναι εκεί έξω. Στην κάθε μας μέρα. Αλλά δεν μπορούν να τη ζήσουν όλοι. Γιατί δεν φτάνει να της ανάβεις κεριά. Πρέπει να μπορείς εσύ να κάνεις το θαύμα...

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

2008-05-31T00:44:00.010+03:00

Εσύ που αντικρίζεις τόση ομορφιά στον καθρέφτη σου

Πώς κλείνεις τα μάτια;

Στο σκοτάδι τίποτα δεν λάμπει αν δεν το κοιτάς

Εγώ ψάχνω το φως μου

Γι αυτό αγαπώ νύχτα

----------------------------------------------------

ΕΡΩΤΑΣ ΜΟΝΟΣ

2008-05-27T01:07:00.003+03:00

Του έρωτα ο πόνος

σαν άνθρωπος μόνος

μετρά τα σημάδια

μαχαίρια ή χάδια;

Κι όλα δρόμος

Εμείς που ζήσαμε τα ίδια πάθη

ποιός είναι ρόδο

και ποιός αγκάθι

'Ετσι που κάναμε τα ίδια λάθη

ποιός έχει πάθει

ποιός έχει μάθει;

Η αγάπη σου νόμος

και κλέφτης ο χρόνος

με μέρες χαμένες

δικές μου μα ξένες

Κι όλα πόνος

Εμείς που ζήσαμε τα ίδια πάθη

ποιός είναι ρόδο

και ποιός αγκάθι

'Ετσι που κάναμε τα ίδια λάθη

ποιός έχει πάθει

ποιός έχει μάθει;

ΣΑΝ ΞΕΝΟΣ

2008-05-21T00:06:00.003+03:00

Ξένος δεν υπήρξε κανείς

σε οικεία αγάπη

Σε έδαφος μνήμης

δεν φυτρώνουν μισές αλήθειες

Ο Αύγουστος με νερό αρμυρό

και -μι και -ρο

και φύκια.

Με την αφέλεια παιδιού στα χείλια

γέλια κοχύλια.

Μόνο στα μαλλιά σου

μπερδεύονται τα λόγια μου

Και κάποιο -ι

ενός παλιού Ιούλη

ΦΤΑΙΝΕ Ο ΚΩΝΩΠΕΣ

2008-05-19T18:57:00.004+03:00

Έχω διυλίσει κώνωπες, μα με τις κάμηλους έκανα θηλιές. Άλλες τις πέρασα σε μένα και νομίζω πως τις πιο πολλές, σε άλλους. Με διασώζει που δεν ξέρω πότε και σε ποιούς. Αλλά δεν με κάνει και περήφανο. Βλάκα μόνο. Και έρχεται η ώρα, αυτή που χτυπά για σένα μόνο για σένα, που η αυτάρκειά σου, με την κορδωμένη ελαφρότητά της, δε σου αρκεί για να μην πνιγείς.
Και ψάχνεις το βάρος της ουσίας. Ένα χαμόγελο, μια χαζή υπόσχεση, μια διαβεβαίωση που δεν είναι τίποτα άλλο από την εξομολόγηση της ανάγκης. Όλα αυτά που από πάνω τους πέταγαν οι θορυβώδεις κώνωπες της αυτοικανοποίησης. Και τα σχοινιά; Τα σχοινιά αφού δεν σε έπνιξαν,ίσως πάνω τους κρεμάσεις τη συγνώμη

ΣΤΑ ΚΑΡΟΤΣΙΑ

2008-05-15T11:39:00.004+03:00

Έβγαλα προχθές τα παιδιά για φαί.

"Τι θα πιείτε παιδιά νεράκι ή καμιά κόκα κόλα;"

"Μπα καμιά μπυρίτσα καλύτερα..."

Πώς; Τι; Πότε; Τι μπυρίτσα ρε παιδιά;Δηλαδή εγώ τώρα πρέπει να πιω τσάι;

Πριν προλάβω να ξεπεράσω το σοκ, πήρε η μεγάλη από το Λονδίνο:

"Άκου να δεις έχουμε πρόβλημα. Ο μικρός μας, τα έχει με μία γκόμενα που καθόλου δεν την γουστάρω και η οποία τον παίζει. Έχει γίνει χάλια. Μήπως να του μιλήσεις;"

Ποιά γκόμενα ρε παιδιά; Ποιά παίζει; Αφού αυτός έπαιζε με τα αυτοκινητάκια;

Μάλιστα. Η Λονδρέζα έχει και μπλογκ. Και γράφει βαθυστόχαστα για τους έρωτές της. Και όταν της γράφω σχόλια με τρόπο, μου απαντάει κιόλας. Άκου θράσος.

Η μεσαία αποκαλεί τον μικρό,πώς τον λέει,... α... "μουνόδουλο". Ο Μπαμπινιώτης της ερωτικής τέχνης. Και κάνει και ανάλυση

Ρε θα σας βάλω πίσω στα καρότσια με το μπιμπερό, και θα σας τσουλάω όλη μέρα να έχω το κεφάλι μου ήσυχο.

Άκου έρωτες.

Έρωτες; Ε;

Ε από πού πήραν τα παιδιά...

----------------------------------------------------

ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ

2008-05-11T13:14:00.003+03:00

Πέρασα μετά από χρόνια. Δεν ξέρω γιατί αλλά πέρασα. Το μπαλκονάκι μικρό. Τα δέντρα μεγάλωσαν μετά από τόσα χρόνια. Έξω από το αριστερό παράθυρο, ένα μικρό τραπεζάκι. Ίσα να χωράει έναν καφέ, ένα τασάκι και ψιλολόγια. Καθόταν στην καρέκλα ακουμπώντας τα πόδια στα κάγκελα. Δεν θα ήταν πάνω από τριάντα. Σε λίγο βγήκε και αυτή. Νέα, όμορφη, με τον αέρα του έρωτα. Άφησε ένα φλυτζάνι με καφέ στο τραπεζάκι και πέρασε τα δάχτυλά της στα μαλλιά του. Αυτός την κοίταξε και της έπιασε το χέρι.Γέλασαν και οι δυό χωρίς λόγο. Άναψε ένα τσιγάρο και της το έδωσε. Το πήρε προσεκτικά στα δάχτυλα και τον φίλησε.

Έμεινα να τους κοιτάω για ώρα. Μπήκα στον πειρασμό να τους φωνάξω. "Ε εσείς. Απ τα παράθυρά σας έχω δει τον κόσμο. Στην μεγάλη κουζίνα με το πρωινό φως, η μυρωδιά του καφέ μου έχει ποτίσει τους τοίχους σας. Στην κρεββατοκάμαρά σας, ξέρω όλα τα σημάδια στο ταβάνι. Και τα πατώματά σας είναι χαραγμένα απ την αγωνία μου.Το σπίτι σας ήταν το σπίτι μου"

Δώδεκα χρόνια πριν. Μόλις είχα χωρίσει. Στη Λόρδου Βύρωνος, σε ένα δυαράκι έριξα πρόχειρα ένα στρώμα στο πάτωμα και δυό καρέκλες στο άλλο δωμάτιο. Άδειο σπίτι. Γέμισε γρήγορα με φόβους, με ανομολόγητες ενοχές. Τα παιδιά πρώτα και κύρια. Το μέλλον. Θα αντέξω; Θα άντεχα ό,τι και αν συνέβαινε γιατί υπήρχε αυτή. Υπήρχε ο έρωτας που μόλις είχα συστηθεί μαζί του. Με ανέτρεπε, με όριζε, με έκανε δυνατό, ευτυχισμένο.

Άντεξα. Σκόρπισα μέσα μου και ξαναγεννήθηκα. Έφτιαξα ένα σκληρό κέλυφος για να προστατεύω αυτά τα μικρά ευαίσθητα κομμάτια μέσα μου. Με προστάτευε αλλά με έκρυβε κιόλας.

Άντεξα. Ίσως έκανα λάθος. Μπορεί οι άνθρωποι να μην πρέπει να αντέχουν πάντα. Να σπάνε. Να ραγίζουν για να μπαίνει μέσα τους και αυτό που δεν γνωρίζουν.

Λέω να ξαναπεράσω απ τη Λόρδου Βύρωνος και αυτή τη φορά θα φωνάξω "ε εσείς, αν δεν αντέξετε δεν πειράζει"

ΑΠΟΡΙΑ

2008-05-09T00:18:00.002+03:00

Μέχρι σήμερα η λαική ρήση "φάε λάδι και έλα βράδυ", υπέκρυπτε πολλές φορές κάποια σεξουαλικά υπονοούμενα. Μετά την αποκάλυψη πως ηλιέλαιο μαγειρικής είχε νοθευτεί με ορυκτέλαια, όποιος λέει τη φράση αυτή πραγματικά με τη σεξουαλική της σημασία, αρκεί να έχει πάνω του προφυλακτικά ή χρειάζεται τίποτα φλάτζες, μπουζί και τσιμούχες;

ΠΟΤΕ ΠΕΡΑΣΑΝ 42 ΧΡΟΝΙΑ;

2008-05-06T00:57:00.011+03:00

Πάντα είχα καλές σχέσεις με τον χρόνο. Σε χρόνο αόριστο έγιναν όσα με καθόρισαν. Γεννήθηκα, έκλαψα,γέλασα,με γέλασαν, αγάπησα. Ο παρατατικός είχε τη συμβολή του. Μετέτρεπε το συμβάν, σε ζωή μέσα απ την επανάληψη, σε εμπειρία. Έτσι έμαθα να γελάω, να κλαίω, να αγαπάω...Ο ενεστώτας πάντα στοιχημάτιζε με τα ενδεχόμενα υποσχόμενος πως θα δικαιωθεί.Στάθηκε η πιο απατηλή έκφραση του χρόνου. "Ξέρω" αλλά δεν έμαθα ακόμη. "Μπορώ" αλλά υποφέρω. "Αγαπώ" αλλά δεν φτάνει. Στον μέλλοντα έχω απλώσει τη μπουγάδα μου. Κάτι όνειρα, δυο τρεις υποσχέσεις,ματιές με νόημα, και νοήματα που ψάχνουν μάτια. Αν κάνει καλό καιρό θα έχω κάτι να φορέσω. Ακόμη και ο υπερσυντέλικος που υπήρξε πάντα δύστροπος είχε κάτι να μου προσφέρει. Τις αναμνήσεις. Είχα...Είχα;
Ας μιλήσουμε με παρακείμενο. Έχω συμπληρώσει 15.340 μέρες ζωής. Ή αν θέλετε 42 χρόνια. Σε όλους τους χρόνους

Αυτό λοιπόν είναι για μένα

Get your own playlist at snapdrive.net!
Στίχοι: Λάκης Παππάς - Μουσική: Γιάννης Αργύρης
Τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη

Και αυτό για όποιον θεωρεί ότι το δικαιούται

Στίχοι: Κατίνα Παΐζη - Μουσική: Βασίλης Δημητρίου
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος

(Ευχαριστώ τον μόνο και μοναδικό κούκο για την ευγενική χορηγία των ασμάτων.Χρωστάω ούζο στο νησί)

ΘΩΜΑ ΕΙΣΑΙ ΣΠΙΤΙ ΤΟ ΞΕΡΩ

2008-05-05T08:50:00.007+03:00

Σπίτι είναι ο Θωμάς. Πού να πάει;Είναι αρχές του μήνα και έχει 100 ευρώ. Βαριέται να πάει και ως το ΑΤΜ να κάνει μια αναληψούλα για να πεταχτεί στη Χαβάη. Αλλά Χαβάη βρε παιδί μου! Πάλι Χαβάη;

Σε καταλαβαίνω.Πώς είναι έτσι αυτή η ζωή! Να σηκώνεις τηλέφωνα, να κάνεις αναλήψεις, τα τρέχεις στην άκρη του κόσμου.Τςς τςς τςς...Καθημερινότητα,μουντή καθημερινότητα.
Να σε ρωτήσω ρε Θωμά.Δουλεύεις;Ναι εεε. Πόσα παίρνεις; 700 ευρώ ρε μεγάλε; Μπράβο,εξαιρετικό σε βρίσκω. Γι αυτό πας Χαβάη, Μπαχάμες,Πουκέ.Όταν επιστρέψεις Θωμά μου από τη Χαβάη, η Ελλάδα θα είναι αλλιώς δυστυχώς. Θα έχουν φύγει όλοι οι 700ευρίτες για Χαβάη.Κατάλαβες Θωμά; Όχι ε...Γι αυτό σε στέλνουν Χαβάη εσένα και την γκόμενα.

Έχουν πρηχτεί τα συκώτια μου με αυτό τον ύμνο της ενοχικής ανοησίας που ακούω παντού. Στα ραδιόφωνα, στις καφετέριες,στους δρόμους.Η ζωή είναι απλή και όταν λέμε ότι πρέπει να τη χαιρόμαστε εννοούμε να βάζουμε στόχους μακρόπνοης και μακρινής διασκέδασης.Και μόνο. Οι οποίοι θα ικανοποιηθούν δι αυτοματισμού. Κάτι σαν το αυτόματο μηχάνημα αναλήψεων.Κι αν το αυτόματο μηχάνημα δεν δίνει γιατί απλώς δεν έχετε, πάρτε ένα δάνειο ρε αδελφέ. Φυσικά από την Millenium Bank την οποία επίσης υμνεί η κυρία Πρωτοψάλτη.

Κάποτε η μαζική κουλτούρα του καπιταλισμού, προέτασε τον φιλελευθερισμό και το αμερικάνικο όνειρο. Όλοι μπορείτε να πιστεύετε πως θα πετύχετε, ενώ το σύστημα πλουτίζει.

Τώρα η μαζική κουλτούρα προτάσει την ανοησία. Αποβλακωθείτε, μην ανησυχείτε, παραθοδείτε στα χρυσά μας χέρια.Αφήστε τα όνειρα. Όνειρο είναι ότι διαθέτει την αβάσταχτη ελαφρότητα της ανοησίας.

Ο Θωμάς, ο κάθε Θωμάς αισθάνεται ένοχος που δεν μπορεί να κάνει όσα λέει το τραγούδι. Τι ένοχος, ούτε γκόμενα δεν θα έχει με τα μυαλά αυτά. Και δεν μπορεί να εξηγήσει ποιός φταίει. Άλλωστε τον έχουν μάθει να μην εξηγεί. Μόνο να καταναλώνει. Ο Θωμάς της Ελλάδας μπορεί να αγοράσει ταμπόν ενώ δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει και μπορεί να πέσει να πεθάνει αν δεν πάει Χαβάη. Φταίει αυτός λοιπόν.
Ή θα χρεωθεί για να γίνει συμβατός με μια ζωή τηλεσπότ (στην millenium είπαμε) ή θα βουλιάξει στον βάλτο μιας τεχνητής υπαρξιακής θύελας (ποιός είμαι, γιατί δεν είμαι έτσι,εγώ φταίω, απέτυχα...)

Ευτυχώς υπάρχουν και οι άπιστοι Θωμάδες.Κάτι τύποι καχύποπτοι, υποψιασμένοι,που πίνουν ούζο, γλεντάνε με την γυναίκα τους και την καμαρώνουν (στη Μάνη ρε αδελφέ),τους κοιτάει στα μάτια κι αυτή (αηδία αυτά τα χαβανέζικα πουκάμισα) και περνούν μια χαρά. Πάνε μετά στη δουλειά και λένε "δεν είναι έτσι τα πράγματα, αφήστε τα παραμύθια". Κι όταν ακούσουν πως ο Καραμανλής κουράστηκε ή ο Γιωργάκης έπεσε από το ποδήλατο σκάνε και κανένα ανέκδοτο. Ξέρω πολλούς τέτοιους ευτυχώς. Που αν συναντήσουν πουθενά την Πρωτοψάλτη θα της πουν :"γιατί ρε γαμώτο"

---------------------------------------

ΕΣΕΙΣ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ

2008-05-03T12:35:00.004+03:00

Ε, εσείς, ερωτευμένοι, με την υπόσχεση στα μάτια. Και οι άλλοι που τη ζηλεύετε γιατί δεν ήρθε στα δικά σας. Τραβάτε δίπλα σο blog του ΜΗΘΥΜΝΑΙΟΥ,να διαβάσετε και να ακούσετε ένα απ τα πιο όμορφα ερωτικά ποιήματα που γράφτηκαν ποτέ. Το ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ του Ελύτη.
Όσοι προσκυνήσατε κάποιο έρωτα στο κάστρο της Μήθυμνας, σκεφθείτε πως είναι σούρουπο. Ο ήλιος πέφτει προς το Σίγρι, μπροστά στα μάτια του Αλμπέρ Καμύ κι εκείνος περιγράφει το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα του κόσμου. Στο κάστρο,στη μεγάλη πόρτα, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, φτάνει από την Πόλη για να ζητήσει για νύφη την κόρη του Γατελούζου. Τον υποδέχονται ο Μίκης και ο Ελύτης.

