ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Εσύ που αντικρίζεις τόση ομορφιά στον καθρέφτη σου

Πώς κλείνεις τα μάτια;

Στο σκοτάδι τίποτα δεν λάμπει αν δεν το κοιτάς

Εγώ ψάχνω το φως μου

Γι αυτό αγαπώ νύχτα

----------------------------------------------------

ΕΡΩΤΑΣ ΜΟΝΟΣ

Του έρωτα ο πόνος

σαν άνθρωπος μόνος

μετρά τα σημάδια

μαχαίρια ή χάδια;

Κι όλα δρόμος

Εμείς που ζήσαμε τα ίδια πάθη

ποιός είναι ρόδο

και ποιός αγκάθι

'Ετσι που κάναμε τα ίδια λάθη

ποιός έχει πάθει

ποιός έχει μάθει;

Η αγάπη σου νόμος

και κλέφτης ο χρόνος

με μέρες χαμένες

δικές μου μα ξένες

Κι όλα πόνος

Εμείς που ζήσαμε τα ίδια πάθη

ποιός είναι ρόδο

και ποιός αγκάθι

'Ετσι που κάναμε τα ίδια λάθη

ποιός έχει πάθει

ποιός έχει μάθει;

ΣΑΝ ΞΕΝΟΣ

Ξένος δεν υπήρξε κανείς

σε οικεία αγάπη

Σε έδαφος μνήμης

δεν φυτρώνουν μισές αλήθειες

Ο Αύγουστος με νερό αρμυρό

και -μι και -ρο

και φύκια.

Με την αφέλεια παιδιού στα χείλια

γέλια κοχύλια.

Μόνο στα μαλλιά σου

μπερδεύονται τα λόγια μου

Και κάποιο -ι

ενός παλιού Ιούλη

ΦΤΑΙΝΕ Ο ΚΩΝΩΠΕΣ

Έχω διυλίσει κώνωπες, μα με τις κάμηλους έκανα θηλιές. Άλλες τις πέρασα σε μένα και νομίζω πως τις πιο πολλές, σε άλλους. Με διασώζει που δεν ξέρω πότε και σε ποιούς. Αλλά δεν με κάνει και περήφανο. Βλάκα μόνο. Και έρχεται η ώρα, αυτή που χτυπά για σένα μόνο για σένα, που η αυτάρκειά σου, με την κορδωμένη ελαφρότητά της, δε σου αρκεί για να μην πνιγείς.
Και ψάχνεις το βάρος της ουσίας. Ένα χαμόγελο, μια χαζή υπόσχεση, μια διαβεβαίωση που δεν είναι τίποτα άλλο από την εξομολόγηση της ανάγκης. Όλα αυτά που από πάνω τους πέταγαν οι θορυβώδεις κώνωπες της αυτοικανοποίησης. Και τα σχοινιά; Τα σχοινιά αφού δεν σε έπνιξαν,ίσως πάνω τους κρεμάσεις τη συγνώμη

ΣΤΑ ΚΑΡΟΤΣΙΑ

Έβγαλα προχθές τα παιδιά για φαί.

"Τι θα πιείτε παιδιά νεράκι ή καμιά κόκα κόλα;"

"Μπα καμιά μπυρίτσα καλύτερα..."

Πώς; Τι; Πότε; Τι μπυρίτσα ρε παιδιά;Δηλαδή εγώ τώρα πρέπει να πιω τσάι;

Πριν προλάβω να ξεπεράσω το σοκ, πήρε η μεγάλη από το Λονδίνο:

"Άκου να δεις έχουμε πρόβλημα. Ο μικρός μας, τα έχει με μία γκόμενα που καθόλου δεν την γουστάρω και η οποία τον παίζει. Έχει γίνει χάλια. Μήπως να του μιλήσεις;"

Ποιά γκόμενα ρε παιδιά; Ποιά παίζει; Αφού αυτός έπαιζε με τα αυτοκινητάκια;

Μάλιστα. Η Λονδρέζα έχει και μπλογκ. Και γράφει βαθυστόχαστα για τους έρωτές της. Και όταν της γράφω σχόλια με τρόπο, μου απαντάει κιόλας. Άκου θράσος.

Η μεσαία αποκαλεί τον μικρό,πώς τον λέει,... α... "μουνόδουλο". Ο Μπαμπινιώτης της ερωτικής τέχνης. Και κάνει και ανάλυση

Ρε θα σας βάλω πίσω στα καρότσια με το μπιμπερό, και θα σας τσουλάω όλη μέρα να έχω το κεφάλι μου ήσυχο.

Άκου έρωτες.

Έρωτες; Ε;

Ε από πού πήραν τα παιδιά...

----------------------------------------------------

ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ

Πέρασα μετά από χρόνια. Δεν ξέρω γιατί αλλά πέρασα. Το μπαλκονάκι μικρό. Τα δέντρα μεγάλωσαν μετά από τόσα χρόνια. Έξω από το αριστερό παράθυρο, ένα μικρό τραπεζάκι. Ίσα να χωράει έναν καφέ, ένα τασάκι και ψιλολόγια. Καθόταν στην καρέκλα ακουμπώντας τα πόδια στα κάγκελα. Δεν θα ήταν πάνω από τριάντα. Σε λίγο βγήκε και αυτή. Νέα, όμορφη, με τον αέρα του έρωτα. Άφησε ένα φλυτζάνι με καφέ στο τραπεζάκι και πέρασε τα δάχτυλά της στα μαλλιά του. Αυτός την κοίταξε και της έπιασε το χέρι.Γέλασαν και οι δυό χωρίς λόγο. Άναψε ένα τσιγάρο και της το έδωσε. Το πήρε προσεκτικά στα δάχτυλα και τον φίλησε.

Έμεινα να τους κοιτάω για ώρα. Μπήκα στον πειρασμό να τους φωνάξω. "Ε εσείς. Απ τα παράθυρά σας έχω δει τον κόσμο. Στην μεγάλη κουζίνα με το πρωινό φως, η μυρωδιά του καφέ μου έχει ποτίσει τους τοίχους σας. Στην κρεββατοκάμαρά σας, ξέρω όλα τα σημάδια στο ταβάνι. Και τα πατώματά σας είναι χαραγμένα απ την αγωνία μου.Το σπίτι σας ήταν το σπίτι μου"

Δώδεκα χρόνια πριν. Μόλις είχα χωρίσει. Στη Λόρδου Βύρωνος, σε ένα δυαράκι έριξα πρόχειρα ένα στρώμα στο πάτωμα και δυό καρέκλες στο άλλο δωμάτιο. Άδειο σπίτι. Γέμισε γρήγορα με φόβους, με ανομολόγητες ενοχές. Τα παιδιά πρώτα και κύρια. Το μέλλον. Θα αντέξω; Θα άντεχα ό,τι και αν συνέβαινε γιατί υπήρχε αυτή. Υπήρχε ο έρωτας που μόλις είχα συστηθεί μαζί του. Με ανέτρεπε, με όριζε, με έκανε δυνατό, ευτυχισμένο.

Άντεξα. Σκόρπισα μέσα μου και ξαναγεννήθηκα. Έφτιαξα ένα σκληρό κέλυφος για να προστατεύω αυτά τα μικρά ευαίσθητα κομμάτια μέσα μου. Με προστάτευε αλλά με έκρυβε κιόλας.

Άντεξα. Ίσως έκανα λάθος. Μπορεί οι άνθρωποι να μην πρέπει να αντέχουν πάντα. Να σπάνε. Να ραγίζουν για να μπαίνει μέσα τους και αυτό που δεν γνωρίζουν.

