ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ

Πέρασα μετά από χρόνια. Δεν ξέρω γιατί αλλά πέρασα. Το μπαλκονάκι μικρό. Τα δέντρα μεγάλωσαν μετά από τόσα χρόνια. Έξω από το αριστερό παράθυρο, ένα μικρό τραπεζάκι. Ίσα να χωράει έναν καφέ, ένα τασάκι και ψιλολόγια. Καθόταν στην καρέκλα ακουμπώντας τα πόδια στα κάγκελα. Δεν θα ήταν πάνω από τριάντα. Σε λίγο βγήκε και αυτή. Νέα, όμορφη, με τον αέρα του έρωτα. Άφησε ένα φλυτζάνι με καφέ στο τραπεζάκι και πέρασε τα δάχτυλά της στα μαλλιά του. Αυτός την κοίταξε και της έπιασε το χέρι.Γέλασαν και οι δυό χωρίς λόγο. Άναψε ένα τσιγάρο και της το έδωσε. Το πήρε προσεκτικά στα δάχτυλα και τον φίλησε.

Έμεινα να τους κοιτάω για ώρα. Μπήκα στον πειρασμό να τους φωνάξω. "Ε εσείς. Απ τα παράθυρά σας έχω δει τον κόσμο. Στην μεγάλη κουζίνα με το πρωινό φως, η μυρωδιά του καφέ μου έχει ποτίσει τους τοίχους σας. Στην κρεββατοκάμαρά σας, ξέρω όλα τα σημάδια στο ταβάνι. Και τα πατώματά σας είναι χαραγμένα απ την αγωνία μου.Το σπίτι σας ήταν το σπίτι μου"

Δώδεκα χρόνια πριν. Μόλις είχα χωρίσει. Στη Λόρδου Βύρωνος, σε ένα δυαράκι έριξα πρόχειρα ένα στρώμα στο πάτωμα και δυό καρέκλες στο άλλο δωμάτιο. Άδειο σπίτι. Γέμισε γρήγορα με φόβους, με ανομολόγητες ενοχές. Τα παιδιά πρώτα και κύρια. Το μέλλον. Θα αντέξω; Θα άντεχα ό,τι και αν συνέβαινε γιατί υπήρχε αυτή. Υπήρχε ο έρωτας που μόλις είχα συστηθεί μαζί του. Με ανέτρεπε, με όριζε, με έκανε δυνατό, ευτυχισμένο.

Άντεξα. Σκόρπισα μέσα μου και ξαναγεννήθηκα. Έφτιαξα ένα σκληρό κέλυφος για να προστατεύω αυτά τα μικρά ευαίσθητα κομμάτια μέσα μου. Με προστάτευε αλλά με έκρυβε κιόλας.

Άντεξα. Ίσως έκανα λάθος. Μπορεί οι άνθρωποι να μην πρέπει να αντέχουν πάντα. Να σπάνε. Να ραγίζουν για να μπαίνει μέσα τους και αυτό που δεν γνωρίζουν.

Λέω να ξαναπεράσω απ τη Λόρδου Βύρωνος και αυτή τη φορά θα φωνάξω "ε εσείς, αν δεν αντέξετε δεν πειράζει"