και αυτό από τον...άλλο

Έρωτας σταυροφόρος
Ο φέρων και ο έχων
Πόσες φορές
Την ευθύνη
Στα πόδια σου
Εσύ που νίκησες σκιες
Θα ακούς βήματα στις σκάλες.
Σιγά θα ξυπνήσει
Μα δεν...
Πάντα το ίσως

Ο πίνακας είναι της φίλης

ΜΑΡΙΑΝΑΣ Ηλιοβασίλεμα στην Πέτρα, απέναντι από την Μήθυμνα της Λέσβου

ΟΛΑ ΝΥΧΤΑ

2008-05-01T22:43:00.002+03:00

Ν αγαπάς σα να λες καληνύχτα
σα να βάζεις στην τσέπη κλειδιά
έτσι απλά σα να έρχεται η νύχτα
στο κρεββάτι στη δική μου μεριά

Ν αγαπάς σα να λες καληνύχτα
ποια νύχτα
Ν αγαπάς, να θυμάσαι
μη φοβάσαι

Ν αγαπάς σα να βλέπεις φεγγάρι
σα ν ανοίγεις μια πόρτα κλειστή
και γω θα μαι του δρόμου φανάρι
ξεχασμένο, μια λάμπα σβηστή

Ν αγαπάς σα να λες καληνύχτα
ποια νύχτα
Ν αγαπάς, να θυμάσαι
μη φοβάσαι

Ν αγαπάς σα να είναι για πάντα
το "ποτέ" μην το πεις πουθενά
και γω που χω κλεισμένα σαράντα
την αγάπη μαθαίνω ξανά

Ν αγαπάς σα να λες καληνύχτα
ποια νύχτα
Ν αγαπάς, να θυμάσαι
μη φοβάσαι

ΙΣΩΣ

2008-05-01T10:10:00.003+03:00

"Ο Χρήστος έπαθε έμφραγμα. Είναι στην εντατική, δεν ξέρουν αν θα ζήσει". Τόσο εύκολα παθαίνουν οι άνθρωποι έμφραγμα. Και τόσο απλά κάποιος σε παίρνει τηλέφωνο για να τον ακούσεις να κλαίει. Να μοιράσει τον πόνο που νοιώθει ,δεξιά και αριστερά μήπως και μικρύνει
Ο Χρήστος είναι ξάδελφός μου. Δεν έχουμε ιδιαίτερες σχέσεις. Άλλες πόλεις, άλλες γενιές. Μας συνδέει όμως μια βαθειά εκτίμηση. Όταν ήμουν μικρος, ο Χρήστος ήταν για μένα το πρότυπο.Το παιδί που κατάφερε να ανατρέψει όλα τα φαινομενικά προδιαγεγραμμένα. Τον πατέρα του Χρήστου, τον εκτέλεσαν. Όχι οι εχθροί. Οι έλληνες. Ήταν ένας μεγάλος επαναστάτης, που δεν αντάλαξε τις ιδέες του ούτε με την προσφορά ζωής που του έκαναν την τελευταία στιγμή. Μερικά χρόνια πριν είχε μοιράσει τα τσιφλίκια στους ακτήμονες με το έτσι θέλω και βρέθηκε στην Ακροναυπλία. "Αν υπάρχει δεύτερη ζωή, ακόμη και εκεί θα παλεύω", ήταν οι τελευταίες του κουβέντες στο εκτελεστικό απόσπασμα (πόσο αφύσικο ακούγεται "εκτελεστικό απόσπασμα" κι όμως δεν πέρασαν τόσα πολλά χρόνια)
Ο γιος του ο Χρήστος,ήταν εφτά χρόνων. Επιβίωσε πουλώντας κουλούρια. Πέρασε πρώτος στο Πολυτεχνείο και έζησε μια ζωή όλο ανατροπές. Όχι πολιτικές. Στον τομέα αυτό η φύση του μαχητή Χρήστου ήταν φοβική.Οι άνθρωποι που εκστόμιζαν μεγάλες ιδέες φάνταζαν το ίδιο επικίνδυνοι με αυτούς που τις πολεμούσαν.
Σκληρός και ευαίσθητος ταυτόχρονα, με την υπόσχεση της κατανόησης που ήξερες πως την είχε έτοιμη. Αεικίνητος, έστηνε επιχειρήσεις, έβρισκε πατέντες, έψαχνε. Μόνο τη ζωή του δεν κατάφερε να στήσει όπως ήθελε. "Ξάδερφε η ζωή είναι απλή, γι αυτό παρουσιάζουμε δυσκολία να την κατανοήσουμε" έλεγε. Είχε δίκιο. Έχει δίκιο.
Ο Χρήστος έπαθε έμφραγμα σε αυτή τη γαμημένη απλή ζωή που είναι δύσκολο να κατανοήσουμε.
Έπιασα το τηλέφωνο χωρίς να έχω πάρει την απόφαση. Τελικά έγραψα μήνυμα "Ο Χρήστος είναι στην εντατική, μπορείς να βοηθήσεις;"
Η απάντηση ήρθε σχεδόν αμέσως "είμαι σίγουρη πως είνα σε καλά χέρια. Ίσως αύριο"
Η ζωή είναι απλή. Μπορεί να γραφτεί με ένα έμφραγμα, ακόμη και με ένα ίσως. Ίσως αύριο... Ίσως αύριο να είναι αργά

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

2008-04-30T09:33:00.003+03:00

Η επιστροφή πάντα υπογράφει την απουσία.
Επιστροφή λοιπόν.

Με Καβάφη για μια άλλη επιστροφή. Τη δική μου ίσως

Επεστρεφε

Επεστρεφε συχνα και παιρνε με,
αγαπημενη αισθησις επεστρεφε και παιρνε με-
οταν ξυπνα του σωματος η μνημη,
κ'επιθυμια παληα ξαναπερνα στο αιμα,
οταν τα χειλη και το δερμα ενθυμουνται,
κ'αισθανονται τα χερια σαν ν'αγγιζουν παλι.

Επεστρεφε συχνα και παιρνε με την νυχτα,
οταν τα χειλη και το δερμα ενθυμουνται'''

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΛΟΙΠΟΝ

2008-04-20T12:47:00.003+02:00

Μια γενέθλια μέρα, δεν θα ξέρεις το πόσα
θα ανοίγεις τα δώρα, θα κερνάς τα φιλιά
κι όλοι εκείνοι που ξέρουν πως περάσαμε τόσα
θα καπνίζουν, θα πίνουν, σαν σε μέρα παλιά

Μια γενέθλια μέρα, θα χουν φύγει οι φίλοι
θα χουν μείνει τα χρόνια σαν ανάγκες βαριά
και εκεί κάπου στο βάθος του δικού σου Απρίλη
μια χαμένη αγάπη και σβησμένα κεριά

ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ (ΚΟΡ) ΜΑΡΑ

2008-04-18T15:42:00.003+02:00

Η κυρία λέγεται Μάρα Καρφάνια.Είναι 32 χρόνων και πρώην τηλεπερσόνα. Γιατί τώρα πια είναι βουλευτής του Μπερλουσκόνι και υπουργός.Στην Μάρα χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ, γιατί από την ημέρα που είδα τη φωτογραφία και το όνομά της, απελευθέρωσα το μυαλό μου από έναν αντιαισθητικό συνειρμό που ενεργοποιούσε το όνομα Μάρα. Τέρμα η Μάρα της ξυνίλας,του βλαχομπαρόκ και της πολιτικομπουρδούκλας.Τέλος η Μάρα ως εικόνα και έννοια νεοπλουτισμού και γλιτσοσυνωμοσίας. Τώρα Μάρα σημαίνει Καρφάνια. Με τα όλα της.
Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν η κυρία Καρφάνια, τα κάνει γυαλιά καρφ(ι)ά στην πολιτική σκηνή της Ιταλίας. Σε μια από τις πρώτες της πολιτικές εμφανίσεις πριν απο καιρό, ο Μπερλουσκόνι της είπε πως θα την παντρευόταν ευχαρίστως. Αυτό έκανε έξαλλη την κυρία Μπερλουσκόνι, η οποία αξίωσε με επιστολή της στις εφημερίδες, συγνώμη από τον Σίλβιο. Ο Μπερλουσκόνι ζήτησε συγνώμη, αλλά την τοποθέτησε πλέον στο υπουργικό του συμβούλιο,που μοιάζει με πασαρέλα (αριθμούν 4 οι ωραίες).
Νομίζω πως η κίνηση αυτή του Μπερλουσκόνι ήταν άκρως πολιτική. Άντε τώρα να είσαι στην αντιπολίτευση. Πώς να διαφωνήσεις με την Μάρα. Πώς;
Σ ευχαριστώ Μάρα. Προφέρω το όνομα, χωρίς να μου ρχεται στο μυαλό η άλλη Μάρα η σάρα και το κακό συναπάντημα.

ΥΓ Επειδή πήραν τα μυαλά σας αέρα...Φάνη Πάλη Πετραλιά.Για να μην ξεχνιόμαστε

---------------------------------------

NO PROBLEM

2008-04-16T19:47:00.010+02:00

Στην Πράγα πήγα πρώτη φορά, λίγο μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Το Τείχος είχε πέσει, οι άνθρωποι έλεγαν πως επιτέλους στέκονταν όρθιοι και στην πραγματικότητα όλα ήταν μετέωρα. Το μετέωρο βήμα της Ιστορίας. Μπα... Παραμύθια. Της Ιστορίας της αρκεί που γράφεται. Και στους ανθρώπους αρέσει, να δίνουν τις ερμηνείες τους.

Ήταν άνοιξη. Περπατούσα στην πλατεία της Βελούδινης Επανάστασης, και ντρεπόμουν. Κάποτε πίστευα πως το κροτάλισμα απ τις ερπύστριες των σοβιετικών τανκς δίπλα στην Γέφυρα του Καρόλου, εκείνη την Άνοιξη της εισβολής,ήταν ο ήχος της ανάγκης. Ανάγκη να κρατηθεί ο παγκόσμιος σοσιαλισμός σταθερός απέναντι στην αντίδραση. Τώρα γιατί ο Ντούμπτσεκ και ο λαός της Τσεχοσλοβακίας ήταν αντίδραση και τα τανκς δημοκρατία,νομίζω πως σήμερα μόνο ένας εγκέφαλος τύπου Μπους, θα μπορούσε να απαντήσει.

Στην Πράγα πήγα πολλές φορές έκτοτε. Μαγική. Σαν στημένο σκηνικό θεάτρου. Μαριονέτες, λιθόστρωτα, μπύρα (Pilsner Urquel βέβαια η καλύτερη στον κόσμο),όμορφοι άνθρωποι, αρμονία, μουσική. Α ναι και Μπεχερόφκα. Το πιο γευστικό χωνευτικό στον κόσμο. Αν είσαι ερωτευμένος, η Πράγα μοιάζει με υπόσχεση που δεν χρειάζεται να εκστομίσεις. Θέλω να ζω όλα αυτά και τα θέλω για πάντα.

Την τελευταία φορά (ναι ερωτευμένος φυσικότατα), στη γέφυρα του Καρόλου, γνώρισα το συγκρότημα JAZZ NO PROBLEM. Στην πραγματικότητα ο καθένας από αυτούς είναι μια ολόκληρη μπάντα. Ιδανικοί τζαζίστες. Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά πριν από δέκα χρόνια. Και έκτοτε στέκουν στην μια πλευρά της γέφυρας, λες και είναι η μουσική τους, το αναγκαίο και σημαντικότερο στήριγμά της.

Είχα πάρει ένα πολύ όμορφο δισκάκι τους, το οποίο είχα χάσει. Το βρήκα πριν δυό μέρες προσπαθώντας να βάλω τάξη στο ακατάστατο γραφείο μου και την ακόμη πιο ακατάστατη ζωή μου. When you are smiling λοιπόν...

http://boomp3.com/m/e13bbea229ef/when-you-re-smiling

ΝΤΥΣΟΥ

2008-04-12T13:39:00.005+02:00

Στα ίδια

Όμοια γυμνών λαιμών

Που ανατριχιάζουν

Με την πιθανότητα του έρωτα

Κάνουμε πράξεις αιώνες τώρα

Όμοια, ομοίων πολλών

Ξένων

Με συγγένειες μνήμης

Εσείς που δεν γνωρίζεστε

Κοιμηθήκατε κάτω απ το ίδιο σκοτάδι

Με τα σημάδια στην κοιλιά

Με την ελιά στο στήθος

Με την ντροπή

Πριν πετάξει τα ρούχα

Γυμνή η αλήθεια

Μόλις σηκώθηκε απ το κρεββάτι

Ντύσου

Α-ΠΟΝΤΕΣ

2008-04-10T11:47:00.002+02:00

Συνάντησα πριν από τέσσερα χρόνια στην Πράγα, σ ένα μπαράκι φίλου, κάποιον πολύ γνωστό Σέρβο σκηνοθέτη. Είχε φύγει από τη χώρα του, λίγο μετά τον πόλεμο στη Βοσνία. Αμήχανος,κουρασμένος, απογοητευμένος και το χειρότερο χωρίς σκοπό. Η τέχνη ήταν μια αναζήτηση μέσα του, αλλά δεν ήξερε πού να την στρέψει. Και μάλλον την είχε στρέψει στον εαυτό του. Εναντίον του. Η αναζήτηση της μεγάλης αλήθειας, που θα γινόταν μεγάλο έργο, αλλά κατέληγε απλώς να τον σκοτώνει με το δηλητήριο του ανεκπλήρωτου. Ο σκηνοθέτης μου, ήταν ένας καλλιτεχνικός εχθρός του Κουστορίτσα. "Η Σερβία δεν είναι γύφτοι και τρομπέτες μόνο. Φολκλόρ εικόνες την ώρα που όλα είναι ερείπια" έλεγε. Νόμιζα πως βγάζει την πίκρα του, αλλά ξαναβλέποντας τις ταινίες του Κουστορίτσα, τις είδα μέσα από την οπτική του.

Τον είχα ρωτήσει αν ετοιμάζει κάποια ταινία. Ναι ετοίμαζε μια ταινία, βασισμένη στην πιο εγκληματική πλευρά του πολέμου την οποία μου περιέγραψε. Στον πόλεμο στη Βοσνία, Σέρβοι και μουσουλμάνοι ελεύθεροι σκοπευτές, πυροβολούσαν ανθρώπους γιατί έτσι είχαν μάθει.Κάτι σαν συνήθεια και εξάρτηση. Ίδια με αυτή που παθαίνει κάποιος μπροστά σε ένα video game,αλλά με πραγματικές αντί για ηλεκτρονικές φιγούρες να πέφτουν με το πάτημα της σκανδάλης

Αργότερα τους πυροβολούσαν για να τους οδηγήσουν σε πρόχειρα νοσοκομεία, όπου τους έπαιρναν τα ζωτικά τους όργανα. Μια μεγάλη επιχείρηση δημιουργήθηκε σε έναν κλειστό κύκλο, επικερδής όσο και το εμπόριο ναρκωτικών στην περιοχή που ήταν υπό τον έλεγχο των παραστρατιωτικών.

Άκουγα για πρώτη φορά μια τέτοια ιστορία του πολέμου. Ένα έγκλημα απ αυτά που όχι μόνο δεν τιμωρούνται, αλλά δεν γίνονται καν γνωστά. Βλέπετε οι λήπτες των οργάνων-αν ίσχυαν όσα μου λεγε ο σκηνοθέτης-δεν ήταν φτωχοί άνθρωποι, αλλά οι πιο πλούσιοι της Ευρώπης.

Συγκλονίστηκα όσο ήταν φυσικό και (επίσης φυσικό) ξέχασα τον σκηνοθέτη και την ιστορία του.

Χθες διάβασα, πως η Κάρλα ντελ Πόντε, η γνωστή δικαστίνα του δικαστηρίου για τα εγκλήματα πολέμου, σε ένα βιβλίο της που μόλις εκδόθηκε,αναφέρει, πως στον πόλεμο στο Κόσοβο, ο UCK, σκότωνε ανθρώπους που αιχμαλώτιζε για να πάρει τα όργανά τους. Η σιδηρά κυρία Πόντε, γράφει μάλιστα πως εξέτασε μάρτυρα για το θέμα αυτό και επισκέφθηκε νοσοκομείο που χρησιμοποιήθηκε για την παράνομη λήψη οργάνων των δολοφονημένων. Η φάμπρικα είχε ξεκινήσει από τον πόλεμο στη Βοσνία, και αυτοί, οι ίδιοι ουσιαστικά άνθρωποι που τον συνέχισαν στο Κόσοβο, την επέκτειναν πιο οργανωμένα.

Η δίκη Μιλόσεβιτς και οι πολιτικές σκοπιμότητες, δεν άφησαν να γίνει γνωστό το έγκλημα αυτό, παρότι υπήρχε στη δικογραφία. Ο Θάτσι, αρχηγός του UCK τότε, σήμερα είναι πρωθυπουργός στο Κόσοβο, και προσπαθεί να φορά με επιτυχία το αμερικανικό κουστούμι του Δημοκρατικού εκσυγχρονισμού. Στον πόλεμο το παρατσούκλι του ήταν "Φίδι". Δικαίως. Σήμερα είναι ένας χαμαιλέοντας. Που προσαρμόζεται στις απαιτήσεις αυτού που αποκαλείται real politic. Οι ΗΠΑ ταίζουν τον χαμαιλέοντά τους, και εγγυώνται την ύπαρξή του. Αυτόν που έσφαζε ανθρώπους για να πουλά τα νεφρά και τις καρδιές τους.

Τα όργανα της διεθνούς νομιμότητας, αποδεικνύονται για μια ακόμη φορά,ένας δύσοσμος βάλτος. Για ερπετά

σταΣΟΥ αναβοΛΙκα

2008-04-08T11:35:00.003+02:00

Αν κατάλαβα καλά η κινέζικη εταιρεία ΣΟΥ ΛΙ, έστειλε κάποια σκευάσματα, τα οποία αντί για αμινοξέα και βιταμίνες, που ζήτησαν οι έλληνες αθλητές περιείχαν αναβολικά. Φαντάζομαι πως αμινοξέα και πολυβιταμίνες δεν παρασκευάζει ούτε η Ελλάδα ούτε οι άλλες ευρωπαικές χώρες και γι αυτό αναγκαστήκαμε να φτάσουμε ως την μακρινή Κίνα για παραγγελίες. Αλλά υποψιάζουμε πως την πατήσαμε από απλή τσιγγουνιά. Κατέφυγαν στα κινέζικα και να τα αποτελέσματα. Συκοφαντείται ολόκληρη η χώρα. Ενώ όλες οι ενώσεις καταναλωτών έχουν βγάλει ανακοινώσεις κατά καιρούς και λένε "προσοχή στα κινέζικα" . Ψηλά το κεφάλι παιδιά μου. Κάντε τον κινέζο και όλα θα περάσουν.Δεν υποχώρησαν οι πρόγονοί μας στο Σούλι,θα κολώσουμε εμείς με μια ΣΟΥΛΙ

ΥΓ Θα θελα να αποκαλύψω στη γυναίκα μου, πως τα μπλε χαπάκια που είχε βρει κάποτε στο σπίτι με τη λέξη Viagra, δεν τα είχα για κάποιο ΤΣΟΥΛΙ όπως με κατηγορούσε. Απλώς ήταν βιταμινούχα της ΣΟΥ ΛΙ η οποία είχε κάνει ένα ακόμη λάθος

ΜΑΣ ΠΑΝΕ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

2008-04-07T10:23:00.005+02:00

Εδώ και δύο μέρες, τα κανάλια ,όταν αναφέρονται στην υπόθεση του ντόμπινγκ, παίζουν πλάνα από την Εθνική Ομάδα Άρσης Βαρών, αλλά με συννεφάκι (κάλυψη) στα πρόσωπα των αθλητών. Ο λόγος είναι προφανώς η εφαρμογή του νόμου, που απαγορεύει να δείχνονται πρόσωπα ανθρώπων που κατηγορούνται πριν καταδικαστούν. Επίσης η αποφυγή συγχύσεων και ταύτισης των ανθρώπων που φαίνονται στα πλάνα με το ντομπάρισμα. Δεν έχω δει πιο γελοία εφαρμογή νόμου αλλά και πιο συμβολική. Όλο αυτο το σύννεφο εθνικής υπερηφάνειας στο οποίο πετάγαμε, έχει ξαφνικά μετατραπεί σε σύννεφο που καλύπτει τα πρόσωπα των υποδίκων. Πίσω του μπορείς να φανταστείς όλα τα πρόσωπα των νικητών που έχουν αρχίσει να κατεβαίνουν απ το βάθρο.