Λέω να ξαναπεράσω απ τη Λόρδου Βύρωνος και αυτή τη φορά θα φωνάξω "ε εσείς, αν δεν αντέξετε δεν πειράζει"

ΑΠΟΡΙΑ

Μέχρι σήμερα η λαική ρήση "φάε λάδι και έλα βράδυ", υπέκρυπτε πολλές φορές κάποια σεξουαλικά υπονοούμενα. Μετά την αποκάλυψη πως ηλιέλαιο μαγειρικής είχε νοθευτεί με ορυκτέλαια, όποιος λέει τη φράση αυτή πραγματικά με τη σεξουαλική της σημασία, αρκεί να έχει πάνω του προφυλακτικά ή χρειάζεται τίποτα φλάτζες, μπουζί και τσιμούχες;

ΠΟΤΕ ΠΕΡΑΣΑΝ 42 ΧΡΟΝΙΑ;

Πάντα είχα καλές σχέσεις με τον χρόνο. Σε χρόνο αόριστο έγιναν όσα με καθόρισαν. Γεννήθηκα, έκλαψα,γέλασα,με γέλασαν, αγάπησα. Ο παρατατικός είχε τη συμβολή του. Μετέτρεπε το συμβάν, σε ζωή μέσα απ την επανάληψη, σε εμπειρία. Έτσι έμαθα να γελάω, να κλαίω, να αγαπάω...Ο ενεστώτας πάντα στοιχημάτιζε με τα ενδεχόμενα υποσχόμενος πως θα δικαιωθεί.Στάθηκε η πιο απατηλή έκφραση του χρόνου. "Ξέρω" αλλά δεν έμαθα ακόμη. "Μπορώ" αλλά υποφέρω. "Αγαπώ" αλλά δεν φτάνει. Στον μέλλοντα έχω απλώσει τη μπουγάδα μου. Κάτι όνειρα, δυο τρεις υποσχέσεις,ματιές με νόημα, και νοήματα που ψάχνουν μάτια. Αν κάνει καλό καιρό θα έχω κάτι να φορέσω. Ακόμη και ο υπερσυντέλικος που υπήρξε πάντα δύστροπος είχε κάτι να μου προσφέρει. Τις αναμνήσεις. Είχα...Είχα;
Ας μιλήσουμε με παρακείμενο. Έχω συμπληρώσει 15.340 μέρες ζωής. Ή αν θέλετε 42 χρόνια. Σε όλους τους χρόνους

Αυτό λοιπόν είναι για μένα


Get your own playlist at snapdrive.net!
Στίχοι: Λάκης Παππάς - Μουσική: Γιάννης Αργύρης
Τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη


Και αυτό για όποιον θεωρεί ότι το δικαιούται




Στίχοι: Κατίνα Παΐζη - Μουσική: Βασίλης Δημητρίου
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος

(Ευχαριστώ τον μόνο και μοναδικό κούκο για την ευγενική χορηγία των ασμάτων.Χρωστάω ούζο στο νησί)

ΘΩΜΑ ΕΙΣΑΙ ΣΠΙΤΙ ΤΟ ΞΕΡΩ

Σπίτι είναι ο Θωμάς. Πού να πάει;Είναι αρχές του μήνα και έχει 100 ευρώ. Βαριέται να πάει και ως το ΑΤΜ να κάνει μια αναληψούλα για να πεταχτεί στη Χαβάη. Αλλά Χαβάη βρε παιδί μου! Πάλι Χαβάη;

Σε καταλαβαίνω.Πώς είναι έτσι αυτή η ζωή! Να σηκώνεις τηλέφωνα, να κάνεις αναλήψεις, τα τρέχεις στην άκρη του κόσμου.Τςς τςς τςς...Καθημερινότητα,μουντή καθημερινότητα.
Να σε ρωτήσω ρε Θωμά.Δουλεύεις;Ναι εεε. Πόσα παίρνεις; 700 ευρώ ρε μεγάλε; Μπράβο,εξαιρετικό σε βρίσκω. Γι αυτό πας Χαβάη, Μπαχάμες,Πουκέ.Όταν επιστρέψεις Θωμά μου από τη Χαβάη, η Ελλάδα θα είναι αλλιώς δυστυχώς. Θα έχουν φύγει όλοι οι 700ευρίτες για Χαβάη.Κατάλαβες Θωμά; Όχι ε...Γι αυτό σε στέλνουν Χαβάη εσένα και την γκόμενα.

Έχουν πρηχτεί τα συκώτια μου με αυτό τον ύμνο της ενοχικής ανοησίας που ακούω παντού. Στα ραδιόφωνα, στις καφετέριες,στους δρόμους.Η ζωή είναι απλή και όταν λέμε ότι πρέπει να τη χαιρόμαστε εννοούμε να βάζουμε στόχους μακρόπνοης και μακρινής διασκέδασης.Και μόνο. Οι οποίοι θα ικανοποιηθούν δι αυτοματισμού. Κάτι σαν το αυτόματο μηχάνημα αναλήψεων.Κι αν το αυτόματο μηχάνημα δεν δίνει γιατί απλώς δεν έχετε, πάρτε ένα δάνειο ρε αδελφέ. Φυσικά από την Millenium Bank την οποία επίσης υμνεί η κυρία Πρωτοψάλτη.

Κάποτε η μαζική κουλτούρα του καπιταλισμού, προέτασε τον φιλελευθερισμό και το αμερικάνικο όνειρο. Όλοι μπορείτε να πιστεύετε πως θα πετύχετε, ενώ το σύστημα πλουτίζει.

Τώρα η μαζική κουλτούρα προτάσει την ανοησία. Αποβλακωθείτε, μην ανησυχείτε, παραθοδείτε στα χρυσά μας χέρια.Αφήστε τα όνειρα. Όνειρο είναι ότι διαθέτει την αβάσταχτη ελαφρότητα της ανοησίας.

Ο Θωμάς, ο κάθε Θωμάς αισθάνεται ένοχος που δεν μπορεί να κάνει όσα λέει το τραγούδι. Τι ένοχος, ούτε γκόμενα δεν θα έχει με τα μυαλά αυτά. Και δεν μπορεί να εξηγήσει ποιός φταίει. Άλλωστε τον έχουν μάθει να μην εξηγεί. Μόνο να καταναλώνει. Ο Θωμάς της Ελλάδας μπορεί να αγοράσει ταμπόν ενώ δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει και μπορεί να πέσει να πεθάνει αν δεν πάει Χαβάη. Φταίει αυτός λοιπόν.
Ή θα χρεωθεί για να γίνει συμβατός με μια ζωή τηλεσπότ (στην millenium είπαμε) ή θα βουλιάξει στον βάλτο μιας τεχνητής υπαρξιακής θύελας (ποιός είμαι, γιατί δεν είμαι έτσι,εγώ φταίω, απέτυχα...)

Ευτυχώς υπάρχουν και οι άπιστοι Θωμάδες.Κάτι τύποι καχύποπτοι, υποψιασμένοι,που πίνουν ούζο, γλεντάνε με την γυναίκα τους και την καμαρώνουν (στη Μάνη ρε αδελφέ),τους κοιτάει στα μάτια κι αυτή (αηδία αυτά τα χαβανέζικα πουκάμισα) και περνούν μια χαρά. Πάνε μετά στη δουλειά και λένε "δεν είναι έτσι τα πράγματα, αφήστε τα παραμύθια". Κι όταν ακούσουν πως ο Καραμανλής κουράστηκε ή ο Γιωργάκης έπεσε από το ποδήλατο σκάνε και κανένα ανέκδοτο. Ξέρω πολλούς τέτοιους ευτυχώς. Που αν συναντήσουν πουθενά την Πρωτοψάλτη θα της πουν :"γιατί ρε γαμώτο"

---------------------------------------

ΕΣΕΙΣ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ

Ε, εσείς, ερωτευμένοι, με την υπόσχεση στα μάτια. Και οι άλλοι που τη ζηλεύετε γιατί δεν ήρθε στα δικά σας. Τραβάτε δίπλα σο blog του ΜΗΘΥΜΝΑΙΟΥ,να διαβάσετε και να ακούσετε ένα απ τα πιο όμορφα ερωτικά ποιήματα που γράφτηκαν ποτέ. Το ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ του Ελύτη.
Όσοι προσκυνήσατε κάποιο έρωτα στο κάστρο της Μήθυμνας, σκεφθείτε πως είναι σούρουπο. Ο ήλιος πέφτει προς το Σίγρι, μπροστά στα μάτια του Αλμπέρ Καμύ κι εκείνος περιγράφει το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα του κόσμου. Στο κάστρο,στη μεγάλη πόρτα, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, φτάνει από την Πόλη για να ζητήσει για νύφη την κόρη του Γατελούζου. Τον υποδέχονται ο Μίκης και ο Ελύτης.

και αυτό από τον...άλλο

Έρωτας σταυροφόρος
Ο φέρων και ο έχων
Πόσες φορές
Την ευθύνη
Στα πόδια σου
Εσύ που νίκησες σκιες
Θα ακούς βήματα στις σκάλες.
Σιγά θα ξυπνήσει
Μα δεν...
Πάντα το ίσως

Ο πίνακας είναι της φίλης

ΜΑΡΙΑΝΑΣ Ηλιοβασίλεμα στην Πέτρα, απέναντι από την Μήθυμνα της Λέσβου

ΟΛΑ ΝΥΧΤΑ

Ν αγαπάς σα να λες καληνύχτα
σα να βάζεις στην τσέπη κλειδιά
έτσι απλά σα να έρχεται η νύχτα
στο κρεββάτι στη δική μου μεριά

Ν αγαπάς σα να λες καληνύχτα
ποια νύχτα
Ν αγαπάς, να θυμάσαι
μη φοβάσαι

Ν αγαπάς σα να βλέπεις φεγγάρι
σα ν ανοίγεις μια πόρτα κλειστή
και γω θα μαι του δρόμου φανάρι
ξεχασμένο, μια λάμπα σβηστή

Ν αγαπάς σα να λες καληνύχτα
ποια νύχτα
Ν αγαπάς, να θυμάσαι
μη φοβάσαι

Ν αγαπάς σα να είναι για πάντα
το "ποτέ" μην το πεις πουθενά
και γω που χω κλεισμένα σαράντα
την αγάπη μαθαίνω ξανά

Ν αγαπάς σα να λες καληνύχτα
ποια νύχτα
Ν αγαπάς, να θυμάσαι
μη φοβάσαι

ΙΣΩΣ

"Ο Χρήστος έπαθε έμφραγμα. Είναι στην εντατική, δεν ξέρουν αν θα ζήσει". Τόσο εύκολα παθαίνουν οι άνθρωποι έμφραγμα. Και τόσο απλά κάποιος σε παίρνει τηλέφωνο για να τον ακούσεις να κλαίει. Να μοιράσει τον πόνο που νοιώθει ,δεξιά και αριστερά μήπως και μικρύνει
Ο Χρήστος είναι ξάδελφός μου. Δεν έχουμε ιδιαίτερες σχέσεις. Άλλες πόλεις, άλλες γενιές. Μας συνδέει όμως μια βαθειά εκτίμηση. Όταν ήμουν μικρος, ο Χρήστος ήταν για μένα το πρότυπο.Το παιδί που κατάφερε να ανατρέψει όλα τα φαινομενικά προδιαγεγραμμένα. Τον πατέρα του Χρήστου, τον εκτέλεσαν. Όχι οι εχθροί. Οι έλληνες. Ήταν ένας μεγάλος επαναστάτης, που δεν αντάλαξε τις ιδέες του ούτε με την προσφορά ζωής που του έκαναν την τελευταία στιγμή. Μερικά χρόνια πριν είχε μοιράσει τα τσιφλίκια στους ακτήμονες με το έτσι θέλω και βρέθηκε στην Ακροναυπλία. "Αν υπάρχει δεύτερη ζωή, ακόμη και εκεί θα παλεύω", ήταν οι τελευταίες του κουβέντες στο εκτελεστικό απόσπασμα (πόσο αφύσικο ακούγεται "εκτελεστικό απόσπασμα" κι όμως δεν πέρασαν τόσα πολλά χρόνια)
Ο γιος του ο Χρήστος,ήταν εφτά χρόνων. Επιβίωσε πουλώντας κουλούρια. Πέρασε πρώτος στο Πολυτεχνείο και έζησε μια ζωή όλο ανατροπές. Όχι πολιτικές. Στον τομέα αυτό η φύση του μαχητή Χρήστου ήταν φοβική.Οι άνθρωποι που εκστόμιζαν μεγάλες ιδέες φάνταζαν το ίδιο επικίνδυνοι με αυτούς που τις πολεμούσαν.
Σκληρός και ευαίσθητος ταυτόχρονα, με την υπόσχεση της κατανόησης που ήξερες πως την είχε έτοιμη. Αεικίνητος, έστηνε επιχειρήσεις, έβρισκε πατέντες, έψαχνε. Μόνο τη ζωή του δεν κατάφερε να στήσει όπως ήθελε. "Ξάδερφε η ζωή είναι απλή, γι αυτό παρουσιάζουμε δυσκολία να την κατανοήσουμε" έλεγε. Είχε δίκιο. Έχει δίκιο.
Ο Χρήστος έπαθε έμφραγμα σε αυτή τη γαμημένη απλή ζωή που είναι δύσκολο να κατανοήσουμε.
Έπιασα το τηλέφωνο χωρίς να έχω πάρει την απόφαση. Τελικά έγραψα μήνυμα "Ο Χρήστος είναι στην εντατική, μπορείς να βοηθήσεις;"
Η απάντηση ήρθε σχεδόν αμέσως "είμαι σίγουρη πως είνα σε καλά χέρια. Ίσως αύριο"
Η ζωή είναι απλή. Μπορεί να γραφτεί με ένα έμφραγμα, ακόμη και με ένα ίσως. Ίσως αύριο... Ίσως αύριο να είναι αργά

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Η επιστροφή πάντα υπογράφει την απουσία.
Επιστροφή λοιπόν.

Με Καβάφη για μια άλλη επιστροφή. Τη δική μου ίσως

Επεστρεφε

Επεστρεφε συχνα και παιρνε με,
αγαπημενη αισθησις επεστρεφε και παιρνε με-
οταν ξυπνα του σωματος η μνημη,
κ'επιθυμια παληα ξαναπερνα στο αιμα,
οταν τα χειλη και το δερμα ενθυμουνται,
κ'αισθανονται τα χερια σαν ν'αγγιζουν παλι.

Επεστρεφε συχνα και παιρνε με την νυχτα,
οταν τα χειλη και το δερμα ενθυμουνται'''

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΛΟΙΠΟΝ

Μια γενέθλια μέρα, δεν θα ξέρεις το πόσα
θα ανοίγεις τα δώρα, θα κερνάς τα φιλιά
κι όλοι εκείνοι που ξέρουν πως περάσαμε τόσα
θα καπνίζουν, θα πίνουν, σαν σε μέρα παλιά

Μια γενέθλια μέρα, θα χουν φύγει οι φίλοι
θα χουν μείνει τα χρόνια σαν ανάγκες βαριά
και εκεί κάπου στο βάθος του δικού σου Απρίλη
μια χαμένη αγάπη και σβησμένα κεριά

ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ (ΚΟΡ) ΜΑΡΑ

Η κυρία λέγεται Μάρα Καρφάνια.Είναι 32 χρόνων και πρώην τηλεπερσόνα. Γιατί τώρα πια είναι βουλευτής του Μπερλουσκόνι και υπουργός.Στην Μάρα χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ, γιατί από την ημέρα που είδα τη φωτογραφία και το όνομά της, απελευθέρωσα το μυαλό μου από έναν αντιαισθητικό συνειρμό που ενεργοποιούσε το όνομα Μάρα. Τέρμα η Μάρα της ξυνίλας,του βλαχομπαρόκ και της πολιτικομπουρδούκλας.Τέλος η Μάρα ως εικόνα και έννοια νεοπλουτισμού και γλιτσοσυνωμοσίας. Τώρα Μάρα σημαίνει Καρφάνια. Με τα όλα της.
Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν η κυρία Καρφάνια, τα κάνει γυαλιά καρφ(ι)ά στην πολιτική σκηνή της Ιταλίας. Σε μια από τις πρώτες της πολιτικές εμφανίσεις πριν απο καιρό, ο Μπερλουσκόνι της είπε πως θα την παντρευόταν ευχαρίστως. Αυτό έκανε έξαλλη την κυρία Μπερλουσκόνι, η οποία αξίωσε με επιστολή της στις εφημερίδες, συγνώμη από τον Σίλβιο. Ο Μπερλουσκόνι ζήτησε συγνώμη, αλλά την τοποθέτησε πλέον στο υπουργικό του συμβούλιο,που μοιάζει με πασαρέλα (αριθμούν 4 οι ωραίες).
Νομίζω πως η κίνηση αυτή του Μπερλουσκόνι ήταν άκρως πολιτική. Άντε τώρα να είσαι στην αντιπολίτευση. Πώς να διαφωνήσεις με την Μάρα. Πώς;
Σ ευχαριστώ Μάρα. Προφέρω το όνομα, χωρίς να μου ρχεται στο μυαλό η άλλη Μάρα η σάρα και το κακό συναπάντημα.

ΥΓ Επειδή πήραν τα μυαλά σας αέρα...Φάνη Πάλη Πετραλιά.Για να μην ξεχνιόμαστε

---------------------------------------

NO PROBLEM

Στην Πράγα πήγα πρώτη φορά, λίγο μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Το Τείχος είχε πέσει, οι άνθρωποι έλεγαν πως επιτέλους στέκονταν όρθιοι και στην πραγματικότητα όλα ήταν μετέωρα. Το μετέωρο βήμα της Ιστορίας. Μπα... Παραμύθια. Της Ιστορίας της αρκεί που γράφεται. Και στους ανθρώπους αρέσει, να δίνουν τις ερμηνείες τους.