Θα ξανατολμήσει κανείς να παίξει εκείνο το "κάτσε κάτω από την μπάρα;". Μάλλον όχι.

Οι εταιρείες θα αρχίσουν αθόρυβα να αποσύρουν τις διαφημίσεις από τα μυώδη στήθη των άλλωτε εθνικών ηρώων, οι πολιτικοί να καταχωνιάζουν τις φωτογραφίες που κάποτε διαγκωνίστηκαν για να βγάλουν μαζί τους και κανείς δεν θα θέλει να θυμάται πως όλα αυτά έγιναν "για την Ελλάδα ρε γαμώτο". Με ρώσους "ειδικούς", κινέζικα χάπια αλλά για την Ελλάδα.

Οι ανόητοι προς το παρόν έχουν εξακοντίσει την επιχειρηματολογία της συνωμοσίας. "Μας εκδικούνται οι Αμερικάνοι για το βέτο" ή "δηλητηρίασαν τα παιδιά μας χωρίς να το ξέρουν". Είναι η μεταβατική περίοδος που έχει ανάγκη ο ανόητος, μέχρι να επιστρέψει στη σίγουρη ακλόνητη βάση του. Τη συντήρηση. Τότε ο Πύρρος θα ξαναγίνει κωλοαλβανός, ο Κακιασβίλι βρωμογεωργιανός και ο ανόητος θα σκίζει τα ιμάτιά του όταν κανένας ξαναμμένος πιτσιρικάς "προσβάλει" την ελληνική σημαία καίγοντάς την. Φευ.

ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ

2008-04-05T08:16:00.006+02:00

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας, οι δημοσιογράφοι που παραβρέθηκαν στην συνέντευξη τύπου της ομάδας κολύμβησης της Ανατολικής Γερμανίας, είχαν σοκαριστεί από την εμφάνιση των κολυμβητριών. Είχαν όλες σχεδόν γένια και μίλαγαν σαν βαρύτονοι. Όταν έθεσαν την λογική ερώτηση "τι συμβαίνει" στον προπονητή τους, εκείνος αφοπλιστικά απάντησε "εδώ ήρθαμε για να κολυμπήσουμε και όχι για να τραγουδήσουμε"

Οι περισσότερες από τις κοπέλες αυτές, όπως και πολλές υπεραθλήτριες του σοσιαλιστικού μπλόκ, σήμερα είναι ζωντανοί νεκροί από τα αναβολικά.

Το 1999, η Φλόρενς Γκρίφιθ, η εκκεντρική Αμερικανίδα αθλήτρια με το μυικό σύστημα ταύρου και την επιτάχυνση μιας Φεράρι, πέθανε στα 39 της, από ανακοπή καρδιάς. Ήταν κοινό μυστικό, πως οι επιδόσεις της Γκρίφιθ και ο θάνατός της, ήταν αποτέλεσμα χρήσης αναβολικών. Δεν ανιχνεύθηκαν ποτέ. Σήμερα πια, ο πρώην σύζυγός της, άφησε να εννοηθεί, πως η εκκεντρική Γκρίφιθ, με τα νύχια 15 εκατοστών στα οποία ζωγράφιζε την αστερόεσα, έκρυβε ούρα άλλου ανθρώπου σε σακουλάκι μέσα στον κόλπο της. Όταν οι γιατροί της ζητούσαν δείγμα ούρων, χρησιμοποιούσε τα μακριά της νύχια, για να σπάσει το σακουλάκι με τα "καθαρά" ούρα, που έκρυβε μέσα της.

Τα αναβολικά χρησιμοποιήθηκαν από τους Ανατολικούς για να φτιάξουν υπεραθλητές, που θα χάριζαν αίγλη και θα υπονοούσαν την ιδεολογική ανωτερότητα του συστήματός τους. Αθλητές σημαίες του σοσιαλισμού.

Η Δύση χρησιμοποίησε τα αναβολικά, για να φτιάξει υπεραθλητές, γρανάζια μιας αγοράς. Και συνεχίζει να το κάνει.

Η περίπτωση του Ιακώβου και των 11 ελλήνων αθλητών δεν πρέπει να παραξενεύει κανέναν. Το ερώτημα δεν είναι αν οι αθλητές παίρνουν αναβολικά, αλλά ποια θα πάρουν ώστε να μην ανιχνεύονται. Όταν κατέρευσε το ανατολικό μπλοκ, τα υπερφάρμακα ήρθαν και στην Ελλάδα. Αθλητές, φτωχά παιδιά, δέχθηκαν να ρισκάρουν τη μίζερη ζωή τους με αντάλλαγμα μια ζωή με χρήμα, αναγνώριση και εθνική υπόσταση. Άνθρωποι που δεν ήξεραν μια λέξη ελληνικά, ονομάστηκαν έλληνες, και εμείς ήμασταν εθνικά υπερήφανοι.

Δυστυχώς αυτοί που θεοποιήθηκαν, θα εισπράξουν τώρα τη χλεύη. Έτσι είναι το σύστημα. Ανθρωποφάγο και υποκριτικό. Μοιάζει με το σπαρτιατικό σύστημα, όπου επιτρεπόταν να κλέψεις, αλλά δεν έπρεπε να σε βρούν.

Το πρόβλημα δεν είναι η χρήση αναβολικών. Το πρόβλημα είναι πως στην καθημερινότητά μας αποδεχόμαστε το ντοπάρισμα. Πιτσιρικάδες στα σχολικά πρωταθλήματα, παίρνουν αναβολικά που τους δίνουν οι ίδιοι οι γονείς. Έχω ακούσει γυναίκες να ζητάνε από γιατρούς ένα μαγικό χάπι για να αδυνατίσουν και άντρες να εκλιπαρούν για ένα λιποδιαλύτη για να αποκτήσουν τους κοιλιακούς του Σάκη. Προσθέστε σε όλα αυτά "χάπια ευτυχίας", μη προβληματισμού, ανόητης χαράς...

Αυτή είναι η επικίνδυνη ντόπα. Η αποδοχή πως μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας τα πάντα, αρκεί να μην έχουν κόπο, ακόμη και τα επικίνδυνα, για να γίνουμε αυτό που ονειρευόμαστε. Αυτόματα.Το συμπέρασμα πως δεν φταίμε εμείς, αλλά η πραγματικότητα.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

2008-04-03T19:41:00.010+02:00

Φοβούνται οι προσευχές τις κραυγές του έρωτα

Κι αυτό γεννά την ταπεινότητά τους

Κερί ν ανάβεις στις εικόνες

Όσων σ αγάπησαν

Παλιά μανουάλια θηλυκών Αγίων

Μαρία, Παρθένα ,πολύ πριν σε γνωρίσω

Βάσω, αμαρτία που δεν θα βρεις την Κόλαση

Βάνα, που ακόμα ανασαίνεις στα σεντόνια μου

Τόνια,που τα διπλώνεις

Ιωάννα,ξαπλωμένη στα νι, νυν και αεί αλλά ποτέ

Αντιγόνη, με τα αντί ,της αγάπης

Και μια άλλη , αντί της αγάπης

Δι ευχών ο έρωτας πάντα

Περιμένει το θαύμα

Συλλέγοντας ονόματα

Δήμητρα, Γιώτα,Βασιλική...

ΛΑΒΕ... ΣΚΕΤΟ

2008-04-03T07:57:00.005+02:00

Στις αρχές της δεκαετίας του 90, όταν διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία, η ελληνική διπλωματία, υπέγραψε χωρίς στρατηγική, χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς σχέδιο,την απόφαση. Το κράτος των Σκοπίων, αναζήτησε εναγωνίως μια ταυτότητα που να δικαιολογεί την ύπαρξή του. Προσδιορίστηκε, όπως ήταν πολύ φυσικό, από την επί 45 χρόνια ονομασία της περιοχής. Μακεδονία. Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας.
Η ελληνική "εθνική" πολιτική στο θέμα αυτό, ήταν η ενεργοποίηση του εθνικισμού, στη βάση ενός συναισθηματισμού.Δεν εξηγήσαμε στη διεθνή σκηνή (φυσικό αφού είχαμε σκύψει και είχαμε προσκυνήσει τις επιταγές για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας)πως ως δύναμη στα Βαλκάνια δεν θα ανεχτούμε κινήσεις που ναρκοθετούν την μελλοντική ασφάλεια στην περιοχή. Επίσης δεν εξηγήσαμε στα Σκόπια, πως εμείς είμαστε ο μοναδικός εγγυητής της ύπαρξής τους, απέναντι σε μια εθνικιστική Σερβία, υποκινούμενη Αλβανία και καιροφυλακτούσα Βουλγαρία.
Ξεθάψαμε, Σάριζες, χλαμίδες, Μεγαλέξανδρους,γοργόνες και θάψαμε την συνέπεια στην διπλωματία και τη διορατικότητα στην πολιτική. Καλούσαμε τον κάτοικο του Τσιμπουκτού, να αποφανθεί ποιανού είναι ο Μεγαλέξανδρος. Της μάνας του και του πατέρα του. Σπρώξαμε ένα κρατίδιο που μας είχε ανάγκη, στον ανόητο εθνικισμό. Δείξαμε στις τηλεοράσεις μας, τις διαδηλώσεις της "σκοπιανής Χρυσής Αυγής" σαν να ήταν οι παίκτες του παιχνιδιού. Και σταδιακά τους κάναμε.
Σήμερα, που η υπόθεση εμφανίζεται και πάλι μπροστά μας (βλέπετε οι σημαίες και οι περικεφαλαίες δεν είχαν αποτέλεσμα), η κυβέρνηση χρησιμοποιεί και πάλι τον ανόητο εθνικισμό, ως μέσο πίεσης για τα τραπέζια των διαπραγματεύσεων.
Ο Παπαθεμελής ξεσκόνισε το σουγιά (σπαθί του πέφτει μεγάλο), ο Άνθιμος τα λάβαρα, ο Ψωμιάδης τη στολή της Ζήνας (είναι λίγο μπερδεμένος ιστορικά λόγο της έντονης σχέσης με την τηλεόραση) και πάμε. Πάμε όχι για λύση υπέρ μας, αλλά για να προκαλέσουμε τον Σκοπιανό ανόητο εθνικισμό,που εμείς θρέψαμε 15 χρόνια. (Μέχρι άγαλμα του Μεγαλέξανδρου έφτιαξαν, αυτό καταφέραμε)
Ακούσατε τον πρωθυπουργό να δηλώνει "η Ελλάδα θα σκεφθεί σοβαρά αν θα αναγνωρίσει το Κόσοβο;" ώστε να δώσουμε ένα μήνυμα σε αυτούς που θέλουν από εμάς την αναγνώριση του Κοσυφοπεδίου; Είδατε την υπουργό Εξωτερικών να καθιστά συνομιλητή την ρωσική διπλωματία; Ακούσατε κάποιον έλληνα αξιωματούχο να λέει την αλήθεια : "οι σκοπιανοί φίλοι μας ζουν σε μια περιοχή που γεωγραφικά λέγεται βέβαια Μακεδονία, αλλά ξέρουν πως η λύση γι αυτούς είναι μόνο η εξασφάλιση της ελληνικής συναίνεσης;"
Όχι βέβαια. Γιατί η ελληνική εξωτερική πολιτική, ευθυγραμμισμένη για μια ακόμη φορά (επικίνδυνα), με τις υπερατλαντικές επιταγές, και οι έλληνες "παίκτες" πολύ περισσότερο αναζητώντας το μελλοντικό προσωπικό χρίσμα,είναι εγκλωβισμένοι. Πρέπει να παίξουν μπάσκετ σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου. Να κολυμπήσουν στην άμμο.Να υπηρετήσουν το εθνικό συμφέρον συμψηφίζοντάς το με τις εντολές των εταίρων και το πολιτικό κόστος. Γι αυτό χρειάζονται τη βουή των εθνικιστικών αλαλαγμών. Για αντίβαρο στους ψιθύρους υποταγής στα τηλεφωνήματα του Μους και της Ράις. Τα Μολών Λαβέ, είναι η κάλυψη στο Λαβέ σκέτο...Του δικού τους, λαβέ. (Αν και το προτιμούν "Come and get them". You know...)

ΥΓ για τον πρωθυπουργό είχα πει αστειευόμενος πως η λύση είναι
αυτή.

Τώρα το λέω και σοβαρά

Η ΑΓΑΠΗ ΧΑΡΑΖΕΙ

2008-04-02T07:52:00.005+02:00

Είναι Ρουμάνος. Έφυγε από την πατρίδα του πριν από 15 χρόνια.Μόλις είχε πέσει ο Τσαουσέσκου. Το Τείχος επίσης. Όλα γκρεμίζονταν γύρω του και ήταν ανάμεσα σε εκείνους, που έπρεπε να μάθουν να χτίζουν. Τη νέα ζωή, τις σχέσεις με τους άγνωστους ανθρώπους και αργότερα τα σπίτια μας. Ο Σαμουέλ έγινε οικοδόμος.
Εδώ και μέρες σοβατίζει τους τοίχους στην αυλή του σπιτιού μου. Μόλις τέλειωσε το πρώτο χέρι σοβά, αντί να χαράξει με ακαθόριστες γραμμές τον τοίχο,(για να πιάσει το επόμενο τελικό χέρι), έφτιαξε μια καρδιά και έγραψε "ΑΓΑΠΗ".
Και τα δυό θα χαθούν αύριο μέσα στον νέο σοβά. Εγώ θα ξέρω όμως (ο Σάμουελ μπορεί να το ξεχάσει), πως λίγο πιο δεξιά από την πόρτα με την καμάρα,υπάρχει χαραγμένη μια καρδιά.Ένα σύμβολο, μια ένδειξη, μια υπογραφή αγάπης.
Αν ο Σαμουέλ, ήταν μικρότερος σε ηλικία, ίσως να τολμούσε να γράψει και κάποια αρχικά με ένα + ανάμεσά τους. Σ+κάτι.Έρωτας+έρωτας.Άνθρωπος+άνθρωπος.
Όποιος αγαπά υπογράφει. Χαράζει τα μέσα του, την κάθε του μέρα,το γυμνό κορμί δίπλα του, τους τοίχους, με τα κοπίδια του έρωτα.Και ας τα σκεπάσει την επόμενη μέρα η καθημερινότητα,ο εγωισμός, ο σοβάς.

ΥΓ Παραθέτω την καρδιά του Σαμουέλ,απέναντι στις κακόγουστες καρδιές, δημιουργήματα του μάρκετινγκ και του χρήματος, καμιάς αγάπης, που έχουν κατακλύσει την Αθήνα.

Την αφιερώνω σε όλους αυτούς που ξέρουν πως ο έρωτας, η αγάπη, δεν είναι λούστρος για να γυαλίζει, αλλά χάραγμα.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ

2008-04-01T01:08:00.005+02:00

Τις περισσότερες φορές δεν σ αλλάζουν οι αποφάσεις που παίρνεις.

Σ αλλάζουν οι αποφάσεις που εκστομίζεις.

Παλιά πρόσεχα τις λέξεις.

Τώρα μαθαίνω την γραμματική των αποφάσεών μου...

-----------------------------------------------------------------------------------

ΠΕΤΑΕΙ,ΠΕΤΑΕΙ Ο ΦΟΒΟΣ;

2008-03-31T08:55:00.006+02:00

Στην ουρά ελέγχου αποσκευών στο Χίθροου, μια κυρία με τα λίγα αγγλικά της και τα πολλά στρογγυλά, βαριά ρο της μητρικής ρώσικης γλώσσας της,ικετεύει τον υπάλληλο του αεροδρομίου, να μην της πάρει από τις αποσκευές μια κρέμα για τα αρθριτικά που υπερβαίνει τα 100 ml. Έτσι ορίζει ο κανονισμός ασφάλειας πτήσεων.
"Μάμα, μάμα..." επαναλαμβάνει συνεχώς προσπαθώντας να εξηγήσει αυτό που μπορεί να καταλάβει ο καθένας:ένα ακριβό ταξίδι στο Λονδίνο,τα μικροδώρα για όλους απ το υστέρημα και η ανεύρεση της θαυματουργής κρέμας που θα κάνει την μαμά να υποφέρει λιγότερο (ή τουλάχιστον έτσι να πιστεύει)
Ο υπάλληλος ακλόνητος πετά την κρέμα στο ειδικό δοχείο μαζί με τις ελπίδες για λίγη κατανόηση. Όσοι περιμένουμε στην ουρά ελέγχου, έχουμε βγάλει τα παπούτσια, (όπως πάλι ορίζει ο κανονοσμός ασφάλειας) για να μην χρειαστεί να κοιμάται η Βασίλισσα με τα δικά της από την ανησυχία τρομοκρατικής επίθεσης.
Στον διπλανό έλεγχο , δεν έχει ζητηθεί από όσους θα ταξιδέψουν,να βγάλουν τα παπούτσια τους. Επίσης δεν μας έχει ζητηθεί να βγάλουμε τα laptop από τις τσάντες μας.
Αντιθέτως στο Ελευθέριος Βενιζέλος, μας ζήτησαν να βγάλουμε τα κομπιούτερ , αλλά όχι τα παπούτσια. Άλλα μέτρα ασφάλειας αυτά. Παπουτσωμένα. Μας έκαναν όμως σωματικό έλεγχο, γιατί το μηχάνημα ελέγχου, για κάποιον περίεργο λόγο (που δεν ισχύει πάλι στο Λονδίνο)χτυπάει σε όλους. Είναι ρυθμισμένο φαίνεται να χτυπάει ακόμη και με τα σφραγίσματα των δοντιών.Ευαίσθητο. Βλέπετε έχουμε...ευαισθησίες ως λαός εμείς.
Και ενώ ισχύουν όλα αυτά (τα δικαιολογημένα θα πουν πολλοί) μέτρα ασφάλειας, στις ίδιες τις βρετανικές πτήσεις από την Αφρική και την Ασία, τα μηχανήματα ελέγχου στα αεροδρόμια είναι ανύπαρκτα. Διεφθαρμένοι υπάλληλοι, διεφθαρμένων κυβερνήσεων, ψαχουλεύουν τα πράγματα με βρώμικα χέρια, ρωτάνε για ηλεκτρονικές συσκευές που δεν ξέρουν ευελπιστώντας να τους τις χαρίσεις, και βολεύονται με κάποιο άρωμα που θα τους δώσεις για να γλυτώσεις όχι τον έλεγχο αλλά τη βρώμα πάνω από τα σώβρακα και τα ξυριστικά σου είδη.
Ο πλανήτης κινδυνεύει αλλά όχι από την τρομοκρατία. Από την υποκρισία τους. Από την προσπάθειά τους, να μας κάνουν όλους παιδιά του φόβου. Του αόριστου φόβου που συμπεριλαμβάνει τα πάντα, άρα πετυχαίνει ένα βασικό. Τη δυνατότητά τους να μας χειρίζονται. Τα μέτρα ασφάλειας δεν θέλουν να αποτρέψουν τους τρομοκράτες. Θέλουν να επιτρέψουν την χειραγώγηση. Αλλιώς θα ήταν τα ίδια παντού
Οι αεροπειρατίες δεν γίνονται ούτε με νυχοκόπτες,ούτε με μπατονέτες για τα αυτιά. Και την 11η Σεπτεμβρίου ,έγιναν με όπλα στην Αμερική. Τα ίδια που χρησιμοποιούνται για να σκοτώσουν παιδιά, άλλα παιδιά και δασκάλους.Γιατί τα όπλα κυκλοφορούν παντού στις ΗΠΑ, και το χρήμα μπορεί να αγοράσει τα πάντα. Και αυτό είναι απολύτως συμβατό με το αμερικανικό όνειρο και τις υπερατλαντικές αξίες.
Αφήστε λοιπόν τα περί "της ασφάλειάς μας", γιατί ήμασταν απολύτως ασφαλείς, πριν κάνετε την υφήλιο να απασφαλίσει την οργή της, απέναντί σας...