Ήταν άνοιξη. Περπατούσα στην πλατεία της Βελούδινης Επανάστασης, και ντρεπόμουν. Κάποτε πίστευα πως το κροτάλισμα απ τις ερπύστριες των σοβιετικών τανκς δίπλα στην Γέφυρα του Καρόλου, εκείνη την Άνοιξη της εισβολής,ήταν ο ήχος της ανάγκης. Ανάγκη να κρατηθεί ο παγκόσμιος σοσιαλισμός σταθερός απέναντι στην αντίδραση. Τώρα γιατί ο Ντούμπτσεκ και ο λαός της Τσεχοσλοβακίας ήταν αντίδραση και τα τανκς δημοκρατία,νομίζω πως σήμερα μόνο ένας εγκέφαλος τύπου Μπους, θα μπορούσε να απαντήσει.

Στην Πράγα πήγα πολλές φορές έκτοτε. Μαγική. Σαν στημένο σκηνικό θεάτρου. Μαριονέτες, λιθόστρωτα, μπύρα (Pilsner Urquel βέβαια η καλύτερη στον κόσμο),όμορφοι άνθρωποι, αρμονία, μουσική. Α ναι και Μπεχερόφκα. Το πιο γευστικό χωνευτικό στον κόσμο. Αν είσαι ερωτευμένος, η Πράγα μοιάζει με υπόσχεση που δεν χρειάζεται να εκστομίσεις. Θέλω να ζω όλα αυτά και τα θέλω για πάντα.

Την τελευταία φορά (ναι ερωτευμένος φυσικότατα), στη γέφυρα του Καρόλου, γνώρισα το συγκρότημα JAZZ NO PROBLEM. Στην πραγματικότητα ο καθένας από αυτούς είναι μια ολόκληρη μπάντα. Ιδανικοί τζαζίστες. Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά πριν από δέκα χρόνια. Και έκτοτε στέκουν στην μια πλευρά της γέφυρας, λες και είναι η μουσική τους, το αναγκαίο και σημαντικότερο στήριγμά της.

Είχα πάρει ένα πολύ όμορφο δισκάκι τους, το οποίο είχα χάσει. Το βρήκα πριν δυό μέρες προσπαθώντας να βάλω τάξη στο ακατάστατο γραφείο μου και την ακόμη πιο ακατάστατη ζωή μου. When you are smiling λοιπόν...

http://boomp3.com/m/e13bbea229ef/when-you-re-smiling

ΝΤΥΣΟΥ

Στα ίδια

Όμοια γυμνών λαιμών

Που ανατριχιάζουν

Με την πιθανότητα του έρωτα

Κάνουμε πράξεις αιώνες τώρα

Όμοια, ομοίων πολλών

Ξένων

Με συγγένειες μνήμης

Εσείς που δεν γνωρίζεστε

Κοιμηθήκατε κάτω απ το ίδιο σκοτάδι

Με τα σημάδια στην κοιλιά

Με την ελιά στο στήθος

Με την ντροπή

Πριν πετάξει τα ρούχα

Γυμνή η αλήθεια

Μόλις σηκώθηκε απ το κρεββάτι

Ντύσου

Α-ΠΟΝΤΕΣ

Συνάντησα πριν από τέσσερα χρόνια στην Πράγα, σ ένα μπαράκι φίλου, κάποιον πολύ γνωστό Σέρβο σκηνοθέτη. Είχε φύγει από τη χώρα του, λίγο μετά τον πόλεμο στη Βοσνία. Αμήχανος,κουρασμένος, απογοητευμένος και το χειρότερο χωρίς σκοπό. Η τέχνη ήταν μια αναζήτηση μέσα του, αλλά δεν ήξερε πού να την στρέψει. Και μάλλον την είχε στρέψει στον εαυτό του. Εναντίον του. Η αναζήτηση της μεγάλης αλήθειας, που θα γινόταν μεγάλο έργο, αλλά κατέληγε απλώς να τον σκοτώνει με το δηλητήριο του ανεκπλήρωτου. Ο σκηνοθέτης μου, ήταν ένας καλλιτεχνικός εχθρός του Κουστορίτσα. "Η Σερβία δεν είναι γύφτοι και τρομπέτες μόνο. Φολκλόρ εικόνες την ώρα που όλα είναι ερείπια" έλεγε. Νόμιζα πως βγάζει την πίκρα του, αλλά ξαναβλέποντας τις ταινίες του Κουστορίτσα, τις είδα μέσα από την οπτική του.

Τον είχα ρωτήσει αν ετοιμάζει κάποια ταινία. Ναι ετοίμαζε μια ταινία, βασισμένη στην πιο εγκληματική πλευρά του πολέμου την οποία μου περιέγραψε. Στον πόλεμο στη Βοσνία, Σέρβοι και μουσουλμάνοι ελεύθεροι σκοπευτές, πυροβολούσαν ανθρώπους γιατί έτσι είχαν μάθει.Κάτι σαν συνήθεια και εξάρτηση. Ίδια με αυτή που παθαίνει κάποιος μπροστά σε ένα video game,αλλά με πραγματικές αντί για ηλεκτρονικές φιγούρες να πέφτουν με το πάτημα της σκανδάλης

Αργότερα τους πυροβολούσαν για να τους οδηγήσουν σε πρόχειρα νοσοκομεία, όπου τους έπαιρναν τα ζωτικά τους όργανα. Μια μεγάλη επιχείρηση δημιουργήθηκε σε έναν κλειστό κύκλο, επικερδής όσο και το εμπόριο ναρκωτικών στην περιοχή που ήταν υπό τον έλεγχο των παραστρατιωτικών.

Άκουγα για πρώτη φορά μια τέτοια ιστορία του πολέμου. Ένα έγκλημα απ αυτά που όχι μόνο δεν τιμωρούνται, αλλά δεν γίνονται καν γνωστά. Βλέπετε οι λήπτες των οργάνων-αν ίσχυαν όσα μου λεγε ο σκηνοθέτης-δεν ήταν φτωχοί άνθρωποι, αλλά οι πιο πλούσιοι της Ευρώπης.

Συγκλονίστηκα όσο ήταν φυσικό και (επίσης φυσικό) ξέχασα τον σκηνοθέτη και την ιστορία του.

Χθες διάβασα, πως η Κάρλα ντελ Πόντε, η γνωστή δικαστίνα του δικαστηρίου για τα εγκλήματα πολέμου, σε ένα βιβλίο της που μόλις εκδόθηκε,αναφέρει, πως στον πόλεμο στο Κόσοβο, ο UCK, σκότωνε ανθρώπους που αιχμαλώτιζε για να πάρει τα όργανά τους. Η σιδηρά κυρία Πόντε, γράφει μάλιστα πως εξέτασε μάρτυρα για το θέμα αυτό και επισκέφθηκε νοσοκομείο που χρησιμοποιήθηκε για την παράνομη λήψη οργάνων των δολοφονημένων. Η φάμπρικα είχε ξεκινήσει από τον πόλεμο στη Βοσνία, και αυτοί, οι ίδιοι ουσιαστικά άνθρωποι που τον συνέχισαν στο Κόσοβο, την επέκτειναν πιο οργανωμένα.

Η δίκη Μιλόσεβιτς και οι πολιτικές σκοπιμότητες, δεν άφησαν να γίνει γνωστό το έγκλημα αυτό, παρότι υπήρχε στη δικογραφία. Ο Θάτσι, αρχηγός του UCK τότε, σήμερα είναι πρωθυπουργός στο Κόσοβο, και προσπαθεί να φορά με επιτυχία το αμερικανικό κουστούμι του Δημοκρατικού εκσυγχρονισμού. Στον πόλεμο το παρατσούκλι του ήταν "Φίδι". Δικαίως. Σήμερα είναι ένας χαμαιλέοντας. Που προσαρμόζεται στις απαιτήσεις αυτού που αποκαλείται real politic. Οι ΗΠΑ ταίζουν τον χαμαιλέοντά τους, και εγγυώνται την ύπαρξή του. Αυτόν που έσφαζε ανθρώπους για να πουλά τα νεφρά και τις καρδιές τους.

Τα όργανα της διεθνούς νομιμότητας, αποδεικνύονται για μια ακόμη φορά,ένας δύσοσμος βάλτος. Για ερπετά

σταΣΟΥ αναβοΛΙκα

Αν κατάλαβα καλά η κινέζικη εταιρεία ΣΟΥ ΛΙ, έστειλε κάποια σκευάσματα, τα οποία αντί για αμινοξέα και βιταμίνες, που ζήτησαν οι έλληνες αθλητές περιείχαν αναβολικά. Φαντάζομαι πως αμινοξέα και πολυβιταμίνες δεν παρασκευάζει ούτε η Ελλάδα ούτε οι άλλες ευρωπαικές χώρες και γι αυτό αναγκαστήκαμε να φτάσουμε ως την μακρινή Κίνα για παραγγελίες. Αλλά υποψιάζουμε πως την πατήσαμε από απλή τσιγγουνιά. Κατέφυγαν στα κινέζικα και να τα αποτελέσματα. Συκοφαντείται ολόκληρη η χώρα. Ενώ όλες οι ενώσεις καταναλωτών έχουν βγάλει ανακοινώσεις κατά καιρούς και λένε "προσοχή στα κινέζικα" . Ψηλά το κεφάλι παιδιά μου. Κάντε τον κινέζο και όλα θα περάσουν.Δεν υποχώρησαν οι πρόγονοί μας στο Σούλι,θα κολώσουμε εμείς με μια ΣΟΥΛΙ

ΥΓ Θα θελα να αποκαλύψω στη γυναίκα μου, πως τα μπλε χαπάκια που είχε βρει κάποτε στο σπίτι με τη λέξη Viagra, δεν τα είχα για κάποιο ΤΣΟΥΛΙ όπως με κατηγορούσε. Απλώς ήταν βιταμινούχα της ΣΟΥ ΛΙ η οποία είχε κάνει ένα ακόμη λάθος

ΜΑΣ ΠΑΝΕ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

Εδώ και δύο μέρες, τα κανάλια ,όταν αναφέρονται στην υπόθεση του ντόμπινγκ, παίζουν πλάνα από την Εθνική Ομάδα Άρσης Βαρών, αλλά με συννεφάκι (κάλυψη) στα πρόσωπα των αθλητών. Ο λόγος είναι προφανώς η εφαρμογή του νόμου, που απαγορεύει να δείχνονται πρόσωπα ανθρώπων που κατηγορούνται πριν καταδικαστούν. Επίσης η αποφυγή συγχύσεων και ταύτισης των ανθρώπων που φαίνονται στα πλάνα με το ντομπάρισμα. Δεν έχω δει πιο γελοία εφαρμογή νόμου αλλά και πιο συμβολική. Όλο αυτο το σύννεφο εθνικής υπερηφάνειας στο οποίο πετάγαμε, έχει ξαφνικά μετατραπεί σε σύννεφο που καλύπτει τα πρόσωπα των υποδίκων. Πίσω του μπορείς να φανταστείς όλα τα πρόσωπα των νικητών που έχουν αρχίσει να κατεβαίνουν απ το βάθρο.

Θα ξανατολμήσει κανείς να παίξει εκείνο το "κάτσε κάτω από την μπάρα;". Μάλλον όχι.

Οι εταιρείες θα αρχίσουν αθόρυβα να αποσύρουν τις διαφημίσεις από τα μυώδη στήθη των άλλωτε εθνικών ηρώων, οι πολιτικοί να καταχωνιάζουν τις φωτογραφίες που κάποτε διαγκωνίστηκαν για να βγάλουν μαζί τους και κανείς δεν θα θέλει να θυμάται πως όλα αυτά έγιναν "για την Ελλάδα ρε γαμώτο". Με ρώσους "ειδικούς", κινέζικα χάπια αλλά για την Ελλάδα.

Οι ανόητοι προς το παρόν έχουν εξακοντίσει την επιχειρηματολογία της συνωμοσίας. "Μας εκδικούνται οι Αμερικάνοι για το βέτο" ή "δηλητηρίασαν τα παιδιά μας χωρίς να το ξέρουν". Είναι η μεταβατική περίοδος που έχει ανάγκη ο ανόητος, μέχρι να επιστρέψει στη σίγουρη ακλόνητη βάση του. Τη συντήρηση. Τότε ο Πύρρος θα ξαναγίνει κωλοαλβανός, ο Κακιασβίλι βρωμογεωργιανός και ο ανόητος θα σκίζει τα ιμάτιά του όταν κανένας ξαναμμένος πιτσιρικάς "προσβάλει" την ελληνική σημαία καίγοντάς την. Φευ.

ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας, οι δημοσιογράφοι που παραβρέθηκαν στην συνέντευξη τύπου της ομάδας κολύμβησης της Ανατολικής Γερμανίας, είχαν σοκαριστεί από την εμφάνιση των κολυμβητριών. Είχαν όλες σχεδόν γένια και μίλαγαν σαν βαρύτονοι. Όταν έθεσαν την λογική ερώτηση "τι συμβαίνει" στον προπονητή τους, εκείνος αφοπλιστικά απάντησε "εδώ ήρθαμε για να κολυμπήσουμε και όχι για να τραγουδήσουμε"

Οι περισσότερες από τις κοπέλες αυτές, όπως και πολλές υπεραθλήτριες του σοσιαλιστικού μπλόκ, σήμερα είναι ζωντανοί νεκροί από τα αναβολικά.

Το 1999, η Φλόρενς Γκρίφιθ, η εκκεντρική Αμερικανίδα αθλήτρια με το μυικό σύστημα ταύρου και την επιτάχυνση μιας Φεράρι, πέθανε στα 39 της, από ανακοπή καρδιάς. Ήταν κοινό μυστικό, πως οι επιδόσεις της Γκρίφιθ και ο θάνατός της, ήταν αποτέλεσμα χρήσης αναβολικών. Δεν ανιχνεύθηκαν ποτέ. Σήμερα πια, ο πρώην σύζυγός της, άφησε να εννοηθεί, πως η εκκεντρική Γκρίφιθ, με τα νύχια 15 εκατοστών στα οποία ζωγράφιζε την αστερόεσα, έκρυβε ούρα άλλου ανθρώπου σε σακουλάκι μέσα στον κόλπο της. Όταν οι γιατροί της ζητούσαν δείγμα ούρων, χρησιμοποιούσε τα μακριά της νύχια, για να σπάσει το σακουλάκι με τα "καθαρά" ούρα, που έκρυβε μέσα της.

Τα αναβολικά χρησιμοποιήθηκαν από τους Ανατολικούς για να φτιάξουν υπεραθλητές, που θα χάριζαν αίγλη και θα υπονοούσαν την ιδεολογική ανωτερότητα του συστήματός τους. Αθλητές σημαίες του σοσιαλισμού.

Η Δύση χρησιμοποίησε τα αναβολικά, για να φτιάξει υπεραθλητές, γρανάζια μιας αγοράς. Και συνεχίζει να το κάνει.

Η περίπτωση του Ιακώβου και των 11 ελλήνων αθλητών δεν πρέπει να παραξενεύει κανέναν. Το ερώτημα δεν είναι αν οι αθλητές παίρνουν αναβολικά, αλλά ποια θα πάρουν ώστε να μην ανιχνεύονται. Όταν κατέρευσε το ανατολικό μπλοκ, τα υπερφάρμακα ήρθαν και στην Ελλάδα. Αθλητές, φτωχά παιδιά, δέχθηκαν να ρισκάρουν τη μίζερη ζωή τους με αντάλλαγμα μια ζωή με χρήμα, αναγνώριση και εθνική υπόσταση. Άνθρωποι που δεν ήξεραν μια λέξη ελληνικά, ονομάστηκαν έλληνες, και εμείς ήμασταν εθνικά υπερήφανοι.

Δυστυχώς αυτοί που θεοποιήθηκαν, θα εισπράξουν τώρα τη χλεύη. Έτσι είναι το σύστημα. Ανθρωποφάγο και υποκριτικό. Μοιάζει με το σπαρτιατικό σύστημα, όπου επιτρεπόταν να κλέψεις, αλλά δεν έπρεπε να σε βρούν.

Το πρόβλημα δεν είναι η χρήση αναβολικών. Το πρόβλημα είναι πως στην καθημερινότητά μας αποδεχόμαστε το ντοπάρισμα. Πιτσιρικάδες στα σχολικά πρωταθλήματα, παίρνουν αναβολικά που τους δίνουν οι ίδιοι οι γονείς. Έχω ακούσει γυναίκες να ζητάνε από γιατρούς ένα μαγικό χάπι για να αδυνατίσουν και άντρες να εκλιπαρούν για ένα λιποδιαλύτη για να αποκτήσουν τους κοιλιακούς του Σάκη. Προσθέστε σε όλα αυτά "χάπια ευτυχίας", μη προβληματισμού, ανόητης χαράς...