(Ευχαριστώ που μου προσέχατε το μαγαζάκι.Ανοίξαμε και σας περιμένουμε)

ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ

2008-03-25T01:37:00.002+02:00

Να μου προσέχετε το μαγαζί. Επιστρέφω (ελπίζω) σύντομα (ξαναελπίζω)

ΖΗΤΩ ΤΟ ΞΑΝΘΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

2008-03-24T09:32:00.007+02:00

Μέρα λοιπόν που είναι ζήτω το Έθνος.
Αυτό το οποίο αφού μέθυσε με το αθάνατο κρασί του 21, δεν ξέρει πια τι κάνει.Το τιμημένο Έθνος των ελλήνων, που δεν πρόκειται ποτέ να αφήσει τη χώρα να την κάψουν άλλοι, να την εξαπατήσουν άλλοι, να την μολύνουν άλλοι,να την αφελληνίσουν άλλοι. (αυτό το τελευταίο επειδή είναι δύσκολο ζητήθηκε η συνδρομή της κυβέρνησης η οποία κατέβηκε στον εθνικό αγώνα με το ασφαλιστικό για να μην φάνε τα λεφτά της πατρίδος οι γέροι)
Ζήτω το αθάνατο γένος των ελλήνων. Αυτό που περνά τα φανάρια με κόκκινο (ένδειξη μη υποταγής στον κατακτητή που κυβερνά τη χώρα), μπαίνει μπροστά σου όταν περιμένεις να στρίψεις στα άλλα φανάρια (ένδειξη εξυπνάδας της φυλής),και προσπερνά από δεξιά (ο αιδνιδιασμός του αρματωλού)
Ζήτω το Έθνος των αρματωλών και των κλεφτών. Κυρίως των κλεφτών (της εφορίας, του ΙΚΑ, της Πολεοδομίας)
Τιμή σε αυτούς που είναι ταυτισμένοι με το Έθνος (κατασκευαστές της Εθνικής οδού, διευθυντές της Εθνικής τράπεζας, παίκτες της Εθνικής μπάσκετ αλλά κυρίως στελέχη της Εθνικής Ασφαλιστικής)
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει(παρά την φιλότιμη προσπάθεια που έχουν κάνει κοτσαμπάσηδες συνεργάτες των Τούρκων, κουκουλοφόροι συνεργάτες των Γερμανών και γιάπηδες τσιράκια των Αμερικανών).
Του έλληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει (μονό όμως ναι, Porche Cayen ή έστω Mercedes κάμπριο. Το ζυγό το Fiatακι για λόγους εθνικούς το παίρνει η φιλιππινέζα)
Της ελληνίδος ο τράχηλος,άντε να υπομείνει μισό κιλό μαλλί,πλατινέ,ανωτέρας ποιότητος ασορτί με το αμάξι του έλληνος (τέτοιο είχε και η Μπουμπουλίνα αλλά επειδή εικονίζεται με μαντήλα δεν είναι εμφανές. Μπορεί πάντως να σας το βεβαιώσει η Ντενίση-Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα)

Και για να τελειώνουμε με τα ζήτω και με την πλάκα.
Η ιστορία απέδειξε πως υπάρχουν πάντα δύο Έθνη. Του Λεωνίδα και του Εφιάλτη. Του Κολοκοτρώνη και των κοτσαμπάσηδων. Των ανταρτών και των κουκουλοφόρων. Των χουντικών και των αντιστασιακών. Του καπνεργάτη και του Καρέλια. Του ναυτικού και του εφοπλιστή. Του χρεωμένου στην τράπεζα και του τραπεζίτη. Του Ανθιμοψωμιαδοζουράρη και του Ελύτη. Άλλα συμφέροντα, άλλες επιλογές, άλλη πατρίδα. Όλοι με το Έθνος είμαστε λοιπόν. Γιατί άραγε κάποιοι αισθάνονται και την ανάγκη να φωνάζουν συνέχεια ζήτω;

Και η ΑΛΗΘΕΙΑ

Επειδή μπούχτισα μικρός να ακούω βλακείες και μυθεύματα ας δούμε την αλήθεια.
Πολλοί από τους δοξασμένους του 21 (κυρίως δημιούργημα του Μεταξά και το Παπαδόπουλου) είχαν δάφνες, μόνο για το στιφάδο τους.

Η Επανάσταση του 1821, ξεκίνησε τον Φεβρουάριο στο Ιάσιο της Ρουμανίας από τον Υψηλάντη

Η πρώτη μάχη στην Ελλάδα έγινε στις 16 Μαρτίου όταν ο Φιλικός Νικόλαος Σολιώτης χτύπησε τούρκους στο Αγρίδι.

Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ουδεμία σχέση είχε με την επανάσταση. Αποκαλεί στα απομνημονεύματά του τους επαναστάτες "χυδαίους και απαίδευτους"

Η Εκκλησία (όχι κάποιοι κληρικοί όπως ο Παπαφλέσσας) επίσης δεν είχαν σχέση με την Επανάσταση. Ο Γρηγόριος Ε, στις 23 Μαρτίου 1821,πλήρης προνομίων από τους τούρκους αφόρισε τους Επαναστάτες για να αποτρέψει τον κόσμο να συμπορευθεί.

Το άναμμα της Επανάστασης έγινε όταν ο Παναγιώτης Καρατζάς, ένας τσαγκάρης Φιλικός, κατάφερε να ξεσηκώσει τον κόσμο και να ελευθερώσει την Πάτρα. Χρησιμοποίησε μάλιστα την βράκα του για λάβαρο. Τον σκότωσαν οι έλληνες κοτσαμπάσηδες τον Αύγουστο γιατί δεν μπορούσαν να ελέγξουν τα πλήθη.

Δεν υπήρξε καμία Αγία Λαύρα. Στις αρχές Μάρτη του 1821, οι κοτσαμπάσηδες και οι προεστοί, συναντήθηκαν στην Αγία Λαύρα για να συζητήσουν τι θα κάνουν με την πρόσκληση που τους είχε απευθύνει ο τοποτηρητής του Χουρσίτ Πασά, να τον συναντήσουν στην Τριπολιτσά, για να τον βοηθήσουν ενάντια στους επαναστάτες. Συμφώνησαν να μην πάνε να κατευθυνθούν στα χωριά τους και να πράξουν κατά συνείδηση. Κάποιοι τελικώς είχαν.

Η 25η Μαρτίου ήταν ουσιαστικά το όνειρο του Υψηλάντη για την Επανάσταση. Πίστευε πως ο συμβολισμός της μέρας θα συνέγειρε τους έλληνες. Επειδή όμως προδόθηκε στους τούρκους, αναγκάστηκε να ξεκινήσει πιο νωρίς στη Ρουμανία.

Ο μύθος της 25ης προέκυψε από τον ομώνυμο πίνακα του Βρυζάκη που ήταν έργο μεταγενέστερο και έδειχνε τον Παλαιών Πατρών να ευλογεί το λάβαρο. Η ζωγραφική την εποχή εκείνη είχε και ένα ρόλο επικοινωνιακό-προπαγανδιστικό. Κάτι αντίστοιχο έγινε με το κρυφό σχολειό

Ζήτω το Έθνος λοιπόν.Αυτό που έκανε όσα μας απέκρυψαν

(Για την ιστορική αλήθεια διαβάστε Γιάννη Κορδάτο. Για μια καλή ενημέρωση, ένεκα των ημερών επισκεφθείτε τον http://atheofovos.blogspot.com)

ΜΠΕΜΠΕΚΕΣ

2008-03-22T09:53:00.003+02:00

Πρόκειται περί παρξηγήσεως. Η εκκλησία δεν αντιδρά στο "σύμφωνο συμβίωσης" για θρησκευτικούς,πολιτικούς, ιδεολογικούς λόγους.Οι Άγιοι Πατέρες, είναι ανοιχτόμυαλοι, και έχουν τα μάτια και τα αυτιά στραμμένα στην κοινωνία. Μοντέρνοι και θα έλεγα λίγο trendy.
Απόδειξη, πως όταν κλείνουν οι πόρτες της Ιεράς Συνόδου, αποκαλούνται με ψευδώνυμα, (Φρόσω, Σουλτάνα του Αιγαίου,Λουλούκα,Μπεμπέκα κλπ). Νομίζω πως είναι τα nickname τους, τα ψευδώνυμα τους στο διαδίκτυο. Μοντέρνοι άνθρωποι και όχι σκοταδιστές.
Ο λόγος λοιπόν που αντιδρούν στο να υπογράφεται ενώπιον ενός συμβολαιογράφου ένα σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλοφίλων είναι οικονομικός και μόνο.
Αν θεσμοθετηθεί, η εκκλησία θα καταστραφεί οικονομικά, αφού σε κάθε μοναστήρι, εκτός από τον καντηλανάφτη, τον κηπουρό,τον μάγειρα, θα πρέπει να πληρώνει και έναν συμβολαιογράφο για τις εσωτερικές ανάγκες και μόνο.
Στο Άγιο Όρος δε,οι συμβολαιογράφοι μπορούν να πάρουν άνετα σύνταξη συντάσοντας συμβόλαια. Πολλά λεφτά.

Η ΚΑΤΑΡΙΝΑ ΣΤΟ...CITY ΜΟΥ

2008-03-21T01:25:00.016+02:00

Το 1978 ήμουν στην εφηβεία. Άγρυπνη εφηβεία. Δεν ξαπόσταινε. Και έρωτες, και ανησυχίες, και αμφισβήτηση και πιο πολύ υποσχέσεις. Έδινα και έπαιρνα, με τη βεβαιότητα πως είχαν εκστομιστεί αποκλειστικά για να δικαιωθούν στο πρόσωπό μου.

Τα θυμάμαι καμιά φορά όταν βλέπω τον γιό μου, να θεωρεί πως μοναδικές δυσκολίες στη ζωή είναι ο υπερσυντέλικος και ο έρωτας. Δύσκολα και τα δύο, αλλά υπάρχουν και χειρότερα. Γελάω και του το το λέω. Γελάει και αυτός και απλώς με λέει "γέρο".

Το 1978 λοιπόν κυκλοφόρησε το "Am Fenster", (Παράθυρο) των City, ενός ανατολικογερμανικού συγκροτήματος. Το κομμάτι με είχε ενθουσιάσει. Το άκουγα κάθε μέρα. Ο δίσκος είχε λιώσει. Ήταν το βιολί, η μελωδία, μα πιο πολύ ήταν το γεγονός πως ήταν ανατολικογερμανικό. Ένα συγκρότημα μιας σοσιαλιστικής χώρας, είχε κάνει ένα ροκ κομμάτι που ακουγόταν σε όλο τον κόσμο. Αυτό ήταν κατά τη γνώμη μου τότε πιο αποστομωτικό, από κάθε άλλο επειχείρημα υπέρ του σοσιαλισμού. Και βολικό. Μαζί με τη Δυναμό Δρέσδης, οι City, ήταν το βαρύ πυροβολικό της σχεδόν παιδικής επιχειρηματολογίας, υπέρ του σοσιαλισμού.

Κάποιες φορές υπέρ της μεγάλης ιδέας της επανάστασης συνηγορούσαν και οι επιτυχίες όλων των αθλητριών της παλιάς DDR αλλά πρακτικά υστερούσαν για δύο λόγους. Είχαν, γένια και μουστάκι από τα αναβολικά . Όχι οι επιτυχίες, οι αθλήτριες.

Ώσπου εμφανίστηκε η Καταρίνα Βιτ. Ανατολικογερμανίδα, παγοδρόμος, πανέμορφη και για κάποιο άγνωστο λόγο οικεία. Το κακό ήταν πως δεν ήμουν και εγώ γι αυτήν. Ποτέ βέβαια δεν ξέρεις (λες;) Την ερωτεύτηκα.Τώρα βέβαια που βλέπω τη φωτογραφία της στα 42,(και στα 42) δεν πρέπει να ήταν μόνο γι αυτό. Για πρώτη φορά (Θέ μου ας είναι και η τελευταία) ερωτεύτηκα μια γυναίκα από μακριά. Η οποία παρέμεινε μακριά. Πολύ μακριά.

Την Καταρίνα την είχα συνδιάσει με τους City. Θυμήθηκα το τραγούδι των City (την Καταρίνα τη θυμάμαι πάντα) ακούγοντας την ελληνική (πιο ποπ) διασκευή του από το ελληνικό γκρουπ NOMISMA.

ΥΓ Ευχαριστώ τον συνοδοιπόρο Allu Fun Marx (http://afmarx.wordpress.com/) για την πρώτη αγαπημένη εκτέλεση

Get your own playlist at snapdrive.net!

Α ΡΕ ΓΕΡΟ

2008-03-20T12:16:00.006+02:00

Είμαι στο τραίνο. Απέναντί μου, είναι ένας γέρος. Χοντρό μπουφάν παρότι έχει ζέστη, γυαλιά που κατεβαίνουν σχεδόν ως την άκρη της μύτης. Μέσα από το κενό μεταξύ του σκελετού των γυαλιών και της μύτης του, στέλνει ματιές ανασηκώνοντας τα φρύδια. Κάθε φορά που κοιτά πάνω απ τα γυαλιά, σκύβει ελαφρά το κεφάλι σαν να κοιτά και να στοχεύει ταυτόχρονα. Ανασήκωμα φρυδιών, σκύψιμο, μορφασμός. Υπάρχουν χιλιάδες τέτοιοι γέροι στην ελληνκή επαρχία. Η κόρη του ματιού τους παίζει συνέχεια σαν να κάνει αγωνιώδη προσπάθεια να διαλύσει το γεροντικό θόλωμα, την ομίχλη της ηλικίας. Κάτι σαν υαλοκαθαριστήρες βλέματος. Μόλις βρουν αυτό που θέλουν, το μάτι ηρεμεί, και το βλέμα απλώνεται. Αν στραφείς εκεί που κοιτάνε, είναι σίγουρο πως θα απολαύσεις μια όμορφη γυναίκα να περνά.

Μουρντάρηδες τους λένε στα χωριά, νταβραντισμένους. Κάθονται στα καφενεία και στα 70, τα 80 τους, γατζώνονται από κανένα όμορφο κώλο που περνά για να κρατηθούν στη ζωή. Εισπράττουν κάτι ξεχασμένα ΦΠΑ έρωτα, αλλά χωρίς αγοραστική δύναμη πια. Τέτοιος είναι ο δικός μου γέρος στο τραίνο. Έχει σκανάρει το βαγόνι και κάποια στιγμή έχει ησυχάσει. Γελώ γιατί είμαι σίγουρος γι αυτό που έχει βρει. Και ξαφνικά χτυπά το κινητό του.

-Ναι έλα ρε Γιώργο; Τι έγινε ρε, καλά και εγώ.

Ακολουθούν γύρω στα 30 δευτερόλεπτα συμβατικής συνομιλίας, ώσπου ο γέρος εκστομίζει την ατάκα:

"Τι έκανες ρε Γιώργο. Είσαι καλά. Ρε σ αυτόν βαλσαμωμένο πουλί του δίνεις και του φεύγει απ τα χέρια, και τον εμπιστεύτηκες εσύ;"

Έχω πέσει κάτω απ τα γέλια. Μέχρι να κλείσει ο γέρος το τηλέφωνο και να ξαναψάξει τον στόχο ,μια τριαντάρα με χρώμα νυχιών ίδιο με αυτό των χειλιών και των παπουτσιών της (πάει άραγε με το παπούτσι και ζητά κραγιόν ή ανάποδα;) έχω πεθάνει στα γέλια.

Θυμήθηκα το περιστατικό, σήμερα που διαβάζω το βιβλίο ενός γνωστού νεοέλληνα συγγραφέα, και έχω πνιγεί μέσα στην αγωνία του να φτιασιδώσει ένα λεκτικό σχήμα που να αποδίδει πετυχημένα και εντυπωσιακά την πραγματικότητα, αλλά αποδίδει μόνο την τρικυμία του μυαλού του. Να μπορούσαν όλοι αυτοί οι μουρντάρηδες, οι αμόρφωτοι σοφοί άνθρωποι, να γράψουν βιβλίο! "Βαλσαμωμένο πουλί του δίνεις και του φεύγει απ τα χέρια"Απλά και στακάτα. Δεν έχω ακούσει να αποδίδεται καλύτερα η ανικανότητα κάποιου με λέξεις. Λαική θυμοσοφία όχι περικοκλάδες.Απόσταγμα ζωής όχι Πρόζακ.

Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΤΥΦΛΩΝΕΙ

2008-03-18T19:08:00.004+02:00

Είμαι πόρνος. Μόνο σας παρακαλώ Άγοι Πατέρες, μην το πείτε στη μάνα μου που πιστεύει πως μεγάλωσε έναν τίμιο και αξιοπρεπή άνθρωπο. Είχα πολλές σχέσεις εκτός θρησκευτικού γάμου, και για σας έχω κάνει πορνεία. Δεν θυμάμαι αλήθεια, κανένας να με πλήρωσε για τις σχέσεις που είχα στη ζωή μου, παρά μόνο με αγάπη.

Δεν πιστεύω πως υπάρχει άλλη ζωή, παράδεισος και κόλαση, αλλά αν υπάρχει εγώ θα είμαι στον παράδεισο. Γιατί την κόλαση την έχετε reserve εδώ και δυό χιλιάδες χρόνια.

Εσείς που ποντάρετε στην μεταφυσική αγωνία του αγνώστου, για να οικοδομήσετε έναν απειλητικό κόσμο, γεμάτο δαίμονες, ενοχές, τέρατα, τιμωρίες αλλά τίποτα καλό. Ακόμα και το καλό, αυτό που ονομάζετε καλό, προαπαιτεί εξευτελισμό, ταπείνωση, αίμα. Για να μην μιλήσουμε για υποκρισία. Αλήθεια Άγιοι Πατέρες ο Θεός γίνεται καλός μαζί μας , αν κάψουμε μερικά γραμμάρια παραφίνης και ένα φυτίλι;

Αφήστε τον Θεό στην άκρη. Στ όνομά του, στήσατε Ιερές Εξετάσεις, βυζαντινές ίντριγκες, αγχόνες και μια μεγάλη βιομηχανία που αλέθει φόβο και παράγει χρήμα.

Λέτε πως έχετε τόσες μεγάλες διαφορές με τις άλλες θρησκείες, για τις οποίες είσαστε έτοιμοι να πέσετε στην πυρά ή να ρίξετε τους άλλους (το δεύτερο το προτιμάτε είμαι βέβαιος).

Γιατί όμως μέσα στις τόσες διαφορές σας, είσαστε όμοιοι σε ό,τι διαιωνίζει την κυριαρχία σας; Εξασφαλίζετε την θρησκευτική σας πελατεία όταν οι άνθρωποι είναι βρέφη και ασυνείδητοι. Έτσι μεγαλώνουν θεωρώντας φύση τους την συγκεκριμένη θρησκεία. Δεν τολμούν να την αμφισβητήσουν γιατί έχετε περάσει στο υποσυνείδητό τους την τιμωρία που θα είναι το αποτέλεσμα της αμφισβήτισης. Δεσποτάδες, μουλάδες , ραβίνοι, εκπροσωπείτε το Θεό, αλλά η δύναμή σας πηγάζει αποκλειστικά από την χρήση της τιμωρίας ως απειλή, από την ύπαρξη του διοβόλου δηλαδή.

Λέτε πως ο Θεός δεν παρεμβαίνει στους ανθρώπους αλλά τους βάζετε να δίνουν περιουσίες και να κάνουν τάματα για να έχουν την εύνοιά του. Δεν ταυτίσατε ποτέ τον καλό άνθρωπο με τη γνώση, την αξιοπρέπεια, την προσφορά, την κοινωνική ανησυχία, αλλά με τον ταπεινωμένο, τον άβουλο τον θρησκόληπτο, τον σκοταδιστή.

Η πνευματικότητά σας δεν περιορίστηκε ποτέ στη λάμψη του φωτοστέφανου αλλά ένοιωθε άνετα με αυτή του χρυσού. Δεσποτάδες, μουλάδες, ραβίνοι. Οι διαφορές σας είναι στο εποικοδόμημα. Στη βάση έχετε χτίσει με τα ίδια υλικά.

Για να μιλήσουμε μόνο για τα γενικά, και να μην πάμε στα ειδικά. Στο τι είναι πορνεία και τι σχέση έχετε μαζί της. Και με την παιδεραστία,την παιδοφιλία, τις παρτούζες στα μοναστήρια,και τον εκμαυλισμό νέων ανθρώπων.

Εγώ ο πόρνος στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, πλήρωσα και πληρώθηκα με αγάπη. Μόνο. Νομίζω πως κάτι τέτοιο θέλει ο Θεός αν υπάρχει. Εσείς στις σχέσεις σας με το Θεό και με τους ανθρώπους;

Όπως έλεγε και ένας παπάς στο κατηχητικό, η μαλακία τυφλώνει. Τώρα καταλαβαίνω γιατί δεν βλέπετε πέρα από τη μύτη σας.

ΥΓ Επειδή δεν τα πάτε και τόσο καλά με την Ιστορία, (δεν σας βολεύει και σας εκθέτει) ο θρησκευτικός γάμος ήταν το αποτέλεσμα της συναλλαγής ενός αυτοκράτορα του Βυζαντίου με τους δεσποτάδες. Τον επέκριναν για τις εξωσυζυγικές του σχέσεις, και αυτός για να τους κλείσει τα στόματα, τους έδωσε το δικαίωμα να ορίζουν τα των σχέσεων των ανθρώπων με θρησκευτικό τρόπο (και με το αζημίωτο τότε και πάντα). Μέχρι τότε ο γάμος ήταν μια πολιτική τελετή

Επίσης να σας θυμίσω, πως όταν ο αγαπητός στην Ιεραρχία Γεώργιος Παπαδόπουλος (ναι αυτός της Επαναστάσεως), με νόμο που διήρκησε μία νύχτα και μόνο γι αυτόν, χώρισε τη γυναίκα του και παντρεύτηκε την γκόμενά του Δέσποινα, δεν ήταν πόρνος αλλά ευλογημένος από εσάς.

ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

2008-03-16T14:28:00.005+02:00

'Ηρθε η ώρα να αποκαλύψω αυτό που προσπαθούν να εξηγήσουν, πολιτικοί, αναλυτές, δημοσκόποι, πολιτειολόγοι (αυτό το τελευταίο δεν ξέρω τι είναι αλλά τέτοιος λέει πως είναι ο Ζουράρις, άρα είναι κάτι πολύ σπουδαίο).
Πού οφείλεται η ραγδαία αύξηση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ.
Μου το εκμυστηρεύτηκε φίλη, άνθρωπος μεγάλης εμπιστοσύνης.
Η τελευταία δημοσκόπηση , έγινε την περίοδο της Αποκριάς. Ως γνωστόν την περίοδο εκείνη οι έλληνες λένε πως νηστεύουν (αλλά δεν το κάνουν) και πως δεν πίνουν (αλλά το κάνουν)
Οι δημοσκόποι λοιπόν που βρέθηκαν για παράδειγμα στη Θεσσαλία, συνάντησαν ανθρώπους που μόλις είχαν ξεκινήσει το γλέντι με τσίπουρα, (εις την Θεσσαλικήν τσίπρα) προσπαθώντας να εκμαιεύσουν την λεγόμενη πρόθεση ψήφου. Ιδού λοιπόν τι έγινε.

Νεαρή δημοσκόπος: Θα μου πείτε τι θα ψηφίσετε
Καρδιτσιώτης: Άστα αυτά ρε πιδίμ, κάτσε να πιείς ένα
Νεαρή δημοσκόπος: Δεν γίνεται, ευχαριστώ, πείτε μου αν θέλετε τι θα ψηφίσετε
Καρδιτσιώτης: Ω ρε κουλτσίδα είσι. Κάτσι ρε να πιείς ένα τσιπρου...
Νεαρή δημοσκόπος: Δεν πίνω, πρέπει να συμπληρώσω το ερωτηματολογιο. Θα μου πείτε τι ψηφίζετε
Καρδιτσιώτης: Ρε που μπλέξαμι. Τι ψηφίζουμι, δε βλεπς, τσιπρα ψηφίζουμι τσι κανένα λουκανκο
Αυτό ήταν. Η λέξη τσίπρα, ομόηχη του Τσίπρας, κατεγράφη ως πρόθεση ψήφου η οποία με τη σειρά της δημιούργησε το φαινόμενο Τσίπρα. Απλά πράγματα.
Τώρα αν θέλει ο Γιωργάκης να μάθει πόσοι είναι οι πραγματικοί ψήφοι του Τσίπρα, πρέπει να κάνει αναγωγή.
Τουτέστιν, να αφαιρέσει απ τις ψήφους που έχουν δηλωθεί ως ψήφοι Τσίπρα, τα τσίπρα που ήπιαν αυτές τις μέρες οι καρδιτσιώτες.

ΤΟΜΠΟ(ΜΠΟ)ΛΑ

2008-03-14T09:32:00.003+02:00

Και έγινε αυτό που θα γινόταν. Μετά από έναν εκδοτικό πόλεμο, ο οποίος ανακάλυψε διάφορες προφάσεις για να εξελιχθεί, η εφημερίδα ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, πουλήθηκε. Η οικογένεια Μπόμπολα αγόρασε το 70%.

Ο Θέμος και ο Μάκης, αφού έκαναν την μεγάλη αντιπαράθεση ,όχι βέβαια με το σύστημα, μεταξύ τους,βγήκαν από την μπανιέρα για να πάνε στην τράπεζα να καταθέσουν το χρήμα (νόμιμα αυτή τη φορά).

Το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ υπήρξε μια εφημερίδα που ανέτρεψε προσωρινά τουλάχιστον τις εκδοτικές ισορροπίες. Την ώρα που ο Τύπος ήταν σε κρίση, (και οι εκδότες ακόμη περισσότερο), το ΘΕΜΑ έπιασε τα 200.000 φύλα με μια συνταγή εντελώς καινούρια. Ολίγον από γκόσιπ, "αποκάλυψη", στοχοποίηση ανθρώπων που μέχρι τότε ήταν εκτός βολής (Νατάσα),και τηλεοπτικά πρόσωπα. Καθιέρωσε το κουτσομπολιό που μπορούσε να αντέξει και ο πολιτικά προβληματισμένος.

Οι τρεις συνεκδότες του ΘΕΜΑΤΟΣ, δεν έπαιζαν με τα κόμματα. Έπαιζαν με τα δικά τους πρόσωπα μέσα στα κόμματα. Δημιούργησαν το δικό τους κύκλο και τους δικούς τους συσχετισμούς. Υπήρξαν πολιτικοί αλλά και επιχειρηματίες, που γονάτισαν από τις επιθέσεις της εφημερίδας. Όχι γιατί δεν είχαν την δύναμη να τις αντιμετωπίσουν, αλλά γιατί ήταν ανέτοιμοι. Μέχρι τότε ήταν στο απυρόβλητο.

Το ΘΕΜΑ έγινε ενοχλητικό, όχι βέβαια με καμία έννοια ανεξάρτητης δημοσιογραφίας, αλλά με αυτή "των μη ορίων". Οι εκδότες του ήταν απρόβλεπτοι και μπορούσαν να χτυπήσουν προς κάθε κατεύθυνση. Είχαν εντελώς διαφορετική αντζέντα

Οι παραδοσιακοί εκδότες, δεν έχαναν μόνο φύλλα, αλλά και επιρροή. Το κέντρο ισχύος άρχισε να μετατοπίζεται. Δεν μπορούσαν ούτε καν να προστατέψουν τους δικούς τους ανθρώπους από τις επιθέσεις. Έπρεπε επίσης να μπουν σε μια κούρσα με μεγάλο κόστος, για να αντέξουν την πίεση του ΘΕΜΑΤΟΣ (προσφορές ,ακριβά DVD πρώτης προβολής, νέα ένθετα)

Η ευκαιρία να χτυπήσουν το ΘΕΜΑ δόθηκε όταν Θέμος και Μάκης, όπως ακριβώς είχε προβλεφθεί, έχασαν το μέτρο και έκαναν άγαρμπες κινήσεις , που δεν θα έκαναν ποτέ οι παραδοσιακοί εκδότες.

Τα 5,5 εκατομμύρια του Θέμου,( πιθανή κρυφή χρηματοδότηση από άνθρωπο που ήθελε να μπει κρυφά στην εφημερίδα) και η διάδοση της είδησης προς την πλευρά Μάκη, ήταν αρκετά.

Εδώ και μήνες ήταν δεδομένο πως το ΘΕΜΑ θα είχε αργά ή γρήγορα θέμα.

Ο Σταύρος Ψυχάρης, μεγαλομέτοχος του ΒΗΜΑΤΟΣ, πίστευε πως θα κατάφερνε να αρπάξει το αντίπαλο ΘΕΜΑ. Οι σχέσεις του με το Μαξίμου, και οι κοινές δουλειές με κάποιους από τους ενοίκους του, τον έκανε να έχει κάθε λόγο για να θέλει την κατάρευση ή την αγορά του.

Τελικώς έγινε Τομπόμπολα. Τόμπολο με τη συμμετοχή Μπόμπολα. Οι τρεις σωματοφύλακες του ΘΕΜΑΤΟΣ πούλησαν στον Μπόμπολα ο οποίος είναι από τους λίγους που διαθέτουν ζεστό χρήμα.

Ο Μπόμπολας είναι από τους νταβαντζήδες που κατονομάστηκαν από τον πρωθυπουργό. Ο Μπόμπολας έκανε μετωπική επίθεση στον Καραμανλή και το Ρουσόπουλο, όταν ο δεύτερος αθέτησε όσα είχε υποσχεθεί και κατέβασε τον νόμο για τον βασικό μέτοχο, που χτυπούσε αποκλειστικά και μόνο την οικογένεια Μπόμπολα και τη συμμετοχή της στο MEGA.

(Την εποχή εκείνη η Μάρα Ζαχαρέα Ρουσοπούλου, είχε γίνει παρουσιάστρια του δελτίου του καναλιού του Μπόμπολα ως επικύρωση της καλής σχέσης. Ο κουμπάρος του Ρουσόπουλου και σύμβουλος του Μπόμπολα, Αντώνης Δελατόλας,είχε πείσει τον γηραιό εκδότη πως η τοποθέτηση της Μάρας ήταν η εγγύηση πως όλα θα πάνε καλά.

Η κυβέρνηση δεν έκανε όσα άφηνε να εννοηθούν ο Ρουσόπουλος προς την πλευρά Μπόμπολα, κατέβασε τον νόμο περί βασικού μετόχου, και ξεκίνησε ο πόλεμος. Και η αποπομπή Μάρας βεβαίως. Με αντίστοιχη συμφωνία η κυρία Ζαχαρέα πήγε αργότερα στον Άλφα. Σεμνά, ταπεινά και αξιοκρατικά )

Το θέμα πλέον είναι, πως η αγορά του ΘΕΜΑΤΟΣ, αλλάζει τους συσχετισμούς στον Τύπο. Ο Μπόμπολας εξακοντίζει τον Λαμπράκη, -ο οποίος έχει ήδη αρκετά προβλήματα- γίνεται ο ισχυρός στο MEGA και ξαναμοιράζει αν όχι την πίτα, την τράπουλα.

Ο Λαμπράκης θα αναζητήσει τις δικές του συμμαχίες για να αντέξει -μάλλον με την οικογένεια Αγγελοπούλου- και μοιραία θα πάμε προς μια νέα κατάσταση. Τα εκδοτικά συγκροτήματα που επί δεκαετίες χρησιμοποιούν τα Μέσα Ενημέρωσης που διαθέτουν ως μοχλό πίεσης για τις άλλες δραστηριότητές τους, γίνονται και αυτά κομμάτι της κρίσης.

Η διεθνής εμπειρία δίχνει πως η τάση είναι οι συγχωνεύσεις των συγκροτημάτων. Αλλά όπως και σε όλα τα πράγματα στην Ελλάδα, και αυτό μάλλον θα γίνει στρεβλά. Και επώδυνα

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΙΤΑΛΙΚΗ

2008-03-12T22:59:00.013+02:00

Ρίξτε μια ματιά για να γελάσετε.

http://tcc.itc.it/people/rocchi/fun/europe.html

Μπορείτε νοητά να αντικαταστήσετε την ιταλική σημαία στο βίντεο με την ελληνική ,για να γελάσετε περισσότερο ή για να βροντοφωνάξετε "η Μακεδονία είναι ελληνική και δεν θα μας την πάρουν οι άγριοι"

(Το βιντεάκι το δανείστηκα από το φίλο Λωτοφάγο http://lotofagus.blogspot.com)

Α...ΧΡΗΣΤΟΣ

2008-03-12T10:47:00.008+02:00

Ο Καραμανλής δεν είναι Άχρηστος (από το α+ Χρήστος)

Τώρα που ο Χρήστος Ζαχόπουλος, συνήλθε τόσο , ώστε να μπορεί ακόμη και να καταθέσει στον ανακριτή, λέτε ο πρωθυπουργός μετά της συζύγου του, θα διαβεί την πόρτα του νοσοκομείου, για να δει τον παλιό φίλο;

Νομίζω πως ο κύριος Καραμανλής σαν φιλότιμος που είναι (με την έννοια του όρου όπως τον χρησιμοποιεί ο Ψωμιάδης) , και σαν φίλος (πάλι με την έννοια του όρου που χρησιμοποιεί ο Ψωμιάδης) ,θα φανεί γενναίος ( αυτό το λέει ο Παπαθεμελής). Δεν θα φανεί χάχακας (όπως το εννοεί ο Ζουράρις) , ούτε χαρτογιακάς (που θάλεγε και ο Καρατζαφέρης).

Θα κάνει την κίνηση σαν άντρας (τώρα αυτό... όπως το εννοεί ο καθένας)

Ουδέν σχόλιο (που λέει με πολλές έννοιες ο Ρουσόπουλος)

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΦ ΥΨΗΛΟΥ

2008-03-11T09:19:00.005+02:00

Κάποτε έλεγαν πως πολιτική, είναι η τέχνη να αλλάζεις τον κόσμο. Μέχρι που ο κόσμος άλλαξε μόνος του, και έμειναν μερικές χιλιάδες να ψάχνουν τέχνη.

Κάποιοι άλλοι είπαν πως πολιτική, είναι η τέχνη του εφικτού. Μέχρι που το ανέφικτο έγινε πραγματικότητα μέσα απ την πολιτική. Ένας ηλίθιος όπως ο Μπους κυβερνά τον κόσμο, ένας αναπάγγελτος όπως ο Καραμανλής θέλει να μας βγάλει στη σύνταξη αργότερα γιατί ο άνθρωπος πρέπει να δουλεύει πολύ , και ο Γιωργάκης διοικεί ένα κόμμα που θα θελε να διαλύσει.

Τελικά έχω την εντύπωση πως η πολιτική είναι χειρισμοί αφ υψηλού. Σαν αυτό που έκανε ο Ζαχόπουλος. Να πέφτεις απ τον τέταρτο όροφο δηλαδή, και να κοντεύουν να πεθάνουν ή να τρελαθούν όλοι οι άλλοι εκτός από σένα.

VETO

2008-03-08T09:28:00.005+02:00

Κύριε πρωθυπουργέ.

Πρέπει να σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων και των ημερών.

Να δείξετε αποφασιστικότητα και να μην υπολογίσετε το κόστος.

Να κάνετε αυτό που ζητά όλη η χώρα αυτές τις μέρες.

Μην ακούτε τις σειρήνες που σας προτείνουν άλλα πράγματα.

Τώρα VETO

ΟΥΖΟ VETO ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

(Καλά για μεζεδάκια δεν προτείνω, τα ξέρετε εσείς αυτά!)

Ο ΑΝΗΘΟΥΛΗΣ

2008-03-06T09:58:00.001+02:00

Καταθέτοντας στη δίκη της 17 Νοέμβρη, για τον παλιό του φίλο Αλέξανδρο Γιωτόπουλο, ο Κώστας Ζουράρις, είπε πως οι φίλοι του τον αποκαλούν Ανιθούλη.

Άλλοι διευκρίνισε το γράφουν με -η (Ανηθούλης) εννοώντας χωρίς ήθος, και άλλοι με -ι (Ανιθούλης) εννοώντας χωρίς ιθαγένεια.Οι φίλοι του προφανώς ξέρουν καλύτερα.

Οι υπόλοιποι απλώς υποθέτουμε. Πως κάποιος άνθρωπος που διετέλεσε στο ΚΚΕ εσωτερικού βρίζοντας το ΚΚΕ, μετά κατέβηκε υποψήφιος με το ΚΚΕ, στη συνέχεια με τη Ν.Δ, τον ΠΑΟΚ, τα φροντιστήρια ΟΡΟΣΗΜΟ, τον Χριστόδουλο, την Νεορθοδοξία το ΛΑΟΣ και με όποιον εν πάσι περιπτώσι του παρείχε ένα κάποιο χειροκρότημα, δεν είναι ανιθούλης αλλά μαιντανούλης.

Αλλά ο άνθρωπος ο οποίος βγαίνει στο βήμα ποντάροντας στο θυμικό, την αγραμματοσύνη και την οργή του κόσμου, για να πάρει το χειροκρότημα είναι άλλο πράγμα.

Ο "επιστήμονας" που εφευρίσκει τον διχασμό για να γίνει αυτονόητα ηγέτης της μιας πλευράς, που μιλάει για "την χαβούζα και το κράτος των Αθηνών" όταν εννοεί τη γραφειοκρατία, και την απάνθρωπη πολιτική που χτυπάει όλη τη χώρα και όχι τη Θεσσαλονίκη μόνο (τα υπηρετήσατε και τα δύο άλλωστε κύριε Ανηθούλη), λέγεται αλλιώς.

Ο "προοδευτικός" που ποντάρει στα πιο βάρβαρα ένστικτα , αυτά του αισχρού εθνικισμού, για να πάρει μια παράταση η ξεπεσμένη δημόσια εικόνα του, είναι άλλο πράγμα Ανηθούλη μου (εγώ επιμένω να το γράφω με -η όπως βλέπεις).

Είναι απλώς ένας φιλέλληνας.

Εκτός αν έχει άλλη άποψη ο γιατρός...

ΣΩΣΤΕ ΤΗ ΓΟΡΓΟΝΑ

2008-03-05T09:49:00.005+02:00

Σήμερα οι έλληνες θα κάνουν ό,τι συνηθίζουν να κάνουν κάθε μέρα. Αλλά οι πολύ, μα πάρα πάρα πολύ έλληνες, θα πάνε στα συλλαλητήρια. Γιατί οι πολύ μα πάρα πάρα πολύ έλληνες, θέλουν να βροντοφωνάξουν πως η Μακεδονία είναι ελληνική, ο Μεγαλέξανδρος ήταν έλληνας (προφανώς από τους πολύ μα πάρα πάρα πολύ έλληνες), και ίσως πουν και καμιά καλή κουβέντα για την αδελφή του τη Γοργόνα που ευτυχώς δεν πρόλαβαν να μαγαρίσουν οι Σκοπιανοί ακόμα.

Στα συλλαλητήρια θα παραβρεθούν οι γνωστοί ,πολύ μα πάρα πάρα πολύ έλληνες.

Παναγιώτης Ψωμιάδης :η σχέση του με την Ιστορία του Μ Αλεξάνδρου είναι εμφανής για όσους έχουν δει αναπαραστάσεις του στρατηλάτη πάνω στον Βουκεφάλα. Φτυστός. Ο Βουκεφάλας

Άνθιμος: Ιεράρχης γενναίος και ειλικρινής και φιλαλήθης. Μια από τις μεγάλες του αλήθειες ήταν πως 25 ιεράρχες ήταν δικοί του και θα τον ψήφιζαν για αρχιεπίσκοπο. Μια άλλη είναι πως αι κομμουνισταί δεν είναι ελληνες

Ζουράρις: αυτός και αν είναι έλληνας, αφού έχει περάσει απ όλα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα. Η κατάληξη του ονόματός του δε, με το αρχαιοπρεπές -ις αντί για -ης παραπέμπει σε κάτι μεγάλο (Χατζηδάκις, Θεοδωράκις)

Καρατζαφέρης: πολύ μα πάρα πάρα πολύ έλληνας αναντάμ παπαντάμ όπως δηλώνει και το μισό τούρκικο (καρά) και το μισό αλβανικό (τζαφέρη) όνομά του.

Μετά τις διαδηλώσεις, οι πολύ μα πάρα πάρα πολύ έλληνες, θα πάνε να πάρουν τα παιδιά τους από τα φροντιστήρια, όπου μετέχουν της (δωρεάν) ελληνικής παιδείας, για να καταφέρει να μείνει η Μακεδονία ελληνική. Ρε γαμώτο

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

2008-03-03T22:05:00.004+02:00

Αν σας ενοχλεί αυτό το βλέμμα, είναι γιατί για μια ακόμη φορά κλείσατε τα μάτια. Πάνω από 100 νεκροί στη Γάζα. 19 παιδιά. Δεν είναι τα δικά σας ευτυχώς. Ακόμα.
Το Ισραήλ δεν θα απολογηθεί σε κανέναν για το έγκλημα. Θα συνεχίσει να εγκληματεί, μέχρι το έγκλημα να γίνει φύση μας. Και τότε θα είναι απόλυτα δικαιολογημένο. Και μεις θύματα.

(Για μια ακόμη φορά τα ελληνικά κανάλια δεν έδειξαν ούτε πλάνο. Βουτηγμένα στον επαρχιωτισμό τους και στην ανοησία τους. Οι τηλεστάρ επέστρεψαν στα σπίτια τους, αγκάλιασαν τα παιδιά τους, και αναλογίστηκαν τη δική τους μάχη. Αυτή στην οποία η λογική και η ενημέρωση αυτοκτονούν πέφτοντας απ τα τηλεπεράθυρα)

ΤΑ ΣΤΡΙΝΓΚ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

2008-03-03T10:58:00.004+02:00

Ο Εθνικός Κλόουν χτύπησε πάλι. Ο Νομάρχης κατάφερε (χωρίς να πέσει αυτή τη φορά) να εμφανιστεί μπροστά στο Λαό του, έφφιπος. Ένας Μεγαλέξανδρος, ένας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος προς το πιο ισπανικό. Πώς είπατε; Σάντσο Πάντσα; Όχι Ζορό. Μασκαράς όπως του ταιριάζει. Η μόνη ειλικρινής εμφάνιση.

Αυτή τη φορά, δεν μασκαρεύτηκε τον πατριώτη, γιατί έπρεπε να γλείψει τον Λαζόπουλο (μην πειράζεται τον Καραμανλή και το Λαζόπουλο είπε)

Ο εκλεκτός του λαού, που διοργανώνει εθνικές φιέστες για να πουλάει σημαίες ο αδελφός του, στις οποίες εκδηλώσεις το catering το αναλαμβάνει η εταιρεία της γυναίκας του και την επικοινωνιακή πολιτική δύο εταιρείες της ξαδέλφης του.

Απλά πράγματα. Ο υπερπατριωτισμός ήταν πάντα αγοραίος. Τζουκ Μποξ. Κέρμα και τραγούδι, επιταγή και κραυγή. Και ήταν πάντα και εκβιαστικός. Δώστε μου για να σταματήσω να λέω. Έτσι κύριε Νομάρχη; Έτσι δεν εξηγείται η δυνατότητά σας να την πέφτετε στον Καραμανλή; Γιατί το DVD, μπορεί να το εξαφανίσουν. Εσείς όμως είσαστε DVD ζωντανό. Έργα και ημέρες. Πού , πότε και με ποιόν... Τέλος

ΣΑΡΚΑ-ΣΜΟΣ

2008-03-03T01:10:00.002+02:00

...και καλή εβδομάδα

ΜΑΚΕΔΟΝΟΠΙΤΟΥΡΕΣ

2008-03-02T17:03:00.003+02:00

Παρακολουθώ κάποιους μακεδονοπίτουρες, να επιχειρηματολογούν στα τηλεπαράθυρα, για την ανάγκη κινητοποιήσεων και συλλαλητηρίων για την Μακεδονία. Είναι οι ίδιοι που επί χρόνια αντιμετωπίζουν κάθε διεκδίκηση και κινητοποίηση για σοβαρά θέματα στη χώρα αυτή, σχεδόν ως ποινικό αδίκημα. Τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό τις αποκαλούν υποκεινούμενες. Τους μαθητές που κατεβαίνουν στο δρόμο ζητώντας να υπάρξουν πτυχία παιδείας σε αυτή τη χώρα τους λένε αλήτες.Και τώρα ξαφνικά καλούν στο πεζοδρόμιο γιατί η Ελλάδα κινδυνεύει. Βέβαια και κινδυνεύει. Δεκαετίες τώρα. Αλλά όχι από τα Σκόπια. Απ τις κυβερνήσεις της, τις πολιτικές τους και κυρίως του ελληναράδες. Τους εργολάβους πατριωτισμού.

Αυτούς που κοιμούνται με το όνειρο του Μεγαλέξανδρου και ξυπνούν με τον Καρατζαφέρη και τον Καραμανλή. Αυτούς που εκστρατεύουν τρις ημηρεσίως μετά το φαγητό για να πάρουν τον Σαγκάριο ποταμό, προφανώς για να τον μολύνουν όπως μόλυναν τα ελληνικά ποτάμια. Όσους επικαλούνται τα σύνορα μιας Μεγάλης Ελλάδας για να κρύψουν τα σύνορα μιας στενής Ελλάδας που έχουν δημιουργήσει.

Αυτούς που η οραματική τους Ελλάδα αρχίζει και τελειώνει στα γραφεία του τοπικού βουλευτή όπου παρακαλάνε για το ρουσφετάκι.Εκείνους που βγαίνουν στο δρόμο με πολεμικά τραγούδια γιατί τα άλλα της Τούλας της τραγουδιάρας δεν μπορούν να τα τραγουδήσουν στην εθνική διαδήλωσις.

Αυτούς που σηκώνουν σημαίες και σταυρούς. Με το ένα τυλίγουν την υποκρισία τους και στο άλλο σταυρώνουν την αλήθεια.

Πατριώτης είναι όποιος βγαίνει στο δρόμο μπας και περισωθεί τίποτα από την Ελλάδα που αγκομαχά κάτω απ τα λαμόγια, τους εισπράκτορες, και τους ανόητους.Τι να την κάνετε ρε πατριώτες την Πόλη και την Αγιά Σοφιά; Τόσες πολεοδομίες, εφορίες και ΔΕΚΟ έχετε για να κλέβετε. Θέλετε να χτίσετε κι άλλες;

ΜΑΣ ΠΗΡΑΝ ΤΑ ΣΩΒΡΑΚΑ

2008-03-01T12:00:00.003+02:00

(Στο Θέμο,το Μάκη, τον Νικολάκη,τον Γιωργάκη,τον Κωστάκη αλλά και στον Τράγκα που δεν πρόλαβε να γίνει κάτι σε -άκης λόγω ηλικίας)

Έχω βαρεθεί να με ταλαιπωρούν διάφοροι τύποι, με άγνωστα ονόματα αλλά γνωστά υποκοριστικά,πάντα σε πλήρη αντίθεση με τη μεγαλομανία τους (κάποιο λάθος της μαμάς που το πληρώνουμε όλοι)

Συμβαίνει συχνά στη χώρα αυτή, μέτρο να γίνονται οι μέτριοι. Αλλά χάσαμε και αυτό ακόμη το μέτρο. Ψάχνουμε να το βρούμε στο βούρκο, ελπίζοντας πως θα έχουμε την τύχη να μην λασπωθούμε πολύ.

Για όσους αναρωτιούνται αν πιάσαμε πάτο, όχι δεν πιάσαμε. Υπάρχουν και χειρότερα. Αυτά που επιτρέπουμε...

Ο ΝΙΜΙΤΣ ΣΤΟΥ ΝΤΟΡΕ

2008-02-29T11:25:00.003+02:00

Το 1992, μια από τις πιο πλακατζίδηκες παρέες της Θεσσαλονίκης (αυτή με τον γνωστό φωτογράφο Γιάννη-Αρκούδο-Κυριακίδη) θέλησε να κάνει μια πλάκα στον δημοσιογράφο Παντελή Σαββίδη. Τύπωσε λοιπόν ένα χαρτονόμισμα με τον Λευκό Πύργο, το οποίο εμφανιζόταν ως χαρτονόμισμα των Σκοπίων.

Η πλάκα είχε δραματική εξέλιξη, γιατί το "χαρτονόμισμα" διέρευσε από τα ουζερί των Λαδάδικων και έφτασε σε μια εφημερίδα της Θεσσαλονίκης όπου δημοσιεύτηκε ως πρόκληση των Σκοπίων.

Τρόμαξαν να μαζέψουν την γκάφα και η υπόθεση ξεχάστηκε.

Έλα ντε όμως που Άνθιμος, Ψωμιάδης και λοιποί, πριν από μερικές μέρες εμφάνισαν πάλι την φωτοτυπία του χαρτονομίσματος, για να αποδείξουν την ξανά μανά πρόκληση των Σκοπίων!

Η συνέχεια ήταν εύκολη. Διάφοροι Αυτιάδες, αναπαρήγαγαν την "είδηση". Τόσο σίγουροι για την εγκυρότητά της, όσο ήταν και για την επαγγελματική τους επάρκεια. Ε ρε γλέντια. Αν ήξερε ο Νίμιτς, πως η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας εκπορεύεται από τα ουζερί της Θεσσαλονίκης και από τις πλάκες τουΑρκούδου, δεν θα πηγαινοερχόταν Σκόπια-Αθήνα. Θα τα έπινε στου Ντορέ.

Έχει δίκιο ο Σαβόπουλος που έλεγε πως Ιστορία γράφουν οι παρέες. Αρκεί να υπάρχουν οι ανόητοι για να βγάλουν φωτοτυπίες.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΞΑΝΑ ΜΑΝΤΑΜ

2008-02-29T09:36:00.003+02:00

Επειδή πολλά blog αλλά και εφημερίδες δημοσίευσαν το σχόλιο για το "καληνύχτα και καλή τύχη" της κυρίας Στάη (δεν με πειράζει καθόλου που δεν αναφέρθηκαν στην πηγή), το παραθέτω ξανά αποκαθιστώντας μια απρέπεια που διέπραξα εναντίον της. Αυτή της φωτογραφίας. Η φωτογραφία που είχα βάλει, διόλου δεν την κολάκευε, μια και ήταν από την περίοδο ΑΝΤ. Την εποχή εκείνη η επιστήμη δεν ήταν τόσο προοδευμένη. Η σημερινή φωτογραφία είναι από το site του fun club της κυρίας Στάη και φαντάζομαι είναι της απολύτου εγκρίσεώς της. Δυστυχώς ο λιγοστός χώρος δεν μου επιτρέπει δίπλα στη φωτογραφία της, να βάλω και τα αξεσουάρ που κοσμούν τη σελίδα του fun club, (πένες, κομπολόγια από κεχριμπάρι και άλλα εργαλεία της σκληρής δουλειάς της)

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΑΝΤΑΜ

"Καληνύχτα και καλή τύχη".
Με αυτή την αποφώνηση είχε κλείσει το ραδιοφωνικό της μήνυμα προς τους κατοίκους του Λονδίνου, η βασίλισσα της Αγγλίας, κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του Β παγκοσμίου πολέμου.
Η Έλλη μάλλον αγνοεί πως η φράση σχετίζεται με βομβαρδισμούς και ερείπια και έτσι τη χρησιμοποιεί με άνεση στο δελτίο.
Προφανώς την έχει αντιγράψει από την ταινία του Τζώρτζ Κλούνει, όπου ο ήρωας-δημοσιογράφος, θύμα της επιτροπής Μακάρθυ, κλείνει κάθε βράδυ έτσι την εκπομπή του.
Νομίζω πως στην Έλλη και την λογοδιάρροια του δελτίου της θα ταίριαζε μια άλλη φράση από το "'Οσα παίρνει ο άνεμος"
"Ειλικρινά δεν δίνω δεκάρα αγαπητή μου"

ΚΑΜΙΑ ΠΙΤΣΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ

2008-02-28T09:23:00.006+02:00

Το πρωί ο Μάκης ανακοίνωσε με το ημερήσιο διάγγελμά του στον Αυτιά, πως σήμερα θα τσικνίσει με την οικογένειά του και μερικούς φίλους. Αν μεν οι φίλοι είναι τα ζωάκια (κατσικάκια, γουρουνάκια κλπ) που σφάχτηκαν και έχουν μετατραπεί σε κοψίδια,τότε η ζημιά έχει γίνει και έχει καλώς. Αν όμως πρόκειται για διάφορους κουκοδήμους, νομίζω πως μέχρι το Πάσχα η Δικαιοσύνη θα έχει σοβαρό πρόβλημα, αφού ήδη όλοι οι ανακριτές, είναι απασχολημένοι με τους πρώην φίλους του Μάκη. Οι νυν αν μπορούν ας πάνε για καμιά πίτσα σήμερα μπας και αποσυμφορηθεί λίγο η επικαιρότητα.