Αυτή είναι η επικίνδυνη ντόπα. Η αποδοχή πως μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας τα πάντα, αρκεί να μην έχουν κόπο, ακόμη και τα επικίνδυνα, για να γίνουμε αυτό που ονειρευόμαστε. Αυτόματα.Το συμπέρασμα πως δεν φταίμε εμείς, αλλά η πραγματικότητα.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Φοβούνται οι προσευχές τις κραυγές του έρωτα

Κι αυτό γεννά την ταπεινότητά τους

Κερί ν ανάβεις στις εικόνες

Όσων σ αγάπησαν

Παλιά μανουάλια θηλυκών Αγίων

Μαρία, Παρθένα ,πολύ πριν σε γνωρίσω

Βάσω, αμαρτία που δεν θα βρεις την Κόλαση

Βάνα, που ακόμα ανασαίνεις στα σεντόνια μου

Τόνια,που τα διπλώνεις

Ιωάννα,ξαπλωμένη στα νι, νυν και αεί αλλά ποτέ

Αντιγόνη, με τα αντί ,της αγάπης

Και μια άλλη , αντί της αγάπης

Δι ευχών ο έρωτας πάντα

Περιμένει το θαύμα

Συλλέγοντας ονόματα

Δήμητρα, Γιώτα,Βασιλική...

ΛΑΒΕ... ΣΚΕΤΟ

Στις αρχές της δεκαετίας του 90, όταν διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία, η ελληνική διπλωματία, υπέγραψε χωρίς στρατηγική, χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς σχέδιο,την απόφαση. Το κράτος των Σκοπίων, αναζήτησε εναγωνίως μια ταυτότητα που να δικαιολογεί την ύπαρξή του. Προσδιορίστηκε, όπως ήταν πολύ φυσικό, από την επί 45 χρόνια ονομασία της περιοχής. Μακεδονία. Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας.
Η ελληνική "εθνική" πολιτική στο θέμα αυτό, ήταν η ενεργοποίηση του εθνικισμού, στη βάση ενός συναισθηματισμού.Δεν εξηγήσαμε στη διεθνή σκηνή (φυσικό αφού είχαμε σκύψει και είχαμε προσκυνήσει τις επιταγές για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας)πως ως δύναμη στα Βαλκάνια δεν θα ανεχτούμε κινήσεις που ναρκοθετούν την μελλοντική ασφάλεια στην περιοχή. Επίσης δεν εξηγήσαμε στα Σκόπια, πως εμείς είμαστε ο μοναδικός εγγυητής της ύπαρξής τους, απέναντι σε μια εθνικιστική Σερβία, υποκινούμενη Αλβανία και καιροφυλακτούσα Βουλγαρία.
Ξεθάψαμε, Σάριζες, χλαμίδες, Μεγαλέξανδρους,γοργόνες και θάψαμε την συνέπεια στην διπλωματία και τη διορατικότητα στην πολιτική. Καλούσαμε τον κάτοικο του Τσιμπουκτού, να αποφανθεί ποιανού είναι ο Μεγαλέξανδρος. Της μάνας του και του πατέρα του. Σπρώξαμε ένα κρατίδιο που μας είχε ανάγκη, στον ανόητο εθνικισμό. Δείξαμε στις τηλεοράσεις μας, τις διαδηλώσεις της "σκοπιανής Χρυσής Αυγής" σαν να ήταν οι παίκτες του παιχνιδιού. Και σταδιακά τους κάναμε.
Σήμερα, που η υπόθεση εμφανίζεται και πάλι μπροστά μας (βλέπετε οι σημαίες και οι περικεφαλαίες δεν είχαν αποτέλεσμα), η κυβέρνηση χρησιμοποιεί και πάλι τον ανόητο εθνικισμό, ως μέσο πίεσης για τα τραπέζια των διαπραγματεύσεων.
Ο Παπαθεμελής ξεσκόνισε το σουγιά (σπαθί του πέφτει μεγάλο), ο Άνθιμος τα λάβαρα, ο Ψωμιάδης τη στολή της Ζήνας (είναι λίγο μπερδεμένος ιστορικά λόγο της έντονης σχέσης με την τηλεόραση) και πάμε. Πάμε όχι για λύση υπέρ μας, αλλά για να προκαλέσουμε τον Σκοπιανό ανόητο εθνικισμό,που εμείς θρέψαμε 15 χρόνια. (Μέχρι άγαλμα του Μεγαλέξανδρου έφτιαξαν, αυτό καταφέραμε)
Ακούσατε τον πρωθυπουργό να δηλώνει "η Ελλάδα θα σκεφθεί σοβαρά αν θα αναγνωρίσει το Κόσοβο;" ώστε να δώσουμε ένα μήνυμα σε αυτούς που θέλουν από εμάς την αναγνώριση του Κοσυφοπεδίου; Είδατε την υπουργό Εξωτερικών να καθιστά συνομιλητή την ρωσική διπλωματία; Ακούσατε κάποιον έλληνα αξιωματούχο να λέει την αλήθεια : "οι σκοπιανοί φίλοι μας ζουν σε μια περιοχή που γεωγραφικά λέγεται βέβαια Μακεδονία, αλλά ξέρουν πως η λύση γι αυτούς είναι μόνο η εξασφάλιση της ελληνικής συναίνεσης;"
Όχι βέβαια. Γιατί η ελληνική εξωτερική πολιτική, ευθυγραμμισμένη για μια ακόμη φορά (επικίνδυνα), με τις υπερατλαντικές επιταγές, και οι έλληνες "παίκτες" πολύ περισσότερο αναζητώντας το μελλοντικό προσωπικό χρίσμα,είναι εγκλωβισμένοι. Πρέπει να παίξουν μπάσκετ σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου. Να κολυμπήσουν στην άμμο.Να υπηρετήσουν το εθνικό συμφέρον συμψηφίζοντάς το με τις εντολές των εταίρων και το πολιτικό κόστος. Γι αυτό χρειάζονται τη βουή των εθνικιστικών αλαλαγμών. Για αντίβαρο στους ψιθύρους υποταγής στα τηλεφωνήματα του Μους και της Ράις. Τα Μολών Λαβέ, είναι η κάλυψη στο Λαβέ σκέτο...Του δικού τους, λαβέ. (Αν και το προτιμούν "Come and get them". You know...)

ΥΓ για τον πρωθυπουργό είχα πει αστειευόμενος πως η λύση είναι
αυτή.

Τώρα το λέω και σοβαρά

Η ΑΓΑΠΗ ΧΑΡΑΖΕΙ

Είναι Ρουμάνος. Έφυγε από την πατρίδα του πριν από 15 χρόνια.Μόλις είχε πέσει ο Τσαουσέσκου. Το Τείχος επίσης. Όλα γκρεμίζονταν γύρω του και ήταν ανάμεσα σε εκείνους, που έπρεπε να μάθουν να χτίζουν. Τη νέα ζωή, τις σχέσεις με τους άγνωστους ανθρώπους και αργότερα τα σπίτια μας. Ο Σαμουέλ έγινε οικοδόμος.
Εδώ και μέρες σοβατίζει τους τοίχους στην αυλή του σπιτιού μου. Μόλις τέλειωσε το πρώτο χέρι σοβά, αντί να χαράξει με ακαθόριστες γραμμές τον τοίχο,(για να πιάσει το επόμενο τελικό χέρι), έφτιαξε μια καρδιά και έγραψε "ΑΓΑΠΗ".
Και τα δυό θα χαθούν αύριο μέσα στον νέο σοβά. Εγώ θα ξέρω όμως (ο Σάμουελ μπορεί να το ξεχάσει), πως λίγο πιο δεξιά από την πόρτα με την καμάρα,υπάρχει χαραγμένη μια καρδιά.Ένα σύμβολο, μια ένδειξη, μια υπογραφή αγάπης.
Αν ο Σαμουέλ, ήταν μικρότερος σε ηλικία, ίσως να τολμούσε να γράψει και κάποια αρχικά με ένα + ανάμεσά τους. Σ+κάτι.Έρωτας+έρωτας.Άνθρωπος+άνθρωπος.
Όποιος αγαπά υπογράφει. Χαράζει τα μέσα του, την κάθε του μέρα,το γυμνό κορμί δίπλα του, τους τοίχους, με τα κοπίδια του έρωτα.Και ας τα σκεπάσει την επόμενη μέρα η καθημερινότητα,ο εγωισμός, ο σοβάς.

ΥΓ Παραθέτω την καρδιά του Σαμουέλ,απέναντι στις κακόγουστες καρδιές, δημιουργήματα του μάρκετινγκ και του χρήματος, καμιάς αγάπης, που έχουν κατακλύσει την Αθήνα.

Την αφιερώνω σε όλους αυτούς που ξέρουν πως ο έρωτας, η αγάπη, δεν είναι λούστρος για να γυαλίζει, αλλά χάραγμα.

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ

Τις περισσότερες φορές δεν σ αλλάζουν οι αποφάσεις που παίρνεις.

Σ αλλάζουν οι αποφάσεις που εκστομίζεις.

Παλιά πρόσεχα τις λέξεις.

Τώρα μαθαίνω την γραμματική των αποφάσεών μου...