ΧΡΗΣΤΕΣ ΠΟΝΤΙΚΙΟΥ,ΟΧΙ ΑΡΟΥΡΑΙΟΙ

2008-02-27T09:41:00.003+02:00

Να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.

Όποιος είναι κάτοχος ή χρήστης blog δεν είναι αυτοδίκαια και αυτόματα άνθρωπος της ελευθερίας, της άποψης ή της διακίνησης των ιδεών. Όπως δεν είναι και το ανάποδο.

Η ελευθερία της άποψης και η δημοκρατία είναι πράγματα που κατακτήθηκαν και είναι καθημερινά σε αμφισβήτηση. Το δικαίωμα να είσαι στον καναπέ σου, να κλικάρεις με το ποντίκι σου, να γράφεις την άποψή σου, και να ζεις κατ αποκλειστικότητα πολλές φορές στον εικονικό σου κόσμο, είναι ελευθερίες, αλλά δεν είναι η ελευθερία. Και σίγουρα δεν είναι τρόποι διασφάλισής της.

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο -μεταξύ τους και δημοσιογράφοι- ματώνουν και φυλακίζονται για την ελευθερία της έκφρασης. Μάλλον δεν εννοούν το δικαίωμα των Καψαμπέληδων να γράφουν ό,τι τους καπνίσει.

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο δίνουν τη μάχη ώστε η ελευθερία να μην εξεργυρώνεται ως αυθαιρεσία, και ετσιθελισμός (αυτό δεν είναι ελευθερία, είναι διαφήμιση WIND, με πολλά θέλω).

Οι καλοζωισμένοι, άεργοι βουτυρομπεμπέδες που μεταφέρουν στα blogs, τη σκατομαθημένη αντίληψη "κάνω ό,τι γουστάρω" επειδή έτσι έμαθα από τη μαμά και τον μπαμπά, όταν θα υπάρξει θέμα πραγματικής υπεράσπισης της ελευθερίας στον κυβερνοχώρο, θα γίνουν Χιώτηδες (αβα βάο παπαπάο) και στη συνέχεια Λούηδες.

Όσοι αντιλαμβάνονται τον κυβερνοχώρο μόνο ως χώρο εκτόνωσης θυμού και μικροπρέπειας ,δεν ψαλιδίζουν μόνο τις πραγματικές ελευθερίες, αλλά μπορεί να γίνουν θύματα του θυμού και της μικροπέπειας των άλλων (δείτε απλώς τον Καψαμπέλη στα τηλεπαράθυρα και θα καταλάβετε)

Η ωραιοποιημένη άποψη που βλέπει το ίντερνετ ρομαντικά, ως πεδίο ελευθερίας, που μάλιστα δεν θα αλλάξει ποτέ, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ένα ίντερνετ που θα αναιρέσει τον ελεύθερο εαυτό του, αφού δεν έχει κάνει τίποτα για να τον προστατέψει.

Είμαστε χρήστες του ποντικιού. Όχι αρουραίοι

Η ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΘΕΛΕΙ ΤΟΝ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟ ΤΗΣ

2008-02-26T23:16:00.003+02:00

Ανακοίνωση του Τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΝ για την απόπειρα λογοκρισίας στα ειδησεογραφικά blogs
Mε ανησυχία παρακολουθούμε τις εξελίξεις που αφορούν στην πρόθεση της κυβέρνησης για νομοθετική παρέμβαση στα ειδησεογραφικά blogs.
Τη στιγμή που ακόμη και το ισχύον θεσμικό πλαίσιο, που αφορά τη συκοφαντική δυσφήμηση, βρίσκεται σε δυσαρμονία με τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία της έκφρασης, η κυβέρνηση της Ν.Δ. φαίνεται ότι επιθυμεί να επεκτείνει τις αυστηρές τυποκτόνες διατάξεις του νόμου Βενιζέλου του 1995, ώστε αυτές να ισχύουν και για τα blogs.
Η κυβέρνηση, με πρόσχημα την καταπολέμηση του αδικήματος του εκβιασμού, για το οποίο όμως επαρκούν οι υπάρχουσες ποινικές διατάξεις, επιδιώκει μια νέα ειδική ρύθμιση που θα οδηγήσει σε λογοκρισία, με προφανές θύμα το αγαθό της ελευθεροτυπίας. Οι κυβερνώντες φοβούνται την ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων καθώς και την σκληρή κριτική για τα πεπραγμένα των στελεχών τους.
Η παροχή τεχνικών διευκολύνσεων προς ανακάλυψη ηλεκτρονικών ιχνών δεν αποσκοπεί στην προστασία της τιμής των θιγόμενων ιδιωτών, αλλά στην αποτελεσματική διακοπή της ροής «ενοχλητικών» ειδήσεων και σχολίων.
Ζητούμε να μην υιοθετηθούν τυποκτόνες ρυθμίσεις για τα ειδησεογραφικά; blogs, διότι διαφορετικά θα πληγεί εμπράκτως η εφαρμογή του δικαιώματος στην ελευθεροτυπία.
Το Τμήμα Δικαιωμάτων

Οι ιδέες αναπτύσσονται όταν υπάρχει ελευθερία και αρχίζουν να απειλούνται όταν ξαφνικά η κυβέρνηση έχει μια ιδέα για το τι είναι ελευθερία. Το διαδύκτιο δεν χρειάζεται ούτε μπάτσους, ούτε κουκουλοφόρους. Διαδώστε το

Να τοποθετηθούν τώρα κόμματα και φορείς

ΠΑΙΞΕ ΜΠΑΛΑ

2008-02-26T14:15:00.005+02:00

Έμαθα πως γνωστή παρουσιάστρια, πρόκειται να βραβευθεί από το Σύνδεσμο Φιλάθλων του Ολυμπιακού. Είναι γνωστό, πως σε ολόκληρο τον κόσμο, οι ομάδες ποδοσφαίρου είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποκτήσει κάποιος λαικό έρεισμα. Πρόσβαση στον κόσμο και κυρίως κάλυψη απ αυτόν (αν και οπότε...)

Γι αυτό και οι μεγαλύτεροι σύγχρονοι πάντρος, αγοράζουν και από μια ομάδα. Ο Εσκομπάρ στην Κολομβία είχε την ομάδα του. Φίλαθλοι και καλλιεργητές κόκας, έβαζαν τα στήθη τους μπροστά όταν ο σωτήρας Εσκομπάρ κινδύνευε. Το παράδειγμα αυτό ακολούθησαν πολιτικοί και άνθρωποι του θεάματος. Έχουν μια ομάδα να παίζουν πιο άνετα "μπάλα".

Τώρα λοιπόν η θεά του ποδοσφαίρου γίνεται και προστάτιδα των θεών της τηλεόρασης. Η παρουσιάστρια εμβαπτίζεται ξαφνικά στη λαική αλληλεγγύη, το όνομά της ψιθυρίζεται στην κερκίδα, η μορφή της στην τηλεόραση γίνεται σημαία της ομάδας.

'Αμα ξέρεις να παίζεις μπάλα, όλα γίνονται. Να θυμίσω επίσης στην κυρία για αποφυγή λαθών πως η μπάλα ποδοσφαίρου είναι στρογγυλή. Όχι δεν είναι πορτοκαλί χρώματος και το ποδόσφαιρο δεν παίζεται με ρακέτες

BLOGGERS ΜΠΟΤΣΟΥΑΝΑ

2008-02-25T23:37:00.006+02:00

Δημοκρατία της Μποτσουάνα

Στην Ελλάδα υπάρχουν δεκάδες εφημερίδες. Πέντε, έξι απ αυτές, πουλάνε 2.000 φύλλα το πολύ. Δηλαδή έχουν έσοδα από την πώληση 2.000 ευρώ. Με τέτοια έσοδα δεν καλύπτονται ούτε οι καθαρίστριες της εφημερίδας. Ποιά σοβαρή επιχείρηση λοιπόν θα διαφημιζόταν σε μια εφημερίδα που δεν την διαβάζουν ούτε αυτοί που τη βγάζουν; Κι όμως πολλές απ αυτές τις εφημερίδες, έχουν διαφήμιση από κρατικούς οργανισμούς (ΟΠΑΠ, ΔΕΗ, ΟΤΕ κλπ) που ξεπερνούν τα δύο εκατομμύρια ευρώ.

Η ΧΩΡΑ του κυρίου Τράγκα για παράδειγμα, με λιγότερα από 2.000 φύλλα, έχει περισσότερη κρατική διαφήμιση από το ΒΗΜΑ της Κυριακής, την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της Κυριακής , την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ. (κάθε μία απ αυτές πουλάει γύρω στα 200.000 φύλλα).

Γιατί άραγε;

Ο κύριος Τράγκας, ο οποίος αποκαλούσε την κυβέρνηση της ΝΔ "κυβέρνηση Μποτσουάνα" και τον κύριο Ρουσόπουλο "Δούρρειο Ίππο" στην φιλελεύθερη παράταξη, έχει αλλάξει άποψη. Έχει βεβαίως δικαίωμα. Η εφημερίδα του διαβάζεται από ελάχιστους, αλλά οι πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης, δείχνουν κάθε μέρα, τα πρωτοσέλιδά του. Υπέρ της φιλελεύθερης παράταξης πλέον. (αναγνώστες δεν υπάρχουν , αλλά τηλεθεατές...)

Επειδή όπως είπε ο πρωθυπουργός "η κυβέρνηση ούτε εκβιάζει ούτε εκβιάζεται" , και ετοιμάζεται να συλλάβει όλους τους κακούς bloggers εκβιαστές, μόλις τελειώσει, αν δεν έχει δουλειά να κάνει, ας δει και τα ...δευτερεύοντα θέματα του Τύπου. Της Μποτσουάνα φυσικά!

Η ΦΗΜΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ

2008-02-25T09:54:00.003+02:00

Τα Blogs είναι μια σπουδαία ανακάλυψη. Βρίσκεις ή διατυπώνεις απόψεις, κριτικές και ανησυχίες. Και το κάνεις με τρόπο που δεν σε αναγκάζει να δηλώσεις ταυτότητα. Δεν έχει σημασία ποιός είσαι, αλλά αυτό που λες. Αυτή είναι η σημασία και η ομορφιά της ανωνυμίας. Μόνο αυτή.

Τα blogs , μπορούν να είναι και αποκάλυψη. Μια εναλλακτική ενημέρωση απέναντι στο σύγχρονο σύστημα της συγκάλυψης. Αλλά αυτός που την κάνει πρέπει να μπορεί να σηκώσει το βάρος της. Το ότι η αποκάλυψη φεύγει από ένα φύλλο χαρτί και πάει σε μια ηλεκτρονική σελίδα, δεν σημαίνει πως αλλάζουν και τα συστατικά της στοιχεία. Δηλαδή η απόδειξη. Διαφορετικά είναι μια φήμη, μια συκοφαντία ένα κακόβουλο σχόλιο.

Στην υπόθεση με το PRESS-GR αποκαλύπτεται πως οι βασικοί συντελεστές ήταν δημοσιογράφοι. Επαγγελματίες δηλαδή που η αποκάλυψη πρέπει να είναι λειτουργία και καθημερινότητά τους. Και επιπλέον μπορεί να πληρώνονται γι αυτό. Οι δημοσιογράφοι αυτοί λοιπόν, δεν έκαναν την αποκάλυψη στις εφημερίδες και τα κανάλια τους, αλλά ανώνυμα στο blogg. Γιατί; Δεν τους άφηναν τα αφεντικά τους, ή δεν είχαν τα αποδεικτικά στοιχεία και έπαιζαν με την ευκολία της φήμης και της ανωνυμίας;

Παρακολουθώ τον Αντρέα Καψαμπέλη και τον Γιάννη Παπαγιάννη , να χτυπιούνται στις τηλεοράσεις, για να ανατρέψουν τις "αποκαλύψεις" γι αυτούς. Που γίνονται με την ίδια διαδικασία, της φημολογίας και της μη απόδειξης. Πως δηλαδή εκβίαζαν πολιτικούς, είχαν στήσει μια αλυσίδα εταιρειών στο εξωτερικό για να καλύπτουν τη δραστηριότητά τους, έπαιρναν αποφάσεις για να εξοντώσουν συναδέλφους τους που ζήλευαν, συνεργάζονταν με εκδότες γνωστούς για τέτοιες δραστηριότητες, έπαιζαν το παιχνίδι της ΕΥΠ που τους έδινε κάποια έγγραφα για να δρομολογηθούν διαδικασίες αποπροσανατολισμού κ.λ.π

Πιστεύοντας στην ελεύθερη ύπαρξη της μπλοκοκοινωνίας, είμαι έτοιμος να παραδεχθώ πως όλα αυτά δεν είναι αλήθεια.

Οι άνθρωποι αυτοί απλώς έβγαζαν το κόμπλεξ τους, ήθελαν να βλέπουν και τους άλλους μικρούς και τους κόντεναν στο ύψος τους, αισθάνονταν μεγάλοι και σίγουροι κάτω από μια κουκούλα που απαγορεύει την κριτική στους ίδιους. Δεν ήθελαν να αποφύγουν τις νομικές ευθύνες απαραίτητα. Αυτογνωσία είχαν. Ποιός θα πίστευε κάποια "αποκάλυψη" που θα είχε την υπογραφή Παπαγιάννης ή Καψαμπέλης. Αν μπορούσαν να κάνουν αποκαλύψεις θα τις είχαν κάνει στον επαγγελματικό τους χώρο.

Ενδεχομένως κάποιος ψυχαναλυτής να κατέληγε και σε άλλου είδους συμπεράσματα περί βασανισμού ζώων όταν ήταν μικροί, ή ανοργασμικής λειτουργίας. Μπορεί πάλι αυτός και μόνο να ήταν ο οργασμός τους.

Τους παρακολουθώ τώρα με συμπάθεια, να προσπαθούν να αποδείξουν πως δεν είναι ελέφαντες. Δεν είναι. Απλώς αρουραίοι

ΣΤΗΝ PRESS-A

2008-02-24T21:21:00.005+02:00

Απ ότι κατάλαβα από την συνέντευξή του στον ΑΝΤ, στον δημοσιογράφο κύριο Αντρέα Καψαμπέλη, (φερόμενος ως κύριος PRESS GR) δεν άρεσε καθόλου, που τον εμφανίζουν πως έκανε εκβιασμούς μέσω του blog, και συκοφαντούσε πολιτικούς και συναδέλφους του. Αν δεν κάνω λάθος αυτό ακριβώς ήταν το πρόβλημα, όσων είχαν προσφύγει εναντίον του PRESS GR. Δεν τους άρεσε να λένε γι αυτούς, πράγματα που δεν ίσχυαν ή δεν μπορούσαν έντιμα να αντιμετωπίσουν.

Να αρχίσουμε τώρα κύριε Καψαμπέλη τα κουίζ , όπως αυτά που φιλοξενούσατε στο PRESS GR; Του επιπέδου: ποιανού γαμπρός είναι αυτός που χρησιμοποιούσε ιστοσελίδα για να κάνει παιχνίδι με πολιτικούς και να καταρακώνει ανθρώπους προστατευμένος πίσω από την ανωνυμία;

Η κουκούλα έχει αποδειχθεί ιστορικά πως είναι το ίδιο επικίνδυνη με την ανελευθερία. Πολλές φορές δε, φοριέται γι αυτόν ακριβώς το λόγο. Για να χτυπηθεί η ελευθερία.

ΥΠΕΡΟΧΗ

2008-02-24T19:53:00.002+02:00

Η αγάπη είναι μια υπέροχη κακοτοπιά

Όσοι βάλθηκαν να την εξερευνήσουν

Δεν επέστρεψαν ποτέ

Καλή τους ώρα!

Οδυσσέας Ελύτης

ΔΙΧΑΣΜΕΝΕΣ ΤΣΕΠΕΣ

2008-02-22T11:32:00.004+02:00

Η δημοσιογράφος κυρία Χριστίνα Κοραή η οποία εμφανίζεται στην ΕΡΤ και εξηγεί πόσο καλά τα λέει το Μαξίμου, με την κυρία Χριστίνα Κοραή που γράφει στην Ελευθεροτυπία πόσο κακό είναι το Μαξίμου,έχουν κάποια σχέση;

Δεν νομίζω. Οι απόψεις τους , είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Θα πρόκειται για συνωνυμία. Οι δημοσιογράφοι δεν έχουν διχασμένη προσωπικότητα. Τα παντελόνια απλώς έχουν δύο τσέπες. Και τα ταγεράκια Gucci περισσότερες.

ΠΑΡΤΟ ΑΛΛΙΩΣ.ΑΝΑΠΟΔΑ

2008-02-21T15:11:00.005+02:00

Η είδηση κανονικά έπρεπε να είναι ίσια και όχι ανάποδη.

Δηλαδή πως το Σάββατο 23 Φεβρουαρίου, βγαίνει μια νέα εβδομαδιαία εφημερίδα, ο "Ανάποδος Τύπος". Οι συντελεστές της, με επικεφαλής τον Θανάση Καρτερό, έναν γερόλυκο (αλλά όχι γέρο) της δημοσιογραφίας, είναι εγγύηση πως για να πάνε επιτέλους τα πράγματα ίσια στη δημοσιογραφία, αρκεί να τα δούμε ανάποδα απ ό,τι μέχρι στιγμής.

Έλα ντε όμως που μερικοί θέλουν να περπατάνε ανάποδα, δηλαδή με το κεφάλι κάτω, για να μυρίζουν έγκαιρα πού κατουράει το αφεντικό! Το διαφημιστικό σποτ της εφημερίδας στην ΕΡΤ, κόπηκε (παραπέμφθηκε λένε στο νομικό τμήμα).

Ο Ανάποδος Τύπος εμφανιζόταν με εξώφυλλο τον Κώστα και την Νατάσα Καραμνλή, να κρατούν στοργικά τα δίδυμα της σκανδαλολογίας Θέμο και Μάκη. Και επειδή ο πρόεδρος της ΕΡΤ Χρήστος Παναγόπουλος, είναι ευαίσθητος άνθρωπος, σε θέματα που έχει ευαισθησίες ο Θόδωρος, ο οποίος εκτιμά την ευαισθησία του Καραμανλή για την έτσι κι αλλιώς ευαίσθητη Νατάσα, ο Ανάποδος Τύπος επιβεβαιώθηκε πριν εκδοθεί. Πάρτο αλλιώς, για να σωθούμε από την καμαρίλα με after shave δημοκρατίας. Κοινώς ανάποδα

VENCEREMOS

2008-02-19T23:44:00.003+02:00

Προτιμώ να γράψω τώρα. Τώρα που εσύ επέλεξες το τέλος, αποδεικνύοντας αυτό που είχες πει στο δικαστήριο μετά την αποτυχημένη επανάσταση του Ιουλίου του 53 : "η ιστορία θα με αθωώσει". Η ιστορία σε αθώωσε ακόμη μια φορά Φιντέλ. Με επιείκεια ίσως, επειδή είσαι από τους συγγραφείς της.

Είμαι από εκείνους που σου χρωστάνε το όνειρο. Τους χιλιάδες που φαντάστηκαν στα εφηβικά τους χρόνια, πως σε συνόδευαν στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα και κράταγαν πεισματικά κλειστά τα μάτια για να κρατήσει το όνειρο ως την κατάληψη της Αβάνας.

Είμαι απ αυτούς που ονειρεύτηκαν ένα σοσιαλισμό με τη φλόγα της Κούβας ,ίσως και με την όμορφιά των γυναικών της, (μόνο στο ένα απ αυτά δικαιώθηκα)

Και είμαι απ αυτούς που επανέλαβαν- ενοχικά ναι- μαζί με χιλιάδες ακόμη, τις καλοζωισμένες θεωρίες για τον εκδημοκρατισμό της Κούβας.

Μπορεί να γέρασα σύντροφε Φιντέλ, μου ήταν δύσκολο να αθροίζω απόπειρες δολοφονίας εναντίον σου, σχέδια ανατροπής, κακουχίες, μάχες, εμπάργκο, ακόμη και ερωμένες (αλήθεια Φιντέλ υπήρξε και η Οριάνα;)

Προτίμησα τις αναλύσεις των βιβλίων, τις θεωρίες που δεν είχαν πια τη ζάλη της επανάστασης, αλλά ενός μπουκαλιού ουίσκι. Χαμογελούσα ωστόσο βλέποντάς σε πεισματάρη, να εκφωνείς τους μαραθώνιους λόγους σου μέσα στη βροχή και θαύμαζα και το δικό μου πείσμα να πιστεύω σε σένα , μόνο για να πιστεύω.

Δεν πίστευα πως θα έκανες την Κούβα καλύτερη. Αυτή είναι δουλειά άλλων. Εσύ έκανες τον κόσμο να πιστεύει. Αυτή η ζαριά της ζωής που έρχεται αλλιώς και αντιλαμβάνεσαι πως το παιχνίδι δεν είναι στημένο πάντα. Δεν το ορίζουν.

Οι ιστορικοί που θα σε κρίνουν αγνοούν αυτή τη λειτουργία της ιστορίας. Βάζουν θετικά και αφαιρούν αρνητικά. Κάποιοι άνθρωποι όμως γεννιούνται για να κάνουν τους άλλους να πιστεύουν. Πως θα γίνουν καλύτεροι, σε μια καλύτερη ζωή.

Είναι εύκολο να είσαι καλός, δύσκολο όμως να κάνεις τους άλλους να πιστεύουν πως θα γίνουν.Ελπίζω να έγινα.

Η ιστορία σε αθωώνει προσφέροντάς σου για μια ακόμη φορά τον θαυμασμό του κόσμου. Σ άφησε να γράψεις εσύ το τέλος. Ίσως επειδή σ αγαπά κι αυτή πολύ.

Venceremos

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

2008-02-19T21:25:00.004+02:00

Η πρώτη ονομασία που πρότεινε ο Νίμιτς για το κράτος των Σκοπίων είναι Νέα Δημοκρατία της Μακεδονίας. Όπως είναι λογικό ο έλληνας πρωθυπουργός απέρριψε την πρόταση. Το γειτονικό κράτος δεν μπορεί να έχει όνομα που να περιέχει ως σύνθετο ή παράγωγο το "Νέα Δημοκρατία".

Στην αντίθετη περίπτωση υπάρχουν κίνδυνοι σοβαρών συγχύσεων. Σκεφθείτε να ανακοινωθεί για παράδειγμα πως υπάρχει ροζ DVD με στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας της Μακεδονίας, και μέχρι να διευκρινιστεί, να έχουν πέσει από τα μπαλκόνια οι έλληνες Ζαχόπουλοι. Για να μην πω το χειρότερο, να βγει ανακοίνωση πως ο Μητσοτάκης θα κάνει επίσκεψη στη Νέα Δημοκρατία της Μακεδονίας. Σκέφτεσται τι θα γίνει στα Σκόπια; Πρόσφυγες στο Κόσοβο.

Για να βοηθήσω τις διαπραγματεύσεις προτείνω μερικά ονόματα στη γείτονα χώρα:

Μακεδονία Ελεύθερη από Ψωμιάδη

Μακεδονία Φίλη του Γιώργου (ελλείψη Βενιζέλου)

Η ονομασία Μακεδονία χωρίς Καρατζαφέρη θα απορριφθεί από τα Σκόπια γιατί έχει ένα τούρκικο συνθετικό (Καρά) και ένα αλβανικό (Τζαφέρη). Για τους ίδιους λόγους αναμένεται να απορριφθεί το Μακεδονία χωρίς Καραμανλή

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

2008-02-18T09:05:00.002+02:00

Άμα ξανακούσω κανένα μαλάκα να μου λέει για το χιόνι, θα την πληρώσει η Χιονάτη

Τέλος...

ΤΩΡΑ ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ;

2008-02-18T08:31:00.003+02:00

Τελικά χιονίζει. Δεν το είχα καταλάβει. Ευτυχώς που είδα 70 ρεπόρτερ σε 6 κανάλια να επιμένουν σε αυτό. Τους είχαν βγάλει στο δρόμο επί 45 λεπτά, πραγματοποιώντας ένα τρομερό πείραμα. Ποιανού καναλιού ο ρεπόρτερ θα πεθάνει πρώτος από κρυοπαγήματα. Γιατί μάλλον γι αυτό επρόκειτο. Δεν τολμώ να πιστέψω πως τους είχαν βγάλει απλώς για να πουν "στη Μαλακάσα χιονίζει" , "στον Άγιο Στέφανο χιονίζει", "στον Πειραιά χιονίζει".

Έναν τύπο που σου λέει σοβαρά πως η μπάλα είναι στρογγυλή πώς τον λές; Μαλάκα. Το κανάλι που σου λέει πως χιονίζει όταν έχεις θαφτεί απ το χιόνι πώς τον λές; Μεγάααααλο...κανάλι

ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΑΤΥΧΙΑ ΜΟΥ

2008-02-17T15:33:00.003+02:00

photo by Ian BC North

Μ αρέσει που χιονίζει, που δεν βλέπω την τύφλα μου, που με ενδιαφέρει μόνο μην αποκλειστώ και παγώσω, που φοβάμαι μην κοπεί το ρεύμα, που δεν έχω τίποτα στο ψυγείο τώρα που και απ έξω ψυγείο είναι (αν ήταν SIEMENS όλο και κάτι μπορεί να είχε μέσα), που έχουν όλοι τα κεφάλια μέσα και που οι λουσάτοι δεν μπορούν να πάνε για σκι γιατί...χιονίζει

'Ετσι και λυώσει το χιόνι, θα ανακαλύψω πάλι πως μας κυβερνά ένας 50χρονος, θέλει να μας κυβερνήσει κάποια στιγμή ένας 33χρονος, μας έχει κάνει μπουρδέλο μια 35χρονη, το ερωτικό πρότυπο το υπερασπίζεται ένας χοντρός 53χρονος, η γυναίκα μου πιστεύει πως είναι 20χρονη, και εγώ δεν πρόκειται να πάρω σύνταξη ούτε 80χρονος. Σαν χώρα με υπόδικους ακούγεται.

Tide

2008-02-15T10:31:00.003+02:00

Ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, είχε γράψει κάποτε στην Ελευθεροτυπία, πως ο Νίκος Χατζηνικολάου,"είναι αποστειρωμένος, σαν μια μεγάλη διαφήμιση Tide." Τα χρόνια πέρασαν, ο καθένας ήδη έχει διανύσει δρόμο και ο Νίκος Χατζηνικολάου, είναι αυτός που είναι. Μπορεί πάλι εμείς απλώς να συνηθίσαμε το "Tide".

(Η μάνα μου έπλενε με Tide επί χρόνια και δεν κατάφερε ποτέ να μου εξηγήσει πού οφειλόταν αυτή η συνήθεια της. Ήταν απλώς συνήθεια την οποία μάλιστα θεωρούσε καλύτερη από τις συνήθειες άλλων μανάδων)

Ακούω δύο βδομάδες τώρα, τον Νίκο Χατζηνικολάου, στον ραδιοφωνικό σταθμό στον οποίο είναι και ιδιοκτήτης. Τον ακούω χωρίς το προστατευτικό κέλυφος της αναγνωρισιμότητάς του, χωρίς την αποδοχή που δημιουργεί η γνωστή εικόνα του, χωρίς το αυτονόητο της κυριαρχίας του. Εν ολίγοις χωρίς το "αυτό ξέρω αυτό εμπιστεύομαι" της γνωστής διαφήμισης. Είναι ένας ραδιοφωνικός παραγωγός ανάμεσα σε χιλιάδες στην Αθήνα και όχι ο κυρίαρχος ενός δελτίου που έτσι κι αλλιώς θα δεις. Είναι σαν κάποιος να σου δίνει τη δυνατότητα να τον κρίνεις εξ αρχής. Από μηδενική βάση.

Απογοητευτικός. Με χιούμορ Λυκείου. Κάτι ανάμεσα σε Τράγκα και Λιάτσο. Με ακροβασίες σε νεωτερισμούς που του είναι ξένοι. Πλέει αργά στην επιφάνεια χωρίς τη γνώση της βουτιάς. Αποκαλεί με ευκολία τις φήμες που έχει συγκεντρώσει "ρεπορτάζ" και κάνει άτεχνα παιχνίδι με συμφέροντα που ταιράζουν στη γραμμή πλεύσης του εκδοτικού "συγκροτήματός" του.

Δραματική ήταν η εκπομπή με τον Μπιλ Γκέιτζ, στην οποία ο κύριος Χατζηνικολάου, αναρωτήθηκε πώς είναι δυνατόν ένας τόσο κακοντυμένος άντρας να είναι τόσο πετυχημένος. Έλα ντε!

Ο Νίκος Χατζηνικολάου είναι δέσμιος της εικόνας και εραστής της εικόνας του. Και μαζί με αυτόν και μεις. Χωρίς αυτή δεν υπάρχει. Η εικόνα δεν είναι ουσία, αλλά μπορεί να γίνει αν αυτή μόνο είναι η εικόνα σου. Όπως ακριβώς στις διαφημίσεις του Tide...

ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ Ο 1,3 (σε επιδότηση)

2008-02-14T09:33:00.008+02:00

Γι αυτόν τον Άγιο (Βαλεντίνο), πρέπει να κάνω δώρο σήμερα;

Και μην ξεχνάτε σήμερα είναι ημέρα μνήμης. Τέτοια μέρα πριν από χρόνια, ο Λουδοβίκος των Ανωγείων με τη Νατάσα, πήραν την απόφαση να κατατροπώσουν τον ξενόφερτο Άγιο Βαλεντίνο και να αναδείξουν τον Άγιο Υάκινθο (βοήθειά μας) ως άγιο των ερωτευμένων. Είναι ο προστάτης άγιος του Ζαχόπουλου και της Τσέκου, του Κούγια και της Βατίδου και παλιότερα είχε βάλει και το χέρι του στον δυνατό έρωτα Φουστάνου-Θεοδωρίδου.

Η μάχη συνεχίζεται. Μπορεί ο θεσμός των Υακινθείων να δέχτηκε πλήγμα με την πτώση Ζαχόπουλου (μέγας χορηγός του πολιτισμού, του Λουδοβίκου, του Συλλόγου Παιδεραστών τα Αρνάκια, του Ομίλου Θαλασίου Σκι Μονής Βατοπεδίου, της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης Φάε να Χεις, των ταινιών "Σκισμένη Παρθενοραφή" και "ο Μπιθοκούκουρας"), αλλά τίποτα δεν χάθηκε.

VENCEREMOS. Θα νικήσουμε. Εδώ κάναμε την Νατάσα χειρουργό.

Η επιχορήγηση είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της κωλοτούμπας

ΖΩΟΛΟΓΙΚΗ T.V

2008-02-13T10:46:00.004+02:00

Οι τρελοί τελικώς γράφουν καλά στην τηλεόραση. Έχουν αυτή τη ματιά που εστιάζει σε κάτι μακρινό που δεν ξέρεις αν είναι το παρελθόν ή το μέλλον. Ο Σταύρος Θεοδωράκης το ήξερε αυτό. Μπήκε με τις κάμερές του στο τρελάδικο και τις άφησε να περιηγηθούν σε αυτό τον κόσμο των τρελών. Γιατί άραγε;

Ξεκίνησε με τις παιδικές του αναμνήσεις, αναφέρθηκε σε επώνυμους που άκουγαν φωνές όπως ο Βυζιηνός, επικαλέστηκε τον Σαίξπηρ και βέβαια το "είμαστε ένα απέραντο φρενοκομείο" του Κωνσταντίνου Καραμανλή ,για να προσφέρει τον απαραίτητο λούστρο της αναζήτησης, στο εγχείρημά του. Αναζήτηση;

Κάμερες που καταγράφουν τρελούς. Άγνωστες , παράξενες και γι αυτό πουληστερές εικόνες. Παράξενα πρόσωπα, στραπατσαρισμένα από την αέναη εσωτερική αστάθεια και τα χημικά.

"Πρωταγωνιστής" βέβαια είναι ο ίδιος. Περιφέρεται με λάγνο διανοουμενισμό, και υποτείθεται καταγράφει τη "σοφία των τρελών". Γιατί;

Αν είχε μπει δημοσιογράφος με κάμερα στο τρελάδικο θα είχε καταγγελθεί από πεντακόσιες αρχές, ενώσεις και εφημερίδες. Στον κύριο Θεοδωράκη, παρείχε την πλήρη κάλυψη ακόμη και η κυρία Φωτεινή Τσαλίκογλου, ψυχολόγος (όχι ψυχίατρος) , η οποία στήνει τη συνέντευξή της με φόντο επεισόδιο μεταφοράς τρελού!

Γιατί λοιπόν; Για να πούμε υπάρχει κι ο κόσμος των τρελών;Φαντάζομαι πως ο κόσμος αυτός δεν είναι σε θέση ούτε να συναινέσει για το αν θέλει να τον τραβήξει η κάμερα. Είναι κόσμος τηλεοπτικό φόντο.

Νομίζω πως η εκπομπή έγινε ,για τον ίδιο λόγο που θα γινόταν μια εκπομπή με τον Θεοδωράκη σε ένα ζωολογικό κήπο, μέσα στα κλουβιά με τα παράξενα ζώα. Μόνο που στο τρελάδικο ο κύριος Θεοδωράκης δεν κινδύνευε.

Μην πουλάτε τρέλα κύριε Θεοδωράκη

Νομίζω πως μπορείτε και διαφορετικά

ΛΟΙΠΟΝ...

2008-02-12T18:51:00.000+02:00

Σ υ γ ν ω μ η

Η αλήθεια είναι τρόπος να αγαπάς.

Καμιά αλήθεια όμως δεν είναι τόσο σημαντική,

όσο η αγάπη.

Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΗΣ

2008-02-12T17:45:00.000+02:00

Η Ντάρια είναι 22 χρόνων από τη Ρωσία. Μια μέρα ενώ είχε πέσει σε μποτιλιάρισμα στη Μόσχα, έβαλε το ραδιόφωνο, πάτησε το κουμπί μιας κάμερας στο ταμπλώ του αυτοκινήτου και άρχισε να τραγουδά. Έτσι απλά. Κι η κάμερα κατέγραψε αυτό που είναι η Ντάρια.

Χαμόγελο, κίνηση, ερωτισμός χωρίς το άγχος της σύγκρισης ή της αντιπαροχής. Το βίντεο το έδωσε σε κάποιο φίλο της και αυτός το ανέβασε στο You Tube. Η Ντάρια έγινε θρύλος.

Το βίντεο είναι αφιερωμένο σε όσες κυρίες δηλώνουν "είμαι πετυχημένη γιατί είμαι ο εαυτός μου". Και εννοούν εγώ, τρία συνολάκια Dolce Cambana, πέντε ζευγάρια Manolo Blahnik, δέκα HERMES και κάτι ψιλά σε ...άντρα

Απολαύστε το βίντεο:http://www.youtube.com/watch?v=I9pUHROqKuE&feature=related

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΑΝΤΑΜ

2008-02-11T22:01:00.000+02:00

"Καληνύχτα και καλή τύχη".

Με αυτή την αποφώνηση είχε κλείσει το ραδιοφωνικό της μήνυμα προς τους κατοίκους του Λονδίνου, η βασίλισσα της Αγγλίας, κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του Β παγκοσμίου πολέμου.

Η Έλλη μάλλον αγνοεί πως η φράση σχετίζεται με βομβαρδισμούς και ερείπια και έτσι τη χρησιμοποιεί με άνεση στο δελτίο.

Προφανώς την έχει αντιγράψει από την ταινία του Τζώρτζ Κλούνει, όπου ο ήρωας-δημοσιογράφος, θύμα της επιτροπής Μακάρθυ, κλείνει κάθε βράδυ έτσι την εκπομπή του.

Νομίζω πως στην Έλλη και την λογοδιάρροια του δελτίου της θα ταίριαζε μια άλλη φράση από το "'Οσα παίρνει ο άνεμος"

"Ειλικρινά δεν δίνω δεκάρα αγαπητή μου"