-----------------------------------------------------------------------------------

ΠΕΤΑΕΙ,ΠΕΤΑΕΙ Ο ΦΟΒΟΣ;

Στην ουρά ελέγχου αποσκευών στο Χίθροου, μια κυρία με τα λίγα αγγλικά της και τα πολλά στρογγυλά, βαριά ρο της μητρικής ρώσικης γλώσσας της,ικετεύει τον υπάλληλο του αεροδρομίου, να μην της πάρει από τις αποσκευές μια κρέμα για τα αρθριτικά που υπερβαίνει τα 100 ml. Έτσι ορίζει ο κανονισμός ασφάλειας πτήσεων.
"Μάμα, μάμα..." επαναλαμβάνει συνεχώς προσπαθώντας να εξηγήσει αυτό που μπορεί να καταλάβει ο καθένας:ένα ακριβό ταξίδι στο Λονδίνο,τα μικροδώρα για όλους απ το υστέρημα και η ανεύρεση της θαυματουργής κρέμας που θα κάνει την μαμά να υποφέρει λιγότερο (ή τουλάχιστον έτσι να πιστεύει)
Ο υπάλληλος ακλόνητος πετά την κρέμα στο ειδικό δοχείο μαζί με τις ελπίδες για λίγη κατανόηση. Όσοι περιμένουμε στην ουρά ελέγχου, έχουμε βγάλει τα παπούτσια, (όπως πάλι ορίζει ο κανονοσμός ασφάλειας) για να μην χρειαστεί να κοιμάται η Βασίλισσα με τα δικά της από την ανησυχία τρομοκρατικής επίθεσης.
Στον διπλανό έλεγχο , δεν έχει ζητηθεί από όσους θα ταξιδέψουν,να βγάλουν τα παπούτσια τους. Επίσης δεν μας έχει ζητηθεί να βγάλουμε τα laptop από τις τσάντες μας.
Αντιθέτως στο Ελευθέριος Βενιζέλος, μας ζήτησαν να βγάλουμε τα κομπιούτερ , αλλά όχι τα παπούτσια. Άλλα μέτρα ασφάλειας αυτά. Παπουτσωμένα. Μας έκαναν όμως σωματικό έλεγχο, γιατί το μηχάνημα ελέγχου, για κάποιον περίεργο λόγο (που δεν ισχύει πάλι στο Λονδίνο)χτυπάει σε όλους. Είναι ρυθμισμένο φαίνεται να χτυπάει ακόμη και με τα σφραγίσματα των δοντιών.Ευαίσθητο. Βλέπετε έχουμε...ευαισθησίες ως λαός εμείς.
Και ενώ ισχύουν όλα αυτά (τα δικαιολογημένα θα πουν πολλοί) μέτρα ασφάλειας, στις ίδιες τις βρετανικές πτήσεις από την Αφρική και την Ασία, τα μηχανήματα ελέγχου στα αεροδρόμια είναι ανύπαρκτα. Διεφθαρμένοι υπάλληλοι, διεφθαρμένων κυβερνήσεων, ψαχουλεύουν τα πράγματα με βρώμικα χέρια, ρωτάνε για ηλεκτρονικές συσκευές που δεν ξέρουν ευελπιστώντας να τους τις χαρίσεις, και βολεύονται με κάποιο άρωμα που θα τους δώσεις για να γλυτώσεις όχι τον έλεγχο αλλά τη βρώμα πάνω από τα σώβρακα και τα ξυριστικά σου είδη.
Ο πλανήτης κινδυνεύει αλλά όχι από την τρομοκρατία. Από την υποκρισία τους. Από την προσπάθειά τους, να μας κάνουν όλους παιδιά του φόβου. Του αόριστου φόβου που συμπεριλαμβάνει τα πάντα, άρα πετυχαίνει ένα βασικό. Τη δυνατότητά τους να μας χειρίζονται. Τα μέτρα ασφάλειας δεν θέλουν να αποτρέψουν τους τρομοκράτες. Θέλουν να επιτρέψουν την χειραγώγηση. Αλλιώς θα ήταν τα ίδια παντού
Οι αεροπειρατίες δεν γίνονται ούτε με νυχοκόπτες,ούτε με μπατονέτες για τα αυτιά. Και την 11η Σεπτεμβρίου ,έγιναν με όπλα στην Αμερική. Τα ίδια που χρησιμοποιούνται για να σκοτώσουν παιδιά, άλλα παιδιά και δασκάλους.Γιατί τα όπλα κυκλοφορούν παντού στις ΗΠΑ, και το χρήμα μπορεί να αγοράσει τα πάντα. Και αυτό είναι απολύτως συμβατό με το αμερικανικό όνειρο και τις υπερατλαντικές αξίες.
Αφήστε λοιπόν τα περί "της ασφάλειάς μας", γιατί ήμασταν απολύτως ασφαλείς, πριν κάνετε την υφήλιο να απασφαλίσει την οργή της, απέναντί σας...

(Ευχαριστώ που μου προσέχατε το μαγαζάκι.Ανοίξαμε και σας περιμένουμε)

ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ

Να μου προσέχετε το μαγαζί. Επιστρέφω (ελπίζω) σύντομα (ξαναελπίζω)

ΖΗΤΩ ΤΟ ΞΑΝΘΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Μέρα λοιπόν που είναι ζήτω το Έθνος.
Αυτό το οποίο αφού μέθυσε με το αθάνατο κρασί του 21, δεν ξέρει πια τι κάνει.Το τιμημένο Έθνος των ελλήνων, που δεν πρόκειται ποτέ να αφήσει τη χώρα να την κάψουν άλλοι, να την εξαπατήσουν άλλοι, να την μολύνουν άλλοι,να την αφελληνίσουν άλλοι. (αυτό το τελευταίο επειδή είναι δύσκολο ζητήθηκε η συνδρομή της κυβέρνησης η οποία κατέβηκε στον εθνικό αγώνα με το ασφαλιστικό για να μην φάνε τα λεφτά της πατρίδος οι γέροι)
Ζήτω το αθάνατο γένος των ελλήνων. Αυτό που περνά τα φανάρια με κόκκινο (ένδειξη μη υποταγής στον κατακτητή που κυβερνά τη χώρα), μπαίνει μπροστά σου όταν περιμένεις να στρίψεις στα άλλα φανάρια (ένδειξη εξυπνάδας της φυλής),και προσπερνά από δεξιά (ο αιδνιδιασμός του αρματωλού)
Ζήτω το Έθνος των αρματωλών και των κλεφτών. Κυρίως των κλεφτών (της εφορίας, του ΙΚΑ, της Πολεοδομίας)
Τιμή σε αυτούς που είναι ταυτισμένοι με το Έθνος (κατασκευαστές της Εθνικής οδού, διευθυντές της Εθνικής τράπεζας, παίκτες της Εθνικής μπάσκετ αλλά κυρίως στελέχη της Εθνικής Ασφαλιστικής)
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει(παρά την φιλότιμη προσπάθεια που έχουν κάνει κοτσαμπάσηδες συνεργάτες των Τούρκων, κουκουλοφόροι συνεργάτες των Γερμανών και γιάπηδες τσιράκια των Αμερικανών).
Του έλληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει (μονό όμως ναι, Porche Cayen ή έστω Mercedes κάμπριο. Το ζυγό το Fiatακι για λόγους εθνικούς το παίρνει η φιλιππινέζα)
Της ελληνίδος ο τράχηλος,άντε να υπομείνει μισό κιλό μαλλί,πλατινέ,ανωτέρας ποιότητος ασορτί με το αμάξι του έλληνος (τέτοιο είχε και η Μπουμπουλίνα αλλά επειδή εικονίζεται με μαντήλα δεν είναι εμφανές. Μπορεί πάντως να σας το βεβαιώσει η Ντενίση-Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα)

Και για να τελειώνουμε με τα ζήτω και με την πλάκα.
Η ιστορία απέδειξε πως υπάρχουν πάντα δύο Έθνη. Του Λεωνίδα και του Εφιάλτη. Του Κολοκοτρώνη και των κοτσαμπάσηδων. Των ανταρτών και των κουκουλοφόρων. Των χουντικών και των αντιστασιακών. Του καπνεργάτη και του Καρέλια. Του ναυτικού και του εφοπλιστή. Του χρεωμένου στην τράπεζα και του τραπεζίτη. Του Ανθιμοψωμιαδοζουράρη και του Ελύτη. Άλλα συμφέροντα, άλλες επιλογές, άλλη πατρίδα. Όλοι με το Έθνος είμαστε λοιπόν. Γιατί άραγε κάποιοι αισθάνονται και την ανάγκη να φωνάζουν συνέχεια ζήτω;

Και η ΑΛΗΘΕΙΑ

Επειδή μπούχτισα μικρός να ακούω βλακείες και μυθεύματα ας δούμε την αλήθεια.
Πολλοί από τους δοξασμένους του 21 (κυρίως δημιούργημα του Μεταξά και το Παπαδόπουλου) είχαν δάφνες, μόνο για το στιφάδο τους.

Η Επανάσταση του 1821, ξεκίνησε τον Φεβρουάριο στο Ιάσιο της Ρουμανίας από τον Υψηλάντη

Η πρώτη μάχη στην Ελλάδα έγινε στις 16 Μαρτίου όταν ο Φιλικός Νικόλαος Σολιώτης χτύπησε τούρκους στο Αγρίδι.

Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ουδεμία σχέση είχε με την επανάσταση. Αποκαλεί στα απομνημονεύματά του τους επαναστάτες "χυδαίους και απαίδευτους"

Η Εκκλησία (όχι κάποιοι κληρικοί όπως ο Παπαφλέσσας) επίσης δεν είχαν σχέση με την Επανάσταση. Ο Γρηγόριος Ε, στις 23 Μαρτίου 1821,πλήρης προνομίων από τους τούρκους αφόρισε τους Επαναστάτες για να αποτρέψει τον κόσμο να συμπορευθεί.

Το άναμμα της Επανάστασης έγινε όταν ο Παναγιώτης Καρατζάς, ένας τσαγκάρης Φιλικός, κατάφερε να ξεσηκώσει τον κόσμο και να ελευθερώσει την Πάτρα. Χρησιμοποίησε μάλιστα την βράκα του για λάβαρο. Τον σκότωσαν οι έλληνες κοτσαμπάσηδες τον Αύγουστο γιατί δεν μπορούσαν να ελέγξουν τα πλήθη.

Δεν υπήρξε καμία Αγία Λαύρα. Στις αρχές Μάρτη του 1821, οι κοτσαμπάσηδες και οι προεστοί, συναντήθηκαν στην Αγία Λαύρα για να συζητήσουν τι θα κάνουν με την πρόσκληση που τους είχε απευθύνει ο τοποτηρητής του Χουρσίτ Πασά, να τον συναντήσουν στην Τριπολιτσά, για να τον βοηθήσουν ενάντια στους επαναστάτες. Συμφώνησαν να μην πάνε να κατευθυνθούν στα χωριά τους και να πράξουν κατά συνείδηση. Κάποιοι τελικώς είχαν.

Η 25η Μαρτίου ήταν ουσιαστικά το όνειρο του Υψηλάντη για την Επανάσταση. Πίστευε πως ο συμβολισμός της μέρας θα συνέγειρε τους έλληνες. Επειδή όμως προδόθηκε στους τούρκους, αναγκάστηκε να ξεκινήσει πιο νωρίς στη Ρουμανία.

Ο μύθος της 25ης προέκυψε από τον ομώνυμο πίνακα του Βρυζάκη που ήταν έργο μεταγενέστερο και έδειχνε τον Παλαιών Πατρών να ευλογεί το λάβαρο. Η ζωγραφική την εποχή εκείνη είχε και ένα ρόλο επικοινωνιακό-προπαγανδιστικό. Κάτι αντίστοιχο έγινε με το κρυφό σχολειό

Ζήτω το Έθνος λοιπόν.Αυτό που έκανε όσα μας απέκρυψαν

(Για την ιστορική αλήθεια διαβάστε Γιάννη Κορδάτο. Για μια καλή ενημέρωση, ένεκα των ημερών επισκεφθείτε τον http://atheofovos.blogspot.com)

ΜΠΕΜΠΕΚΕΣ

Πρόκειται περί παρξηγήσεως. Η εκκλησία δεν αντιδρά στο "σύμφωνο συμβίωσης" για θρησκευτικούς,πολιτικούς, ιδεολογικούς λόγους.Οι Άγιοι Πατέρες, είναι ανοιχτόμυαλοι, και έχουν τα μάτια και τα αυτιά στραμμένα στην κοινωνία. Μοντέρνοι και θα έλεγα λίγο trendy.
Απόδειξη, πως όταν κλείνουν οι πόρτες της Ιεράς Συνόδου, αποκαλούνται με ψευδώνυμα, (Φρόσω, Σουλτάνα του Αιγαίου,Λουλούκα,Μπεμπέκα κλπ). Νομίζω πως είναι τα nickname τους, τα ψευδώνυμα τους στο διαδίκτυο. Μοντέρνοι άνθρωποι και όχι σκοταδιστές.
Ο λόγος λοιπόν που αντιδρούν στο να υπογράφεται ενώπιον ενός συμβολαιογράφου ένα σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλοφίλων είναι οικονομικός και μόνο.
Αν θεσμοθετηθεί, η εκκλησία θα καταστραφεί οικονομικά, αφού σε κάθε μοναστήρι, εκτός από τον καντηλανάφτη, τον κηπουρό,τον μάγειρα, θα πρέπει να πληρώνει και έναν συμβολαιογράφο για τις εσωτερικές ανάγκες και μόνο.
Στο Άγιο Όρος δε,οι συμβολαιογράφοι μπορούν να πάρουν άνετα σύνταξη συντάσοντας συμβόλαια. Πολλά λεφτά.

Η ΚΑΤΑΡΙΝΑ ΣΤΟ...CITY ΜΟΥ

Το 1978 ήμουν στην εφηβεία. Άγρυπνη εφηβεία. Δεν ξαπόσταινε. Και έρωτες, και ανησυχίες, και αμφισβήτηση και πιο πολύ υποσχέσεις. Έδινα και έπαιρνα, με τη βεβαιότητα πως είχαν εκστομιστεί αποκλειστικά για να δικαιωθούν στο πρόσωπό μου.

Τα θυμάμαι καμιά φορά όταν βλέπω τον γιό μου, να θεωρεί πως μοναδικές δυσκολίες στη ζωή είναι ο υπερσυντέλικος και ο έρωτας. Δύσκολα και τα δύο, αλλά υπάρχουν και χειρότερα. Γελάω και του το το λέω. Γελάει και αυτός και απλώς με λέει "γέρο".

Το 1978 λοιπόν κυκλοφόρησε το "Am Fenster", (Παράθυρο) των City, ενός ανατολικογερμανικού συγκροτήματος. Το κομμάτι με είχε ενθουσιάσει. Το άκουγα κάθε μέρα. Ο δίσκος είχε λιώσει. Ήταν το βιολί, η μελωδία, μα πιο πολύ ήταν το γεγονός πως ήταν ανατολικογερμανικό. Ένα συγκρότημα μιας σοσιαλιστικής χώρας, είχε κάνει ένα ροκ κομμάτι που ακουγόταν σε όλο τον κόσμο. Αυτό ήταν κατά τη γνώμη μου τότε πιο αποστομωτικό, από κάθε άλλο επειχείρημα υπέρ του σοσιαλισμού. Και βολικό. Μαζί με τη Δυναμό Δρέσδης, οι City, ήταν το βαρύ πυροβολικό της σχεδόν παιδικής επιχειρηματολογίας, υπέρ του σοσιαλισμού.

Κάποιες φορές υπέρ της μεγάλης ιδέας της επανάστασης συνηγορούσαν και οι επιτυχίες όλων των αθλητριών της παλιάς DDR αλλά πρακτικά υστερούσαν για δύο λόγους. Είχαν, γένια και μουστάκι από τα αναβολικά . Όχι οι επιτυχίες, οι αθλήτριες.

Ώσπου εμφανίστηκε η Καταρίνα Βιτ. Ανατολικογερμανίδα, παγοδρόμος, πανέμορφη και για κάποιο άγνωστο λόγο οικεία. Το κακό ήταν πως δεν ήμουν και εγώ γι αυτήν. Ποτέ βέβαια δεν ξέρεις (λες;) Την ερωτεύτηκα.Τώρα βέβαια που βλέπω τη φωτογραφία της στα 42,(και στα 42) δεν πρέπει να ήταν μόνο γι αυτό. Για πρώτη φορά (Θέ μου ας είναι και η τελευταία) ερωτεύτηκα μια γυναίκα από μακριά. Η οποία παρέμεινε μακριά. Πολύ μακριά.

Την Καταρίνα την είχα συνδιάσει με τους City. Θυμήθηκα το τραγούδι των City (την Καταρίνα τη θυμάμαι πάντα) ακούγοντας την ελληνική (πιο ποπ) διασκευή του από το ελληνικό γκρουπ NOMISMA.

ΥΓ Ευχαριστώ τον συνοδοιπόρο Allu Fun Marx (http://afmarx.wordpress.com/) για την πρώτη αγαπημένη εκτέλεση


Get your own playlist at snapdrive.net!